Κυριακή, 18 Μαρτίου 2012

Μεγανήσι.

Μία από τις ατέλειωτες ομορφιές της Λευκάδας



Στην Λευκάδα σήμερα ο περίπατός μας . Και μάλιστα στο πιό όμορφο σημείο του νησιού. Στη θάλασσα που φιλοξενεί τα νησιά των Τηλεβοϊδών. Για να γνωρίσουμε το πιό όμορφο από όλα. Το Μεγανήσι.
Το Μεγανήσι λοιπόν, το μεγαλύτερο σε μέγεθος νησί από το σύμπλεγμα των Τηλεβοϊδών νήσων, τα γνωστά Πριγκηπονήσια της Ελλάδας, είναι στ΄αλήθεια μιά από τις πάρα πολλές ομορφιές που προσφέρει το νησί της Λευκάδας.


Γεμάτες σπήλαια οι ακτές στο Μεγανήσι.


Βρίσκεται πολύ κοντά στις ακτές της Ακαρνανίας ενώ οι δικές του ακτές είναι σκαμμένες με πολλά σπήλαια και τα πεύκα φτάνουν μέχρι την άκρη της θάλασσας.
Το Μεγανήσι έχει κατοικηθεί από τους αρχαιοτάτους χρόνους και μάλιστα διατηρεί την παράδοση ότι αυτό ήταν το νησί του Κύκλωπα Πολύφημου της Οδύσσειας. Στους αρχαίους χρόνους, στην περίοδο του Στράβωνος, ήταν γνωστό με το όνομα Τάφος ή Τάφια ενώ ο Όμηρος το αναφέρει σαν “νησί των Ταφίων.” Το όνομα αυτό ίσως είναι παρμένο από τη μυθολογία, που αναφέρει τον Τάφιο σαν γιό του Ποσειδώνα και βασιλιά της περιοχής. Κάποια άλλη εκδοχή θέλει το Μεγανήσι να είναι το νησί Αστερίς που επίσης αναφέρεται από τον Όμηρο.
Μετά από δύο χρόνων συστηματικών αρχαιολογικών ερευνών βρέθηκαν πάνω στο νησί περίπου είκοσι χιλιάδες αρχαία κινητά ευρήματα της εποχής του ανθρώπου του Νεάντερταλ.

Ο Μυκηναϊκός τάφος


Στην περιοχή Καψάλι η αρχαιολογική σκαπάνη αποκάλυψε σημαντικά ευρήματα της Μυκηναϊκής εποχής. Ένας τάφος που βρέθηκε ασύλητος μάλλον είναι σημείο ότι πρόκειται για ένα σύμπλεγμα Μυκηναϊκών τάφων, που όμως ακόμη δεν έχει εξερευνηθεί.

Ο οικισμός Βαθύ



Πνιγμένο στο πράσινο το Μεγανήσι φιλοξενεί πανω του τρεις πανέμορφους, γραφικούς και παραδοσιακούς οικισμούς.Το Βαθύ, το Κατωμέρι και το Σπαρτοχώρι. Οικισμοί με μικρούς στενούς δρόμους, σπίτια πετρόχτιστα με την παραδοσιακή αρχιτεκτονική παραπέμπουν σε άλλες μακρυνές εποχές κι΄ακόμα δείνουν το στίγμα της ζωής των κατοίκων. Γεωργοί και ψαράδες όσοι έμειναν, καραβοκύρηδες και καπεταναίοι όσοι έφυγαν.


Το Κατωμέρι


Το Σπαρτοχώρι, το πιό όμορφο από όλα, με τα δαιδαλώδη σοκάκια βρίσκεται σκαρφαλωμένο στην κορφή ενός λόφου προσφέροντας μια εξαιρετική θέα προς τη μεριά της Λευκάδας και τις ακτές της Ακαρνανίας. Λημάνι του είναι τα Σπήλια. Στα ανατολικά του βρίσκεται το Κατωμέρι, ένα γραφικό χωριό με παραδοσιακές γειτονιές και λίγο πιό πέρα το Βαθύ που απλώνεται γύρω από το ομώνυμο λιμανάκι.


Το πανέμορφο Σπαρτοχώρι


Στους λόφους, που είναι πάνω από το λιμάνι του Αθερινού, στα ανατολικά από το Κατωμέρι, θα δείτε κάποιους παληούς ανεμόμυλους, που ήσαν στις δόξες του μέχρι τις αρχές του 20ου αιώνα.
Στην άκρη του οικισμού Βαθύ, υπάρχει η εκκλησιά του Αγίου Βησσαρίωνα. Από εκεί ξεκινάει ο δρόμος για την πανέμορφη παραλία Φανάρι. Έργο τέχνης το μικρό μοναστήρι του Αγίου Ιωάννη του Προδρόμου που σύμφωνα με την παράδοση χτίστηκε το 1477. Είναι χτισμένο στα δυτικά του νησιού σε μιά γραφική παραλία γεμάτη βότσαλα.


