ΤΑ ΕΦΤΑΝΗΣΑ

Οι Παξοί.

2012-01-28T08:40:00.015-05:00

Το νησί με την παραδεισένια ομορφιά.

Στα νότια της Κέρκυρας και κάτω από το ακρωτήρι της Λευκίμμης, απλώνουν την ομορφιά του τα δυό νησάκια που αποτελούν το συγκρότημα των Παξών. Το μικρότερο νησί του εφτανησιακού συμπλέγματος. Ένας μικρός καταπράσινος παράδεισος.
Σύμφωνα με τη μυθολογία μας, ο Ποσειδώνας, ο θεός κυρίαρχος των θαλασσών, είχε την επιθυμία να φτιάξει ένα δικό του μικρό νησί, με σκοπό να κατοικήσει εκεί με την ερωμένη του Αμφιτρίτη. Έτσι λοιπόν κάποια φορά χτύπησε δυνατά με την τρίαινά του το νοτιώτερο σημείο του νησιού της Κέρκυρας, απέκοψε ένα κομμάτι και σχηματίσθηκε το νησί των Παξών. Γι΄αυτό και το σύμβολο των Παξών είναι η τρίαινα του Ποσειδώνα. Μαζεύτηκαν εκεί τα δελφίνια, οι φώκιες, οι γλάροι, τα θαλασσοπούλια και γέμισε ο τόπος ζωή και ομορφιά. Αργότερα μαζεύτηκαν εκεί λίγοι βοσκοί και σχηματίστηκε ο πρώτος οικισμός. Η παράδοση λέει ότι οι Φοίνικες ήσαν οι πρώτοι άποικοι του νησιού. Αυτό υποδηλώνει και το όνομα του αφού “πακ” στη γλώσσα των Φοινίκων σημαίνει σχιστόλιθος, το χαρακτηριστικό πέτρωμα του νησιού των Παξών.
Όμως το νησί των Παξών ξέχωρα από την μυθολογία έχει και μια σημαντική ιστορική διαδρομή καθώς κατοικείται από τα πανάρχαια χρόνια και αποτέλεσε το Μήλον της Έριδος σε πολλούς κατακτητές ακολουθώντας την κοινή μοίρα με τη γειτονική Κέρκυρας, όπου στο πλευρό της αγωνίστηκε ενάντια στους πειρατές και στις τουρκικές επιθέσεις. Σημαντική πρόοδο παρουσίασαν οι Παξοί μετά την κατάκτηση της Επτανήσου από τους Ενετούς το 1386.
Οι Ενετοί θα χτίσουν το κάστρο του Αγίου Νικολάου το 1453 που αν και είναι ερειπωμένο στέκει περήφανος φρουρός του νησιού και που εντυπωσιάζει με την απλότητά του και την επιβλητική του γραμμή. Σε κάπως καλύτερη κατάσταση διατηρούνται οι πολεμίστρες του και τα κανόνια του.
Λίγο αργότερα οι Ενετοί θα χτίσουν ένα δεύτετο κάστρο. Το κάστρο του Διαλέτου, στη θέση Μπαμπακά, στη Λάκκα. Δυστυχώς, από την αμέλεια των υπευθύνων, το κάστρο αυτό έχει σχεδόν καταστραφεί.
Από το 1797 και μετά, από το νησί των Παξών, όπως και από όλα τα Εφτάνησα, θα περάσουν Οι Γάλλοι, οι Ρώσσοι με τους Τούρκους για μικρό χρονικό διάστημα ενώ το 1897 με την συνθήκη του Τιλσίτ θα παραχωρηθούν και πάλι στους αυτοκρατορικούς Γάλλους. Το 1814 οι Άγγλοι θα καταλάβουν τα Εφτάνησα. Στους Παξούς θα φτάσει ο αγγλικός στρατός με δοικητή τον Church και με ταγματάρχη τον θεόδωρο Κολοκοτρώνη. Οι Άγγλοι κατέλαβαν το φρούριο, εξουδετέρωσαν τη φρουρά χωρίς να δώσουν μάχη. Το 1817 υπογράφτηκε το Σύνταγμα και τα Ιόνια νησιά θα αποτελέσουν το
