Ένα ευχάριστο τέλος.

Κεντρική φωτογραφία για τον μήνα Δεκέμβριο.

Ιθάκη. Η νησίδα Άγιος Νικόλαος.

Φίλες και φίλοι μου.
Σας ευχαριστώ πάρα πολύ όλους σας για την συμμετοχή σας στην περιπέτεια της υγείας της συζύγου μου.
Με την βοήθεια του Θεού όλα τέλειωσαν,.
Την Τετάρτη 3η Δεκεμβρίου βγαίνει από το Rehabilitation και έρχεται σπίτι.
Για δυό μήνες θα την επισκέπτονται δυο φορές την εβδομάδα μία φυσιοθεραπεύτρια και μία γυμνάστρια.
Ελπιζω πως όλα θα πάνε καλά και δεν θα χρειαστεί κάποια τεχνική υποστήριξη.
Έτσι από το επόμενο Σάββατο 6η Δεκεμβρίου τα "Εφτάνησα" η ιστοσελίδα της χαράς και της ομορφιάς, θα είναι και πάλι κοντά σας.
Χίλια ευχαριστώ σε όλες και όλους και να είστε πάντα καλά.

"Πύλαρος" και "Άσσος". Δυο πλοία, θρύλοι της Κεφαλλονίτικης ναυτιλίας.

Κεντρική φωτογραφία για τον μήνα Νοέμβρη.
Κέρκυρα. Το Παλαιό Φρούριο.

Όλοι με την “Πύλαρο” και μια μακαρονάδα.

Η Αγία Ευφημία. Επίνειο της Πυλάρου.

Έχουν περάσει στην ιστορία τα λόγια αυτά που ξεφώνιζαν κείνη την αξέχαστη εποχή οι “υποτακτικοί” της ακτοπλοϊκής εταιρείας του Ν. Αθανασούλη, που είχε δικό του το παπόρι "Πύλαρος", προκειμένου να αποσπάσουν επιβάτες από την ανταγωνιστική εταιρεία των Δεστούνη – Γιαννουλάτου που είχαν το πλοίο “Άσσος” Ήταν μια εποχή που η κεφαλλονίτικη τρέλα, η γνωστή “κουρλαμάρα” των ιδιόρρυθμων αυτών κατοίκων του Ιόνιου νησιού κυριαρχούσε παντού, σε όποιο σημείο του κόσμου και αν βρισκόντουσαν. Επόμενο ήταν η κουρλαμάρα αυτή να κυριαρχήσει και στην ιστορία αυτών των δύο πλοίων.

Στ΄αλήθεια πρόκειται για μια ιστορία, αυτή των δύο καραβιών, “Πύλαρος” και “Άσσος” που μόνο η Κεφαλλονιά με τους παράξενους ανθρώπους της θα μπορούσε να γεννήσει. Έχουν μείνει ιστορικές οι παράτολμες θαλάσσιες κόντρες τους. Κόντρες από τα πληρώματα αλλά και από απλούς συντοπίτες τους και οπαδούς τους, κόντρες σε όλα τα λιμάνια τα οποία πλησίαζαν τα δυο πλοία.

Πολλές φορές τα πληρώματα των δυο παποριών έρχονταν στα χέρια ενώ δεν έλειπαν και οι πυροβολισμοί, αν η αστυνομία είχε την καλοσύνη να απουσιάζει, αφήνοντας τους φανατικούς των δύο πλοίων να τα βγάλουν πέρα μόνοι τους. Ευτυχώς όλα γινόντουσαν χωρίς θύματα.

"Η Πύλαρος" σε κάποιο λιμάνι παραλαμβάνει επιβάτες.

Φτιαγμένη στην Κοπεγχάγη το 1864 η “Πύλαρος” άρχισε τη ζωή της με το όνομα “Χέρμοντ” Πολύ μικρό πλεούμενο 310 τόννων. Ξεκίνησε ταξίδια στη Βόρεια θάλασσα για αρκετά χρόνια και το 1895 το αγόρασαν οι Γερμανοί οι οποίοι αφού του άλλαξαν καζάνια και μηχανή το έστειλαν με το όνομα “Κάρμεν Σίλβα” να συναγωνισθεί στο Δούναβη τα ποταμόπλοια των Ρουμάνων.

Γρήγορο καράβι, με ταχύτητα 13 μιλίων, κάτι πολύ μεγάλο για την εποχή του, καθαρό και κομψό, κέρδισε αμέσως την συμπάθεια και την προτίμηση όλων. Κι΄ενώ ανεβοκατέβαινε τον Δούναβη, εκεί το είδε το 1889 ο Κεφαλλονίτης εφοπλιστής Ν. Αθανασούλης και το αγόρασε για 12.000 λίρες, ποσό που οπωσδήποτε ήταν υπερβολικό για την εποχή εκείνη. Όμως επικράτησε η αγάπη του για τον τόπο του, που ήθελε να του προσφέρει μια κάποια εξυπηρέτηση. Του έδωσε λοιπόν το όνομα “Πύλαρος” για να τιμήσει την ιδιαίτερη πατρίδα του και το έβαλε στη γραμμή, Πειραιά-Ιτέα-Πάτρα-Σάμη- Πύλαρο- Πρέβεζα..