Η σπηλιά του Παπανικολή


Ένα άλλο χαρακτηριστικό του νησιου είναι οι πάρα πολλές θαλάσσιες σπηλιές που έχει με πιό γνωστή τη σπηλιά του Παπανικολή Η σπηλιά αυτή βρίσκεται στο νότιο μέρος του νησιού και λέγεται ότι εκεί κρυβόταν το υποβρύχιο κατά τη διάρκεια του πολέμου και από εκεί πραγματοποιούσε τις επιθέσεις του στα πλοία των κατακτητών.


Η πλατεία στο Κατωμέρι


Το Μεγανήσι προσφέρει ακόμη πιό πολλά. Προσφέρει τόσα ώστε κάθε καλοκαίρι οι επισκέπτες του να φεύγουν γοητευμένοι από τη γνωριμία του. Ίσως κάποια άλλη φορά να πούμε ακόμη πιό πολλά.

Σάββατο, 10 Μαρτίου 2012

Σπήλαια στα Κύθηρα.




Τα Κύθηρα είναι το μοναδικό από όλα τα νησιά του Εφτανησιακού συμπλέγματος που μπορεί να χαρακτηριστεί σαν το νησί με τα πιό πολλά σπήλαια. Κι΄ακόμη έχει και άλλους γεωλογικούς σχηματισμούς που μπορούν να χαρακτηριστούν σαν σπήλαια. Από όλα αυτά τα τόσο πολλά σπήλαια μόνο τρία, τα πλέον μεγάλα, έχουν κάποιο ιδιαίτερο ενδιαφέρον και παραδόξως ενώ βρίσκονται σε τρία διαφορετικά και απομακρυσμένα μεταξύ τους σημεία συμβαίνει να έχουν το ίδιο όνομα. Σπήλαια της Αγίας Σοφίας λέγονται και τα τρία.
Τυλιγμένα στο μυστήριο του θρύλου, τα σπηλαια των Κυθήρων κι΄ακόμη μέσα από το μύθο και τις παραδόσεις έχουν να πουν πολλά. Μέσα απ΄αυτά μαθαίνουμε ότι πολλοί πιστεύουν πως τα σπήλαια αυτά είναι η είσοδος ενός μεγάλου σπηλαίου και ότι όλο το νησί από κάτω είναι κούφιο. Κάποιοι άλλοι θα πουν πως τα σπήλαια των Κυθήρων ενώνονται με αυτά του Δυρού. Τίποτα από όλα αυτά μέχρι στιγμής δεν είναι επιβεβαιομένο. Η Ελληνική Σπηλαιολογική Εταιρεία δεν έχει ανακοινώσει τίποτα επισήμως.

Το σπήλαιο Αγίας Σοφίας Μυλοποτάμου.

Σε μιά απόκρυμνη περιοχή, στην δυτική πλευρά του νησιού και κοντά στην παραλία του Λιμνιώνα βρίσκεται το σπήλαιο, μέσα σε μιά πανέμορφη περιοχή. Λίγο πιό πάνω απλώνεται το πανέμορφο και γραφικό χωριό του Μυλοποτάμου. Αμέσως μετά την είσοδο του και μέσα στο σπήλαιου, βρίσκεται ο μικρός ναός της Αγίας Σοφίας. Σύμφωνα με την παράδοση στο σημείο που βρίσκεται ο μικρός ναός είχαν βρεθεί τα οστά της Αγίας. Στους δύο κάθετους τοίχους του ναού, αριστερά και δεξιά υπάρχουν τοιχογραφίες του 12ου ή 13ου αιώνα έργα ενός ζωγράφου ονόματι Θεδώρου. Οι σταλακτίτες και σταλαγμίτες που υπάρχουν στο εσωτερικό του σπηλαίου προσφέρουν θέαμα μοναδικό με την ποικιλία των χρωμάτων σε ασποχρώσεις του μάυρου, άσπρου και κόκινου. Όλοι οι θάλαμοι του σπηλαίου συγκινωνούν μεταξύ τους με μικρά ανοίγματα.
Mε το σπήλαιο αυτό ασχολήθηκαν συστηματικά το ζεύγος των αρχαιολόγων Ιωάννης και Άννα Πετροχείλου.Το 1955 μετά το θάνατο του συζύγου της η Άννα Πετροχείλου πραγματοποίησε την ολοκλήρωση της εξερεύνησης και την χαρτογράφηση του σπηλαίου με δικές της δαπάνες Το σπήλαιο είναι επισκέψιμο και υπάρχουν ξεναγοί του Δήμου Κυθήρων.


Το σπήλαιο Αγίας Σοφίας Καλάμου.
Προχωρόντας από το χωριό Κάλαμος προς το Καψάλι υπάρχει μια διασταύρωση του δρόμου όπου μία πινακίδα δείχνει προς τον οικισμό Σπηλιές. Στο τέλος αυτού του οικισμού βρίσκεται το δεύτερο σπήλαιο της Αγίας Σοφίας. Βρίσκεται μέσα σε μια πανέμορφη και πυκνόφυτη ρεματιά. Πλησιάζοντας προς την είσοδο του σπηλαίου ανοίγεται μπροστά μας ο ναός της Αγίας Σοφίας. Στην ουσία είναι ένα μικρό εκκλησάκι, σε πολύ καλή κατάσταση, το οποίο ουσιαστικά είναι και η είσοδος του σπηλαίου. Το εκλησσάκι αυτό είναι αφιερωμένο στην Αγία του Θεού Σοφία. Και ενώ το σπήλαιο ουσιαστικά δεν είναι τουριστικά αξιοποιημένο, ωστόσο εντυπωσιάζει η τεράστια εσοχή της σπηλιάς.


Το σπήλαιο της Αγίας Σοφίας στην Αγία Πελαγία.

Στο όνομα της Αγίας Σοφίας και το σπήλαιο αυτό. Ξεχωρίζει από τα δύο άλλα με την προσθήκη του ονόματος του οικισμού πλησίον του οποίου ευρίσκεται. Τον οικισμό της Αγίας Πελαγίας. Είναι ένα σπήλαιο σχετικά μικρό, μόλις εκατόν είκοσι τετραγωνικών μέτρων όμως οι σταλαγμίτες και οι σταλακτίτες που υπάρχουν στο εσωτερικό του αποτελούν ένα θέαμα πράγματι εντρυπωσιακό.
Δυστυχώς ακόμη δεν έχει ολοκληρωθεί η εξερεύνηση και αξιοποίησή του και έτσι δεν είναι αρκετά επισκέψιμο.


Tο σπήλαιο στο Καταφυγάδι.
Στα δυτικά του νησιού των Κυθήρων βρίσκεται το όρος Μερμηγκάρι. Στη κορφή του όρους υπάρχει ένα σπήλαιο με το όνομα Καταφυγάδι. Ο θρύλος λέει πως το όνομά του το οφείλει στο καταφύγιο που εύρισκαν εκεί οι κάτοικοι του γειτονικού οικισμού από τις επιδρομές των πειρατών. Το σπήλαιο αυτό το χρησιμοποιούσαν επίσης και σαν παρατηρητήριο για τον έλεγχο του δυτικού θαλασσίου περάσματος. Κι΄ακόμη είναι ένα ασφαλές καταφύγιο για την πανίδα της περιοχής. Το σπήλαιο αυτό είναι πλούσιο σε ενεργούς σταλακτίτες. Σε έρευνες της Ελληνικής Αρχαιολογικής Εταιρείας έχουν βρεθεί αξιόλογα αρχαία αγγεία τα οποία βρίσκονται στις προθήκες του αρχαιολογικού μουσείου της Χώρας Κυθήρων καθώς επίσης έχουν εντοπιστεί όστρακα και κεραμικά της Μυκηναϊκής εποχής.


Το σπήλαιο Χουστή.

Θα τελειώσουμε τον όμορφο περίπατό μας στα σπήλαια των Κυθήρων με μια επίσκεψη στο σπήλαιο Χουστή. Το σπήλαιο αυτό βρίσκεται στα ανατολικά του οικισμού Διακόφτη. Κύριο χαρακτηριστικό του είναι ότι βρίσκεται κάτω από την επιφάνεια της γης και ο επισκέπτης χρησιμοποιεί την κλιμακωτή είσοδο με τα σκαλοπάτια λαξευμένα στην πέτρα των βράχων.
Σε πρόσφατες ανασκαφές που έγιναν στην περιοχή βρέθηκαν στοιχεία που μαρτυρούν την ύπαρξη ανθρώπινης ζωής από το 3,800 π.Χ. και φυσικά ανακαλήφθηκε και το σπήλαιο. Τα ευρήματα κλασσικής και ρωμαϊκής εποχής που βρέθηκαν μαρτυρούν την πολυετή χρήση του σπηλαίου από τους ανθρώπους.
Ακόμη υπάρχει η πιθανότητα το σπήλαιο αυτό να έχει λειτουργήσει και σαν ιερό.
Εδώ τελειώνει ο περίπατός μας. Υπάρχουν ακόμη πολλά σπήλαια στα Κύθηρα το οποία όμως δεν έχουν καταγραφεί και αξιοποιηθεί. Είναι γεγονός ότι το νησί έχει τα περισσότερα σπήλαια από κάθε άλλο μέρος της Ελλάδας σε σημείο που να μπορεί κανείς να πιστέψει το θρύλο που θέλει όλο το νησί των Κυθήρων να είναι κούφιο.

Σάββατο, 3 Μαρτίου 2012

Διονύσιος Λαυράγκας.