" Η Πϋλαρος" στον Πειραιά.

Η “Πύλαρος” γίνεται σύντομα γνωστή σε όλη την Ελλάδα, αγαπιέται από τον κόσμο και για τριάντα χρόνια ταξιδεύει ανάμεσα Πειραιά και Αμβρακικό. Οι Κεφαλλονίτες αισθάνονται περήφανοι για το πλοίο τους το οποίο ήταν γρήγορο αλλά και από τα πολύ καλά πλοία της τότε ακτοπλοΐας.

Μια όμορφη γωνιά στην Αγία Ευφημία.

Όπως ήταν επόμενο κάθε φορά που το καράβι έφτανε στη Αγία Ευφημία, επίνειο της Πυλάρου, το γεγονός γιορταζόταν από τους κατοίκους του οικισμού. Καλωσορίσματα στο λιμάνι, τραγούδια, χορός. Μέχρι και οι καμπάνες των εκκλησιών χτυπούσαν χαρμόσυνα.

Όλα αυτά όμως ήταν επόμενο να γίνει η αφορμή για να δημιουργηθεί ένας οξύς ανταγωνισμός με τις άλλες ακτοπλοϊκές εταιρείες που εξυπηρετούσαν την ίδια γραμμή και όλοι έπεσαν πάνω να σπάσουν την πρωτιά του καραβιού. Ό,τι πιο καλό και πιο γρήγορο είχαν όλες οι άλλες εταιρείες έπεσαν πάνω στην “Πύλαρο” για να κόψουν τις δουλειές.

Έφτασαν στην Αγία Ευφημία με την "Πύλαρο" και αποβιβάζονται.

Κι΄αφού τίποτα δεν κατάφεραν άρχισαν να χτυπούν τους ναύλους. Φώναζαν λοιπόν για τα φτηνά εισιτήρια που προσέφεραν. Ο Αθανασούλης, σαν Κεφαλλονίτης απάντησε με κάτι πιο πρωτότυπο που πέρασε στην ιστορία της ελληνικής ναυτιλίας.

-Όλοι με την Πύλαρο και μια μακαρονάδα, διαλαλούσαν οι άνθρωποι του Αθανασούλη.

Κι΄η φράση αυτή έμεινε να χαλάει κόσμο σε κάθε λιμάνι που έπλεε το καράβι. Όλοι οι επιβάτες γνώριζαν ότι μαζί με το ταξίδι θα απολάμβαναν και μια μακαρονάδα. 

Το καράβι "Ασσος" αντίπαλος της "Πύλαρος"

Στα 1890 είχε φανεί η μεγάλη ανταγωνίστρια της “Πυλάρου” Ήταν η άλλη Κεφαλλονίτισσα, η “Άσσος” της ακτοπλοϊκής εταιρείας Δεστούνη-Γιαννουλάτου.

Ναυπηγημένο στη Γλασκόβη η "Άσσος" στα 1883 με το όνομα “Γιώτ Τράβελ” σαν έφτασε στην Ελλάδα πήρε το όνομα της ιδιαίτερης πατρίδας των ιδιοκτητών της. Άσσου. Για την εποχή του ήταν ένα όμορφο άσπρο καράβι, 400 τόννων και μηχανή 81 ίππων.

Στην ίδια γραμμή και αυτό κουβαλούσε τους πάντες και τα πάντα.

Εκτός από τα δρομολόγιά του πήρε μέρος σε όλους τους τότε πολέμους μεταφέροντας αξιωματικούς, στρατιώτες, τραυματίες, πολεμοφόδια, ζώα και άλλα.

Μια άποψη του οικισμού Άσσος.

Όμως η μεγαλύτερη προσφορά της “Άσσου” ήταν κάθε φορά που ήταν εκλογές. Όλοι ταξίδευαν χωρίς να πληρώνουν. Ένα μήνα πριν από τις εκλογές όποιος ήθελε να πάει στην Κεφαλλονιά ανέβαινε στην “Άσσο” Υποτίθεται πως θα πήγαινε να ψηφίσει, όμως αφού δεν μπορούσε να γίνει κανένας έλεγχος πολλοί απολάμβαναν ένα ταξίδι τελείως δωρεάν. Την παραμονή των εκλογών η “Άσσος” μάζευε όλους τους υπόλοιπους Κεφαλλονίτες και περήφανα τραβούσε για Κεφαλλονιά.

Σαν έφτανε στο λιμάνι της Άσσου γινόταν το μεγάλο πανηγύρι. Ο κόσμος όλος έβγαινε να τους υποδεχτεί. Φωνές, τραγούδια, χοροί και πυροβολισμοί έπεφταν στον αέρα. Ακόμα και οι καμπάνες των εκκλησιών χτυπούσαν χαρμόσυνα.

Τα ίδια συνέβαιναν και στην άλλη αντίθετη ακτή της Κεφαλλονιάς, στην Αγία Ευφημία, όπου βρισκόταν το αντίπαλο παπόρι, η “Πύλαρος”

Το μίσος των δύο παποριών ήταν τόσο μεγάλο ώστε το 1903 συγκρούστηκαν στο λιμάνι της Ιθάκης – λεπτομέρειες γι΄αυτό σε άλλη ανάρτηση – . Η “Άσσος” εμβόλισε την “Πύλαρο” την οποία κυριολεκτικά την έκοψε στα δύο. Υπήρξαν τέσσερις νεκροί και κάποιοι τραυματίες. Μάλιστα ο Μολφέτας στο “Ζιζάνιο”'εγραψε.

Κατακαημένη Πύλαρο

με τη διπλή σουρίστρα

σούκοψε τα παΐδια σου

η Άσσο η μεθύστρα.

Κάποια στιγμή έγινε το σχετικό δικαστήριο και η δικαστική απόφαση βγήκε σε βάρος της “Άσσου” Η “Πύλαρος” παρ΄όλο τον βαρύ τραυματισμό της επισκευάσθηκε και συνέχισε μέχρι το 1931 όπου και “έδεσε” στον Πειραιά. Την επόμενη χρονιά, 1932 η “Άσσος” σταμάτησε και αυτή. Με την απόσυρσή τους έκλεισε μια πραγματική ηρωική εποχή της ελληνικής ακτοπλοΐας και φυσικά γράφτηκε μια πραγματικά ”κεφαλονίτικη” ιστορία.

ΠΗΓΕΣ

w. inkefalonia.gr

w. damoulianata.grΔ

Αρχαία μνημεία στην Κεφαλλονιά.

Κεντρική φωτογραφία για τον μήνα Νοέμβριο.
Κέρκυρα. Το Παλαιό Φρούριο. 

Το Λιθόστρωτο στο Αργοστόλι.

Η Κεφαλλονιά είναι ένα νησί με πλούσια ιστορία. Ανασκαφές που έχουν γίνει σχεδόν σε όλη την έκταση του νησιού έχουν φέρει στο φως αρχαιολογικούς χώρους διαφόρων εποχών. Τα ευρήματα μαρτυρούν κατοίκηση της Κεφαλλονιάς από τη 10η χιλιετία πΧ. Τα αρχαιότερα σημάδια αναφέρονται στους παλαιολιθικούς χρόνους με πιο σημαντικά αυτά στο Σπήλαιο της Δράκαινας. Ερείπια ακροπόλεων, κυκλώπεια τείχη και μυκηναϊκά νεκροταφεία βρίσκονται διάσπαρτα σχεδόν σε όλο το νησί.

Από την παλαιολιθική εποχή έχουν έλθει στο φως μυκηναϊκοί τάφοι στα Τζανάτα, στα Μεταξάτα και στα Μαζαρακάτα. Όλα αυτά σηματοδοτούν την ύπαρξη ισχυρού μυκηναϊκού κέντρου στο νησί. Τέσσερις πόλεις κυριαρχούν στην Κεφαλλονιά κατά την κλασσική ελληνική αρχαιότητα. Η Πάλη, οι Πρόννοι, η Κράνη και η Σάμη. Η ιστορία της Σάμης αρχίζει από την προϊστορική εποχή και ο Όμηρος την αναφέρει σαν τμήμα της χώρας που βασίλευε ο Οδυσσέας. Στην περιοχή της έχουν βρεθεί ίχνη από την προϊστορική εποχή. Όλα αυτά βέβαια δεν μπορούν να καλυφθούν με λίγες σελίδες. Χρειάζεται πολλή εργασία.

Προσφέρω για σήμερα έναν μικρό περίπατο στα αρχαία μνημεία της Κεφαλλονιάς και θα συνεχίσουμε. Ελάτε.

Κυκλώπεια τείχη.

Μια πλευρά των Κυκλώπειων τειχών.

Κατά μήκος της αρχαίας Κράνης, ανατολικά από το Αργοστόλι και σε μεγάλη έκταση σώζονται τα Κυκλώπεια Τείχη. Τα τείχη αυτά, μεγαλειώδη  δημιουργήματα είναι κατασκευασμένα από γιγάντιους λίθους και χρονολογούνται από τον 7ο ή 6ο αιώνα πΧ.. Από το τείχος της αρχαίας Κράνης σώζονται δύο πύλες εκ των οποίων η μία αποτελούσε την κεντρική.

Η πεδιάδα της Κρανιάς, σύμφωνα με μελέτες αρχαιολόγων ήταν μία από τις κύριες περιοχές της αρχαίας πόλης. Από τα τείχη σήμερα σώζεται μόνο ένα μέρος.