Ο ιδρυτής της Εθνικής Μουσικής Σχολής στην Ελλάδα.

Tα Εφτάνησα έχουν αναδείξει τις μεγαλύτερες μορφές εκπροσώπων των διαφόρων τεχνών. Οι πιό μεγάλοι μουσουργοί, ζωγράφοι, γλύπτες, χαράκτες στο ελληνικό στερέωμα έχουν τις ρίζες τους στα Εφτάνησα. Ιδιαίτερα όμως κατέχουν τα πρωτεία στην τέχνη της μουσικής. Με πρώτο τον μουσουργό που εμελοποίησε τον εθνικό μας ύμνο, τον Νικόλαο Μάντζαρο επέπρωτο να ακολουθήσουν και άλλοι πολλοί και να προσδώσουν μια ξεχωριστή αίγλη στην τέχνη της μουσικής. Ένας από τους πολλούς, ένας ξεχωριστός, ένας από τους μεγάλους είναι και ο Διονύσης Λαυράγκας.
Αναμφισβήτητα η όπερας και μάλιστα στην ελληνική γλώσσα, ήταν τελείως άγνωστη στην Ελλάδα μέχρι το τέλος του 18ου αιώνα. Κι’ ήταν γραφτό να την κάνει γνωστή και να την καθιερώσει στην ζωή των κατοίκων της χώρας ο Ληξουριώτης μουσουργός Διονύσης Λαυράγκας.


O Διονύσης Λαυράγκας


Ο Διονύσης Λαυράγκας είναι η προσωποποίηση της όπερας στην Ελλάδα το πρώτο μισό του εικοστού αιώνα. Επί σαράντα χρόνια αφιερώθηκε στο λυρικό θέατρο, μεταφράζοντας και διδάσκοντας έργα, εκπαιδεύοντας και αναδεικνύοντας νέους καλιτέχνες και διευθύνοντας παραστάσεις.
Στις 17 του Οκτώβρη του 1860 γεννήθηκε στο Ληξούρι της Κεφαλονιάς ο Διονύσης. Πατέρας του ο Σπύρος Λαυράγκας από το Ληξούρι και μητέρα του η Κασσάνδρα Ραζή από τα Ραζάτα.
Ο μικρός Διονύσης από τα παιδικά του χρόνια θα δείξει τη μεγάλη αγάπη του για την μουσική. Κι’ εκεί, στη γεννέτειρά του, θα πάρει τις πρώτες γνώσεις για να συνεχίσει αργότερα τις σπουδές του στην Ιταλία και τη Γαλλία με δασκάλους του τους συνθέτες Μασνέ και Ντελίμπ.
Στην Γαλλία και Ιταλία θα παραμείνει για αρκετά χρόνια και μάλιστα στην Γαλλία θα εκτιμηθεί πάρα πολύ το ταλέντο του, θα εντυπωσιάσουν οι γνώσεις του και θα του ανατεθεί και η διέυθυνση αρκετών παραστάσεων όπερας.
Το 1894 μια πρόσκληση από την Φιλαρμονική Εταιρεία Αθηνών θα τον φέρει στην Ελλάδα και θα του ανατεθεί η διεύθυνση της χορωδίας της.
Ο μεγάλος Ληξουριώτης μαέστρος θα εκμεταλευτεί τη θέση του αυτή για να προωθήσει την γνωριμία της όπερας με τον ελληνικό λαό.
Με τον συμπατριώτη του Λουδοβίκο Σπινέλλη θα συγκεντρώσουν κανταδόρους από τις ταβέρνες των Εξαρχείων τους οποίους θα καταφέρει να οργανώσει σε χορωδία. Στο συγκρότημα αυτό θα συμπεριλάβουν τον μπάσο Μιχάλη Βλαχόπουλο, τον βαρύτονο Αλέκο Κυπαρίση και τον τενόρο Νίκο Μωραϊτη. Οι Ιταλίδες Άννα Μόντι και Μαρία Μαντολίνι είναι οι δυό σοπράνο που θα πλαισιώσουν την χωροδία του Λαυράγκα στην ολοκλήρωσή της.


Στο συγκρότημα αυτό θα δοθεί το όνομα «Ελληνικό Μελόδραμα» και θα κάνει την πρώτη του εμφάνηση στο Δημοτικό Θέατρο Αθηνών στις 14 Απριλίου του 1900, με την όπερα του Τζιάκομο Πουτσίνι, «Μποέμ» Η παράσταση αυτή πέρασε στην ιστορία σαν η πρώτη παράσταση μελοδράματος που παρουσιάστηκε εξ’ ολοκλήρου στα ελληνικά και μάλιστα σε γλώσσα δημοτική.
Με αυτόν τον λυρικό θίασο, το «Ελληνικό Μελόδραμα», ο Λαυράγκας θα επιχειρήσει μια περιοδία στις ελληνικές παροικίες του εξωτερικού. Θα επισκευθεί με επιτυχία την Κωνσταντινούπολη, τη Σμύρνη, την Οδησσό και κάποιες πόλεις της Αιγύπτου και της Ρουμανίας. Σε όλες τις παρουσιάσεις του, το «Ελληνκό Μελόδραμα» θα γίνει ενθουσιωδώς δεκτό από τους ομογενείς που θα παρακολουθήσουν τις παραστάσεις του.
Με την επιστροφή του στην Ελλάδα, το «Ελληνικό Μελόδραμα» θα συμπεριλάβει στον θίασό του δύο ομογενείς σοπράνο από την Ρωσσία, τις αδελφές Θεοδωρίδου.