Μια άλλη άποψη των τειχών.

Τα τείχη αυτά ονομάστηκαν κυκλώπεια λόγω του μεγέθους των λίθων από τους οποίους είναι κατασκευασμένα και θεωρούνται σημαντικά κυρίως για τις πληροφορίες που μπορούμε να αντλήσουμε από αυτά για την ελληνική οχυρωματική τέχνη της Μυκηναϊκής εποχής. Στην ίδια περιοχή υπάρχουν υπολείμματα ενός δωρικού ναού της θεάς Δήμητρας.  Στα νότια του λόφου, σε μια περιοχή που ονομάζεται “Ρίζα” βρέθηκαν λεηλατημένοι και κατεστραμμένοι αρκετοί κιβωτιόσχημοι τάφοι προμυκηναϊκής εποχής. Το τέλος της αρχαίας Κράνης σημειώθηκε τον 2ο πΧ αιώνα με την κυριαρχία των Ρωμαίων στην Κεφαλλονιά.

Μυκηναϊκός τάφος στον Πόρο.

Ο τάφος στα Τζανάτα του Πόρου.

Έναν θολωτό τάφο της μυκηναϊκής περιόδου έχουν φέρει στο φως έρευνες που έγιναν το 1992 από τον αρχαιολόγο Λάζαρο Κολώνα στη θέση Μπρούτζι στα Τζανάτα. Πρόκειται για τον μεγαλύτερο και για τον καλύτερα διατηρημένο τάφο της μυκηναϊκής περιόδου που έχει βρεθεί στο νησί της Κεφαλλονιάς. Μέσα στον τάφο βρέθηκαν πολλές ταφές που χρονολογούνται από το 1400 μέχρι το 1000 πΧ. Τα χρυσά ευρήματα δηλώνουν πως στον τάφο θα πρέπει να ήσαν θαμμένοι επιφανείς άρχοντες.. Ο τάφος αυτός σηματοδοτεί την ύπαρξη στην περιοχή ενός ισχυρού μυκηναϊκού κέντρου.

Οι τάφοι της Λακήθρας.

Τάφος στη Λακήθρα.

Λίγο έξω από το χωριό Λακήθρα, στην περιοχή της Λειβαθούς ανεκαλήφθησαν κάποιοι μυκηναϊκοί τάφοι Τα ευρήματα αυτά είναι μοναδικής σημασίας και αποτελούν σημεία ύπαρξης του Μυκηναϊκού πολιτισμού στην περιοχή της Λακύθρας. Πρόκειται για το πλουσιότερο μυκηναϊκό νεκροταφείο που έχει βρεθεί στο νησί της Κεφαλλονιάς. Συνολικά τέσσερις θαλαμωτοί τάφοι έχουν ανασκαφεί στο εσωτερικό των οποίων βρέθηκαν πάρα πολλά κτερίσματα. Περισσότερα από 400 αγγεία, αμφορείς και μεγάλα αγγεία του Μυκηναϊκού πολιτισμού ήρθαν στο φως, καθώς επίσης χρυσά κοσμήματα και εξαρτήματα από περιδέραια.

Μια άλλη άποψη του τάφου.

Όλα αυτά τα ευρήματα τοποθετούνται γύρω στα 1250 με 1150 πΧ. Οι μυκηναϊκοί τάφοι της Λακήθρας εντυπωσιάζουν από το πόσο καλά έχουν διατηρηθεί ενώ οι αρχαιολόγοι που τους ανέσκαψαν δεν εντόπισαν ίχνη να είχαν παλαιότερα συληθεί.

Το Κάστρο του Αγίου Γεωργίου.

Η είσοδος του Κάστρου.

Πάνω από τον οικισμό Περατάτα, σ΄ένα λόφο ύψους 300μ, βρίσκεται το Κάστρο του Αγίου Γεωργίου. Παρ΄όλο που η σημερινή μορφή του δείχνει Ενετική προέλευση λέγεται πως μάλλον έχει κατασκευαστεί στους βυζαντινούς χρόνους και μάλιστα γύρω στο 1200. Το Κάστρο υπήρξε η πρωτεύουσα της Κεφαλλονιάς μέχρι το 1757 όταν έγινε πρωτεύουσα το Αργοστόλι.

Ένα μέρος από τα εξωτερικά τείχη.

Τα εξωτερικά του τείχη που σώζονται μέχρι σήμερα κατασκευάστηκαν από τους Ενετούς το 1504. Στο εσωτερικό του Κάστρου σώζονται ακόμη εκκλησίες, Εκεί μάλιστα υπάρχει ο μητροπολιτικός ναός της Ευαγγελίστριας, χαρακτηριστικό δείγμα εφτανησιώτικης αρχιτεκτονικής. Μαρμάρινη επιγραφή στο καμπαναριό μαρτυράει ότι ο ναός αυτός χτίστηκε το 1580.