Από τους Ολυμπιακούς αγώνες του 1896
Είναι σημαντική η καλλιτεχνική παρουσία του Διονύση Λαυράγκα στην προετοιμασία αλλά και την τέλεση των πρώτων Ολυμπιακών αγώνων, που έγιναν στην Αθήνα το 1896.



Η φιλαρμονική της Κεφαλονιάς στους Ολυμπιακούς αγώνες του 1896


Θα προετοιμάσει τις φιλαρμονικές ορχήστρες που θα λάβουν μέρος και θα συντονίσει την παρουσία τους στις τελετές έναρξης και λήξης των αγώνων. Μάλιστα κατά την διάρκεια των τελετών παρουσίασε και ένα δικό του έργο με τον τίτλο «Πένταθλον» σε ποίηση Ιωάννη Πολέμη.
Ένας μεγάλος θρίαμβος για τον συνθέτη Λαυράγκα, αλλά και ένας σημαντικός σταθμός για το λυρικό θέατρο της Ελλάδας ήταν η παρουσίαση της όπερας «Δαυϊδ» στο Δημοτικό Θέατρο Αθηνών, στις 10 Απριλίου του 1909 σε λιμπρέτο του Πολύβιου Δημητρακόπουλου. Σε κείνη την παράσταση, το «Ελληνικό Μελόδραμα» του Λαυράγκα ήταν ένας καθαρά ελληνικός θίασος και η παράσταση μια ανεπανάληπτη επιτυχία.



Φωτογραφία από την ταινία ο Αγαπητικός της βοσκοπούλας


Η μουσική του παρουσία στον έλληνικό χώρο θα επισφραγισθεί με την μουσική επένδυση της πρώτης ελληνικής ομιλούσας κινηματογραφικής ταινίας «Ο αγαπητικός της βοσκοπούλας» Ήταν η μεταφορά στην μεγάλη οθόνη του κωμειδυλίου του Δημήτρη Κορομηλά σε σκηνοθεσία του Δημήτρη Τσακίρη.
Στα τελευταία χρόνια του θα αποτραβηχτεί στην ιδιαίτερη πατρίδα του, το Ληξούρι, όπου εκεί θα τον έυρει ο θάνατος, στις 18 Ιουλίου του 1941. Ιταλοκρατούμενα τότε τα Εφτάνησα θα εμπνεύσουν στον μεγάλο μουσουργό τα τελευταία του λόγια.
«Γεννήθηκα Άγγλος, έζησα Έλληνας και πεθαίνω Ιταλός.»

ΠΗΓΕΣ
www.kefalonitis.com
w.lyrichouse.wordpress.com
www.kefalonia.net
www.muzizou.com
www.europeana.eu

Σάββατο, 25 Φεβρουαρίου 2012

Κερί και Λίμνη Κεριού.

Δυό πανέμορφοι γραφικοί οικισμοί της Ζακύνθου που κλείνουν μέσα τους θρύλους και παραδόσεις.

Οποσδήποτε ένα από τα πλέον όμορφα μέρη που θα πρέπει να δει κανείς στη Ζάκυνθο είναι το πανέμορφο χωριό Κερί αλλά και την περιοχή Λίμνη Κεριού, που βρίσκεται πέντε χιλιόμετρα πιό πέρα από τον οικισμό.
Ο γραφικός οικισμός απέχει είκοσι χιλιόμετρα από τη Χώρα και η διαδρομή είναι φανταστική.
Στην ευθεία της διαδρομής από την πόλη ο επισκέπτης θα φτάσει πρώτα στην παραλία του Κεριού ή Λίμνη Κεριού.
Είναι ένας παραθαλάσιος οικισμός με την πιό όμορφη και γραφική παραλία της Ζακύνθου. Το γραφικό λιμανάκι της Λίμνης Κεριού, είναι το περίφημο αρχαίο λιμάνι της Ζακύνθου πασίγνωστο και ως “Λιμένας της Ναύθης” διότι κατά την αρχαιότητα αποτελούσε αξιόλογο εμπορικό κόμβο ολοκλήρου του νησιού.
Επίσης η Λίμνη Κεριού ή Βάλτος ήταν γνωστή από την αρχαιότητα για την πίσσα που υπάρχει εκεί. Τα αρχαία χρόνια έφταναν από διάφορα μέρη του τότε γνωστού κόσμου και έπερναν την πίσσα για να την χρησιμοποιήσουν ακόμη και για φαρμακευτικούς σκοπούς. Στην ύπαρξη της πίσσας αποδίδει ο μύθος και την δημιουργία σεισμών στην περιοχή.
Στην ίδια περιοχή, ανάμεσα στα υδροχαρή φυτά της λίμνης υπάρχει και “ η πηγή του Ηρόδοτου” γνωστή από την αρχαιότητα, όπου το νερό της αναβλύζει μέσα από τη γη μέχρι σήμερα.
Από το λιμανάκι αυτό ξεκινούν τα καραβάκια για τους απολαυστικούς περιπάτους στις παραλίες, στο Μαραθονήσι, στις περίφημες Σπηλιές του Κεριού, στις Καμάρες του Μαραθία αλλά και για μια επίσκεψη στο χώρο που βρίσκονται οι χελώνες careta-careta.
Πέντε χιλιόμετρα πιό κάτω, στα δεξιά μας, συνανατάμε τον οικισμό του Κεριού. Κυριολεκτικά σκαρφαλωμένος πάνω σ΄έναν καταπράσινο λόφο ο παραδοσιακός οικισμός με τα πέτρινα σπιτάκια και τα στενά γραφικά δρομάκια, προσφέρει μοναδική και υπέροχη θέα στο Ιόνιο. Τα σπιτάκια αυτά έχουν επιζήσει από τον φοβερό σεισμό του ΄53 και τώρα είναι εκθέματα της πλούσιας αρχιτεκτονικής της περιοχής. Πριν φτάσει κανείς στο χωριό, στην αριστερή μεριά βρίσκεται το παλιό μεσαιωνικό Κερί χτισμένο σε τέτοια θέση ώστε να μην διακρίνεται από τη θάλασσα για το φόβο των πειρατών.
Αξιοθέατο του νησιού η εκκλησιά της Παναγιάς της Κεριώτισσας, σ΄ ένα πλάτωμα κάτω από το χωριό, στη θέση που βρέθηκε η εικόνα της. Χτίστηκε τον 18ο αιώνα. Είναι αναστηλωμένη μετά από την καταστροφή της από τους σεισμούς αλλά έχει κρατήσει πολλά στοιχεία από την προσεισμική της μορφή και ιδιαίτερα το μπαρόκ τέμπλο της και την ξυλόγλυπτη Καθέδρα.
Διαβαίνοντας τα δρομάκια του χωριού φτάνουμε στο Φάρο του Κεριού. Κατάλευκος, στην άκρη ενός γκρεμού ύψους 300μ. για πάνω από ένα αιώνα καθοδηγεί τα πλεούμενα που περνούν από εκεί. Από το σημείο αυτό υπάρχει φανταστική θέα προς τους δυό μεγάλους βράχους που με σχήμα πυραμίδας εξέχουν από την θάλασσα. Την Μεγάλη και την Μικρή Μυζήθρα.
Το ορεινό τοπείο κόβεται σε απότομες επιβλητικές ακτές με άγρια ομορφιά. Η θέα είναι εκπληκτική. Οι άγριοι βράχοι ενώνονται με τη θάλασσα μέσα σε μια οργιώδη βλάστηση και σε μια αποθέωση του πράσινου. Από τη θέση του Φάρου μπορεί να θαυμάσει κανείς ένα από τα πλέον φημισμένα ηλιοβασιλέματα του Ιονίου.
Ένα άλλο υπέροχο σημείο της περιοχής είναι οι περίφημες σπηλιές του Κεριού, με τα σμαραγδένια νερά. Υπάρχουν και οι θαυμάσιες καμάρες του Μαραθία. Πρόκειται για καμάρες που σχηματίζουν οι βράχοι πάνω από τη θάλασσα κάτω από τις οποίες περνούν τα καραβάκια με τους επισκέπτες.
Μαγικό το τοπείο στο Κερί αφού η περιοχή είναι γεμάτη από ελαιώνες, αμπελώνες και κατάφυτα δάση από πεύκα και πουρνάρια. Στην περιοχή αυτή παράγεται μοναδικής ποιότητας λάδι και κρασί.
Απέναντι από την παραλία του Κεριού υπάρχει το Μαραθωνήσι, ένα μικρό ακατοίκητο νησάκι με απόκρημνες πλαγιές και σπηλιές, κατάφυτο με εληές, χαρουπιές, συκιές, κρινάκια της θάλασσας, που όμως διαθέτει μια γλώσσα άμμου απάτητη, ξανθιά, σχεδόν άσπρη και μια θάλασσα με κρυστάλινα νερά. Ανάμεσα στους θάμνους, τις ροδοδάφνες και τους αθάνατους, ξεπροβάλει το πηγάδι και οι τοίχοι του Καθολικού της μονής της Θεοτόκου Οδηγήτριας της Μαραθωνητιώτησσας η οποία λειτουργεί το Δεκαπενταύγουστο. Το Μαραθωνήσι είχε παραχωρηθεί από τον βυζαντινό αυτοκράτορα Παλαιολόγο στην οικογένεια Σιδηροκαστρίτη. Αργότερα οι Ενετοί το παραχώρησαν στην οιογένεια Μακρή. Σήμερα το ιδιοκτησιακό καθεστώς έχει αλλάξει.
Το Κερί και η Λίμνη είναι πραγματικά ένα μοναδικό μέρος που συνδιάζει φανταστικά την φυσική ομορφιά με τη ζεστή φιλοξενία, τα καταπράσινα βουνά με τα μπλε κρυστάλινα νερά της θάλασσας. Η επίσκεψη στα μέρη αυτά είναι, στ΄αλήθεια, μια αξέχαστη εμπειρία.
Στο νησί της Ζακύνθου υπάρχουν πάρα πολλές ομορφιές. Σιγά-σιγά και μιά-μιά θα τις γνωρίσουμε στους περιπάτους μας.