Σάμη. Παλαιόκαστρο – Μονή Αγίων Φανέντων.

Η Σάμη ήταν κατά την αρχαιότητα η μία από τις τέσσερις πόλεις που αποτελούσαν την κεφαλληνιακή Τετράπολη. Τα μνημεία που υπάρχουν στην κορφή του λόφου δείχνουν ότι η Σάμη κατοικείτο από την προϊστορική εποχή και ήταν τέλεια οργανωμένη. Ήταν η μόνη πόλη της Κεφαλλονιάς που αντιστάθηκε στους Ρωμαίους.

Ερείπια της Ακρόπολης στη Σάμη.

Πάνω στην κορφή του λόφου υπάρχουν τα ερείπια της ακρόπολης Κυάτης καθώς επίσης και τα ερείπια του Παλαιόκαστρου.

Η Μονή των Αγίων Φανέντων.

Στη Σάμη ανήκει και η Μονή των Αγίων Φανέντων η οποία φιλοξενεί θησαυρούς σε εικόνες, σκεύη και αφιερώματα. Η Μονή είναι αφιερωμένη στους Αγίους Θεόδωρο, Γρηγόριο και Λέοντα, τα λείψανα των οποίων, σύμφωνα με την παράδοση “εφάνησαν” σε κάποιο σπήλαιο πλησίον γι΄αυτό και πήραν το όνομα Φανέντες.

Η Μονή των Αγίων Φανέντων και ερείπια από την Ακρόπολη της Σάμης.

Τα λείψανα των Αγίων είχαν κλέψει οι Ενετοί και τα μετέφεραν στην Βενετία όπου παρέμειναν στην Μονή του Προφήτη Ζαχαρία για 700 χρόνια μέχρι να επιστραφούν στην Μονή των Φανέντων. Η Μονή είναι χτισμένη πάνω στα αρχαία ερείπια της αρχαίας ακρόπολης της Σάμης. Στη Μονή αφιέρωσε μια εικόνα της Παναγίας ο Βενετός ναύαρχος S.Venier, μετά από την νικηφόρο έκβαση της ναυμαχίας της Ναυπάκτου το 1571.

ΠΗΓΕΣ

w. holiday.gr

w. greece.terrabook

w. kefalonia-ithaca.gr

w. kefalonitikanea.gr

w. porosnewstv.com

w.kefaloniapress.gr

w.kefalonia-tours.gr

w.kefaloniatoday.com

28η Οκτωβρίου 1940.

Κεντρική φωτογραφία για τον μήνα Οκτώβρη.

Κύθηρα. Η Χώρα. Αριστερά το Καψάλι.

Ήταν τότε, που πάνω στα βουνά της Αλβανίας, τον Οκτώβρη του '40 τα παιδιά της Ελλάδας άρχισαν να γράφουν με το αίμα τους καινούργιες σελίδες δόξας στην ιστορία του κόσμου. Ήταν τότε που οι ήρωες πολεμούσαν σαν Έλληνες. Ήταν τότε που οι Έλληνες ήσαν Έλληνες.  

Με την άδειά σας και την αγάπη σας σήμερα, θ΄αφήσουμε τα αγαπημένα Εφτάνησα για να βρεθούμε νοερά κοντά σ΄εκείνα τα παιδιά που κείνη την ημέρα, 28 του Οκτώβρη του 1940, είχανε το θάρρος να στήσουνε τα στήθια τους μπροστά στις λόγχες των Ιταλών και να τους φωνάξουν κατάμουτρα κείνο το ηρωικό ΟΧΙ που τάραξε την ιστορία όλου του κόσμου.

Να ξαναδούμε κείνα τα ηρωικά παιδιά που κείνο το πρωινό, γυμνά και ξυπόλητα ανέβηκαν πάνω στα χιονισμένα βουνά της Αλβανίας για να γράψουν καινούργιες σελίδες δόξας στην ιστορία της πατρίδας μας αλλά και στην ιστορία του κόσμου.

Να ξαναζήσουμε κείνες τις στιγμές που τα παιδιά αυτά φώναξαν ΟΧΙ στις ιταμές απειλές των Ιταλών.

Και να δοξάσουμε κείνα τα παιδία που παλληκαρίσια πίστεψαν κείνο το ΟΧΙ που βροντοφώνησαν. Γιατί κείνο το ΟΧΙ στους Ιταλούς το είπε ο λαός μας. Το είπαν τα παιδιά μας. Το είπαν οι φαντάροι μας. Το είπαν και με θάρρος αλλά και αγανάκτηση για τις τόσες προσβολές που είχαν δεχτεί από τους Ιταλούς με αποκορύφωμα τον τορπιλλισμό του καταδρομικού “Ελλη” μέσα στο λιμάνι της Τήνου ανήμερα στην γιοτή της Παναγιάς μας. Και τους περίμεναν. Τους περίμεναν κάποια μέρα πρόστιχα και ξεδιάντροπα να φανούν στη πόρτα της πατρίδα μας, όπως πρόστυχα και ξεδιάντροπα φάνηκαν και ζήτησαν να μπουν μέσα στα Άγια χώματα της πατρίδας μας. Τους περίμεναν αποφασισμένοι να ξαναζωντανέψουν Θερμοπύλες, Μαραθώνες, Σούλι, Μεσολόγγι.

Και κείνα τα παιδιά το κατάφεραν. Κατάφεραν ακόμη και αυτόν τον ψυχρό και άκαρδο Τσώρτσιλ να παραδεχτεί και να πει ότι ”Δεν πολεμούν οι Έλληνες σαν ήρωες αλλά οι ήρωες πολεμούν σαν Έλληνες” Κι΄είναι αλήθεια ότι κείνα τα παιδιά, κείνο τον καιρό, πάνω στα βουνά της Αλβανίας ξεπέρασαν του ήρωες. Μια μικρή προσφορά από μένα σε όλα αυτά είναι το μικρό τούτο ποιήμα που ακολουθεί και που είναι γραμμένο με λέξεις και αράδες που τιμούν την πατρίδα μου. Λέξεις και αράδες που αφήνουν ένα νόημα που να μπορεί να το καταλάβει ο καθ΄ ένας.

Ο Αλέξης ο μανάβης.

Στης ταβέρνας κάποια άκρη μοναχός του όπως πάντα

συντροφιά οι θύμησές του, μόνος φίλος το κρασί

ο Αλέξης ο μανάβης, ένας ήρωας του σαράντα

ένα δράμα που δεν ξέρω ούτε εγώ, ούτε κι΄εσύ.

Λεν πως μόνος κάποια μέρα σκότωσε κάπου τριάντα.

Κάποιοι λεν πως πρώτος μπήκε τρέχοντας στην Κορυτσά.

Κι΄άλλοι λεν πως πολεμούσε σαν λιοντάρι το σαράντα

και τους Ιταλούς χτυπούσε με τσαρούχι και  κλωτσά.

Ο Αλέξης ο μανάβης μόνος σήμερα όπως πάντα

στο κρασί ζητά να γιάνει μια πληγή πούχει κρυφή.

Σαν και σήμερα, θυμάται, κάποια μέρα του σαράντα

το ένα πόδι του είχε αφήσει σε μι΄αλβανική κορφή.

Ο Αλέξης ο μανάβης, που μας χάρισε τη νίκη

είναι ήρωας για τούτο, άλλες χίλιες δυο φορές,

συντροφιά ένα γαϊδουράκι κι΄ένα σάπιο δεκανίκι

τριγυρνάει για το ψωμί του ολημερίς στις γειτονιές.

Σαν ένα ασήμαντο φόρο τιμής σε κείνα τα παιδιά του σαράντα, σε κείνους τους ήρωες, σε κείνους του Έλληνες. Δεν έχω τίποτα πιο πολύ, τίποτα περισσότερο να προσφέρω από τον σεβασμό μου στη θυσία τους.

Αρχαία μνημεία στην ιθάκη.

Κεντρική φωτογραφία για τον μήνα Οκτώβρη.

Κύθηρα. Η Χώρα. Αριστερά το Καψάλι.

Το Βαθύ. Πρωτεύουσα της Ιθάκης.

Η Ιθάκη, πατρίδα του ομηρικού Οδυσσέα, που έχει χαρακτηριστεί σαν το σύμβολο της νοσταλγίας για την πατρίδα, θεωρείται ένα από τα πιο γνωστά νησιά της Ελλάδας. Ένα νησί που απλώνει τη φήμη του στα πέρατα του κόσμου χάρη στις περιπέτειες του πολυμήχανου Οδυσσέα. Ένα νησί που έχει παντρέψει περίτρανα το λευκό, το γαλάζιο και το πράσινο. Η ιστορία του ξεκινά από τα βάθη των αιώνων, από τότε που πριν έξη χιλιάδες χρόνια πρωτοκατοικήθηκε. Η Ιλιάδα και η Οδύσσεια, τα δυο μεγάλα έργα του Ομήρου, είναι τα έργα που ενώ πέρασαν αιώνες και κατακτητές διάφοροι από το νησί τα άφησαν αναλλοίωτα. Είναι τα έργα που αποδεικνύουν ότι η Ιθάκη είναι η πατρίδα του Οδυσσέα. Αντάμα με τα ομηρικά έπη οι στίχοι του Καβάφη σαν μαγικό πέπλο πλανώνται πάνω από το πανέμορφο νησί. Και μόλις φτάσεις θα καταλάβεις γιατί ο Οδυσσέας πάλεψε δέκα ολόκληρα χρόνια με τα θεριά της θάλασσας και της στεριάς για να γυρίσει στην αγαπημένη του Ιθάκη. Μια Ιθάκη που ακόμη και σε περιόδους μεγάλων καταστροφών ποτέ δεν ερημώθηκε και ποτέ δεν έχασε την ιστορική της ταυτότητα.