Να ευχαριστήσω την καλή μου φίλη Χαρά Θεοδωρίτση για την βοήθειά της στην πληροφόρηση και την σύνταξη του κειμένου.


ΠΗΓΕΣ
Ζάκυνθος-Ελλάδα
“Ιστορία-Λαογραφία-Τέχνη-Περιήγηση” της Μ.Σιδηροκαστρίτη
w.Gozakynthos.gr
w.Faroi.com
w.zanteweb.gr
w.panoramio.com
w.MyGreece.com

Σάββατο, 18 Φεβρουαρίου 2012

Λευκάδιος Χερν

Η ιδιόρυθμη ιστορία ενός Λευκαδίτη λογοτέχνη που έγινε ο εθνικός ποιητής της Ιαπωνίας.

Στα τέλη του Σεπτέμβρη του 1903, μιά μικρή νεκρική πομπή πορεύοταν προς τον ναό του Κομπουπέρα, στο Τόκυο. Προηγούντο τα βουδιστικά λάβαρα, ακολουθούσαν μικρά παιδιά που κρατούσαν κλουβιά με ζωντανά πουλιά, τα οποία θα άφηναν λεύτερα συμβολίζοντας τη φυγή της ψυχής από τα δεσμά της και στη συνέχεια τα άτομα που κουβαλούσαν το φέρετρο, οι ιερείς με τα κουδουνάκια τους και η πομπή έκλεινε με την οικογένεια του νεκρού και τους φίλους του. Μέσα στο φέρετρο ήταν ο εθνικός ποιητή της Ιαπωνίας Γιακούμο Κοϊζούμι, που δεν ήταν άλλος από τον Έλληνα λόγιο Λευκάδιο Χερν.