Πολλά τ΄αρχαία μνημεία κι' εδώ κι΄ας κάνουμε έναν περίπατο να γνωρίσουμε κάποια απ΄αυτά.

Αρχαία ακρόπολη των Αλαλκομενών.

Ερείπια της Ακρόπολης των Αλαλκομενών.

Στη Βoρειoδυτική Ιθάκη όπου ευρίσκεται ο οικισμός του Πίσω Αετού και συγκεκριμένα απ΄τη θέση που βρίσκεται το εκκλησάκι του Αγίου Γεωργίου ξεκινάει το μονοπάτι που οδηγεί στην κορφή του λόφου. Το μονοπάτι περνάει μέσα από την Αρχαία Πόλη των Αλαλκομενών και τα Κυκλώπεια Τείχη και ανεβαίνει στην Ακρόπολη.

Εκεί έχουν εντοπιστεί ερείπια αρχαίας ακρόπολης. Όλα όσα έχουν ανακαλυφθεί λέγεται ότι είναι η ακρόπολη των Αλαλκομενών. Οι ντόπιοι του νησιού υποστηρίζουν ότι τα ερείπια αυτά είναι το παλάτι του Οδυσσέα. Όμως τίποτα δεν έχει ξεκαθαριστεί. Εδώ βρίσκεται και ένας ναός που ήταν αφιερωμένος στην θεά Άρτεμη.

Υπολοίματα από τα κυκλώπεια τείχη.

Η ακρόπολη αυτή περιέχει τρία διαδοχικά τείχη, τρεις πύργους, τέσσερις δεξαμενές , πολλά σπίτια και δημόσια κτήρια και έναν φαρδύ δρόμο. Ο χώρος έχει ανασκαφεί πολλές φορές και η αρχή έχει γίνει τον 19ο αιώνα.

Οι αρχαίες Αλαλκομενές ήταν ένας σημαντικός οικισμός στον λόφο αυτόν και το όνομά της είχε πάρει από την ομώνυμη βοιωτική πόλη όπου εκεί υπήρχε φημισμένο ιερό της Αθηνάς Αλαλκομενηίδος. Πιθανότατα ήταν ένας οικισμός της μετά-Οδυσσειακής εποχής. Τα απομεινάρια των τειχών είναι εντυπωσιακά κυρίως λόγω του μεγέθους των ογκολίθων που τα αποτελούν. Για τον λόγο αυτό είναι και γνωστά σαν ¨Κυκλωπεια”.Οι ανασκαφές αποκάλυψαν ερείπια κατοικιών, τάφων και αρχαίων ναών.

Επίσης οι ανασκαφές που έγιναν εκεί έφεραν στο φως νομίσματα με τα κεφάλια του Οδυσσέα και της Αθηνάς τα οποία σήμερα φιλοξενούνται στο Αρχαιολογικό Μουσείο στο Βαθύ, πρωτεύουσα του νησιού.

Ιερά Μονή των Καθαρών.

Η είσοδος της Μονής.

Πέρα από τις γνωστές τουριστικές ομορφιές της Ιθάκης τις εντυπώσεις του επισκέπτη θα κλέψει οπωσδήποτε το Μοναστήρι της Παναγίας Καθαρών.

Στην νοτιοανατολική κορυφή του ομηρικού όρους Νήριτο, είναι χτισμένη η ιερά Μονή των Καθαρών.

Το Ιερό της Μονής.

Η εκκλησιά αυτή αποτελεί μνημείο αναφοράς για τους απανταχού της γης Ιθακήσιους. Το μοναστήρι άρχισε να χτίζεται γύρω στα 1690. Σύμφωνα με όσα αναφέρονται στο βιβλίο του π. Θεοδόσιου Δενδρινού, “Το Μοναστήρι της Παναγίας των Καθαρών” η ιστορία της εικόνας της Παναγίας είναι ακόμη πιο παλιά. Βρέθηκε ανάμεσα σε “κάθαρα¨δηλαδή ξερόκλαδα και μικρούς θάμνους που κόβονται και καίγονται για να καθαρίσει ο τόπος. Εκεί οφείλει και το όνομα η Παναγιά η Καθαριώτισσα. Η ιερά Μονή είναι χτισμένη απέναντι από τον κόλπο του λιμανιού έτσι που το καμπαναριό της να φαίνεται από όλο το νησί της Ιθάκης. Το θέαμα από τη θέση αυτή είναι κάτι το υπέροχο.

Η θέα είναι καταπληκτική από τη θέση που βρίσκεται η Μονή. 

Το φανταστικό αυτό καμπαναριό της καταστράφηκε με τους σεισμούς του 1953 όμως πολύ σύντομα ξαναχτίστηκε πάνω στο ίδιο σχέδιο.