Στ΄αλήθεια είναι κάπως παράξενη η ιστορία του Λευκάδιου Χερν. Κι΄αξίζει να τον γνωρίσουμε.
Στην Λευκάδα γεννήθηκε τον Ιούνιο του 1850. Μητέρα του ήταν η Ρόζα Κασιμάτη, κόρη ευγενούς καταγωγής με πατέρα τον Αντώνιο Κασιμάτη από τα Κύθηρα. Πατέρας του ο Ιρλανδός Κάρολος Χερν από το Δουβλίνο που υπηρετούσε σαν στρατιωτικός χειρουργός στο Βρετανικό Σώμα των Εφτανήσων.
Λόγω της εργασίας του πατέρα του ήταν δύσκολο η οικογένεια να διαβιεί μαζύ. Έτσι όταν κάποια στιγμή ο πατέρας Κάρολος Χερν βρίσκεται με μετάθεση στις Δυτικές Ινδίες, ο μικρός Λευκάδιος με την μητέρα του ταξειδεύουν στο Δουβλίνο για να ζήσουν με την οικογένεια του πατέρα του.
Όμως στο σπίτι της οικογένεια του Κάρολου Χερν τα πράγματα δεν είναι και τόσο καλά για τον μικρό Λευκάδιο και την μητέρα του.
Οι συνθήκες διαβίωσης με την οικογένεια του πατέρας του ήσαν πολύ άσχημες. Μετά από ένα διάστημα η μητέρα του αναγκάστηκε να επιστρέψει στην Ελλάδα ενώ ο σύζυγός της, Κάρολος Χερν, εκμεταλεύτηκε κάποιο νομικό κενό και ακύρωσε το γάμο του αναλαμβάνοντας και την κηδεμονία των δυό παιδιών του. Ο αποχωρισμός του μικρού Λευκάδιου από την μητέρα του υπήρξε μια τραυματική εμπειρία.
Έμεινε έτσι να ζει με μιά θεία του.
Ο μικρός Λευκάδιος, στη νεαρή αυτή ηλικία, έννοιωθε κάποιο φόβο για τα φαντάσματα και η θεία του τον έκλεινε στο υπόγειο του σπιτιού πιστεύοντας ότι με τον τρόπο αυτό θα καταφέρει να ξεπεράσει τις φοβίες του. Όμως αυτό αποτέλεσε για τον μικρό μια τραυματική εμπειρία που θα κουβαλούσε σε όλη του τη ζωή. Ο Λευκάδιος Χερν
Στη σχολική του ηλικία δείχνει μια ξεχωριστή αγάπη για τα γράμματα και διαβάζει πάρα πολύ. Μέσα από κάποιο βιβλίο θα ανακαλύψει τον αρχαίο ελληνικό πολιτισμό και θα ενθουσιαστεί αφάνταστα από αυτό το γεγονός. Αυτή του τη γνωριμία με τον αρχαίο ελληνικό πολιτισμό, θα την ονομάσει “δική μου αναγέννηση”
Ακολουθούν σπουδές στο κολλέγιο του Υβενό και στη συνέχεια στο κολλέγιο Σαιντ Κούθμπερτ. Εκεί, κατά τη διάρκεια ενός παιγνιδιού θα χάσει το ένα του μάτι και από τότε θα κλειστεί στον εαυτό του.
Το 1869 σε ηλικία δεκαεννέα ετών αναγκάζεται να μεταναστεύσει στις Ηνωμένες Πολιτείες, όπου για ένα χρονικό διάστημα θα αναγκαστεί να ζει κάτω από συνθήκες μεγάλης φτώχειας. Αυτή την περίοδο θα γνωριστεί με τον με τον Άγγλο εκδότη Χένρυ Γουώτκιν ο οποίος θα τον βοηθήσει να εργαστεί σε κάποια εφημερίδα. Με τον ζήλο που επέδειξε στην εργασία του κάποια στιγμή θα φτάσει να είναι δημοσιογράφος στην εφημερίδα Cincinnati Daily Enquirer. Θα βρεθεί να εργάζεται σε διάφορες Πολιτείες της Αμερικής μέχρι το 1889 που βρέθηκε σαν ανταποκριτής του περιοδικού Harper’s magazine στην πόλη Γιοκοχάμα της Ιαπωνία. Εκεί παντρεύτηκε την Σετζούκο Κουϊζούμι, κόρη οικογένειας Σαμουράϊ με την οποίαν απέκτησε τέσσερα παιδιά.
Τον Δεκέμβρη του 1869 το Αυτοκρατορικό Πανεπιστήμιο του Τόκυο του προσέφερε την έδρα της αγγλικής γλώσσας και φιλολογίας όπου και εδίδαξε για αρκετά χρόνια.
Ο Λευκάδιος Χερν συνέγραψε πολλά βιβλία κυριώτερα των οποίων είναι "Εντός του κύκλου των ψυχών", "Η Χώρα των Χρυσανθέμων", "Ιαπωνικοί θρύλοι", "Ηλέκτρα", "Καϊντάν", "Κείμενα από την Ιαπωνία", "Όλεθρος και άλλα διηγήματα", "Το αγόρι που ζωγράφιζε γάτες και άλλα διηγήματα."
Από το βιβλίο του Καϊντάν ο Ιάπωνας σκηνοθέτης Μασάκι Κομπαγιάσι το 1965 μετέφερε τέσσερεις ιστορίες του στο ομώνυμο φιλμ.
Ο Λευκάδιος Χερν πέθανε στην πόλη Οκούμπο στις 26 Σεπτεμβρίου του 1904 όμως η ταφή του έγινε στο Τόκυο. Η προτομή του Χερν στη Λευκάδα.
Και ενώ η ιδιαίτερη πατρίδα του, η Λευκάδα, τον τίμησε μόνο με την προτομή του στην κεντρική πλατεία της πόλης, η Ιαπωνία την επαίτειο των εκατό χρόνων από τον θάνατό του, το 2004, τον τίμησε με έξη διεθνή συμπόσια και την έκδοση ενός ειδικού γραμματόσημου.
Το 2007 στην πόλη Γιαϊζού εγκαινιάστηκε το μουσείο Λευκάδιος Χερν.
Άγαλμά του υπάρχει στην κεντρική πλατεία του Τόκυο και το έτος 2000 εκδόθηκαν τα άπαντά του με τίτλο Reader’s Guide to Lefkadio Hearn.
Αύτος, ο Λευκάδιος Χερν, ήταν ένας μεγάλος Έλληνας από την Λευκάδα που συνάντησε την δόξα και την καταξίωση στη μακρυνή Ιαπωνία.


ΠΗΓΕΣ
El.wikipedia.org.
Τα Νέα
Rassias.gr