Η γιορτή της Παναγίας της Καθαριώτισσας είναι στις 8 Σεπτεμβρίου. Την παραμονή της γιορτής γίνεται στο προαύλιο παραδοσιακό πανηγύρι ενώ την επομένη γίνεται η Λιτανεία τη εικόνας μέχρι το καμπαναριό.

Λόφος Πηλικάτων.

Οι ντόπιοι θέλουν αυτά να είναι τα ερείπια από το παλάτι του Οδυσσέα.

Στην περιοχή που βρίσκεται το μουσείο του Σταυρού, στο λόφο των Πηλικάτων οι ανασκαφές έφεραν στο φως έναν προϊστορικό οικισμό της πρωτοελλαδικής περιόδου, 3.000-2.000 πΧ. Πρόκειται για έναν από τους αρχαιότερους οικισμούς της Δυτικής Ελλάδας. Επιφανειακή έρευνα στα Πηλικάτα είχε θετικά αποτελέσματα.

Ερείπια των ιστορικών χρόνων.

Εντοπίστηκαν αρχαιότητες της προϊστορικής εποχής και των ιστορικών χρόνων. Βρέθηκαν επίσης κατοικίες οι οποίες επιβάλλονται από περιμετρικό τείχος με προμαχώνες και νεκροταφείο έξω από το τείχος. Οι ανασκαφές που έγιναν στις αρχές του 20ου αιώνα και τα ευρήματα που ήρθαν στο φως στοιχειοθετούν την υπόθεση πως στα Πηλικάτα βρισκόταν η μοναδική στο Ιόνιο πρωτοελλαδική ακρόπολη.

"Ευχήν Όδυσσει" Η προτομή του Οδυσσέα στην πλατεία του οικισμού.

Τα ευρήματα ανάγονται στην πρωτοελλαδική περίοδο ενώ σύμφωνα με τον Όμηρο το παλάτι του Οδυσσέα βρισκόταν στο σημείο που έχει θέα σε τρεις θάλασσες και περιτριγυριζόταν από τρία βουνά.

Κι΄αυτά, υποστηρίζουν οι ντόπιοι, είναι ερείπια από το παλάτι του Οδυσσέα.

Η περιγραφή ταιριάζει απόλυτα με την περιοχή. Ο χώρος αυτός ακόμη δεν έχει αξιοποιηθεί σαν επισκέψιμος.

Σπήλαιο των Νυμφών.

Το εσωτερικό του σπηλαίου.

Έχει και το όνομα Μαρμαροσπηλιά και βρίσκεται πάνω από τον όρμο Δεξά. Τα ευρήματα των αρχαιολογικών ερευνών μαρτυρούν ότι το σπήλαιο αυτό υπήρξε χώρος λατρείας των Νυμφών. Κι΄είναι κάτι το αξιοπερίεργο ότι η θέση αλλά και το σχήμα του σπηλαίου συμφωνούν με την περιγραφή που κάνει ο Όμηρος στη ραψωδία “Ν” της Οδύσσειας.

Μιά από τις εισόδους του σπηλαίου, όπως φαίνεται από το εσωτερικό.

Σύμφωνα λοιπόν με όσα αναφέρει ο Όμηρος στον χώρο αυτό άφησαν οι Φαίακες κοιμισμένο τον Οδυσσέα όταν έφτασαν στην Ιθάκη. Στη συνέχεια αυτός έκρυψε στο σπήλαιο των Νυμφών τα δώρα που του είχε δώσει ο Αλκίνοος, βασιλέας των Φαιάκων.

Η ίδια είσοδος απ΄έξω. Τουριστικά είναι ό,τι χειρότερο. 

Το Σπήλαιο των Νυμφών έχει δυο εισόδους. Σύμφωνα με τον Όμηρο η μία ήταν για τους θνητούς και η άλλη για τους αθανάτους. Η μία βρίσκεται στους πρόποδες του λόφου, κοντά στην παραλία και είναι αρκετά δύσκολο να την πλησιάσει κανείς. Η δεύτερη είναι αυτή στον κύριο δρόμο. Μέσα στην είσοδο υπάρχει σκάλα που κατεβαίνει περίπου δέκα μέτρα. Το σπήλαιο είναι γεμάτο σταλακτίτες , που δίνουν μιαν ξεχωριστή όψη στο χώρο. Στο μέσον της σπηλιάς υπάρχει μαρμάρινη βάση πάνω στην οποία θα πρέπει να υπήρχε το άγαλμα κάποιου λατρευόμενου Θεού. Ένα μεγάλο μνημείο του ελληνικού πολιτισμού.

Πολλά ακόμη τα αρχαία μνημεία στην πανέμορφη Ιθάκη. Θα ξαναπεράσουμε από εδώ να γνωρίσουμε και άλλα.

ΠΗΓΕΣ

w. greece.terrabook.com

w. ithaki.gr

w. porosnews.com

w. ellinikondiktyo.com