“ Hνωμένο Κράτος των Ιονίων Νήσων “ Από εκεί και μετά οι Παξοί θα ακολουθήσουν τη μοίρα των υπολοίπων νησιών μέχρι την 21η Μαϊου του 1864 που θα ενωθούν με την Ελλάδα.
Από το 1453 και μετά και αφού οι Ενετοί έχτισαν τα δυό κάστρα και εξασφάλησαν την προστασία των κατοίκων στο νησί, αυτοί θα στραφούν στην αύξηση της ελαιοκαλιέργειας σ΄ολόκληρο το νησί. Πάνω από διακόσιες πανήντα χιλιάδες ρίζες εληές βρίσκονται σήμερα στο νησί από εκείνη την εποχή. Το θαύμα που αντικρύζει κανείς σήμερα, πραγματοποιήθηκε τότε. Το νησί έγινε ένας απέραντος ελαιώνας.
Οι Παξοί θεωρούνται ένα από τα κοσμοπολίτικα κέντρα της Ελλάδας. Το νησί προσφέρεται για διαδρομές στην κατάφυτη ύπαιθρο και στις μαγευτικές παραλίες και για ρομαντικές βόλτες στους γραφικούς οικισμούς.
Η πλούσια βλάστηση, τα καταγάλανα νερά, οι απόκρημνες ακτές και οι υπέροχες θαλάσσιες σπηλιές κάνουν το νησί εξαιρετικά δημοφιλές.
Ο πανέμορφος Γάϊος ή Γάης είναι η πρωτεύουσα και το κεντρικό λιμάνι του νησιού. Η εικόνα του λιμανιού με το στενό κανάλι ανάμεσα στους Παξούς και στο νησάκι του Άη-Νικόλα είναι από τις ομορφότερες στην Ελλάδα. Χαρακτηριστικό του νησιού τα πανέμορφα χωριά Λογγό, Λάκα, Οξιά που βρίσκονται ακουμπισμένα σε κατάφυτες τοποθεσίες ανάμεσα σε εληές και πεύκα. Στο χωρίο Μαγαζιά ο επισκέπτης μπορεί να θαυμάσει ένα παληό παραδοσιακό ελαιοτριβείο το οποίο έχει μετατραπεί σε μουσείο της εληάς. Στα μέσα Ιουλίου διεξάγεται το πανηγύρι της “νερολαδιάς” όπου στους επισκέπτες προσφέρεται ψωμί βρεγμένο σε νερό, εληές, κρεμμύδι, βραστές πατάτες και άφθονο κρασί υπό τους ήχους παραδοσιακής μουσικής.
Διακιολογημένα λοιπόν το νησί των Παξών έχει χαρακτηριστεί σαν ένας μικρός καταπράσινος παράδεισος.Μια επίσκεψη στ΄αλήθεια θα σας μείνει αλησμόνητη.

Juan De Fuca

2012-01-20T15:23:00.017-05:00

Ιωάννης Φωκάς - Απόστολος Βαλεριάνος.

Ο Κεφαλονίτης θαλασσοπόρος που ανακάλυψε τα στενά του Βανκούβερ

Ο Χουάν ντε Φούκα

Από την εποχή του Οδυσσέα η Κεφαλονιά είχε δέσει τη ζωή της αλλά και τη ζωή και το μέλλον των παιδιών της με τη θάλασσα. Ταξιδευτές οι κάτοικοί της όργωναν τις θάλασσες του κόσμου. Αρμένιζαν με τα πλεούμενά τους, γνώριζαν καινούργιους κόσμους και κουβαλούσαν όλα τα αγαθά του Θεού στο νησί τους. Κι’ από τούτο το νησί, από την Κεφαλονιά έμελε να ανέβει στο στερέωμα των μεγάλων του κόσμου κι’ ενας μεγάλος της θάλασσας. Ο Ιωάννης Φωκάς ή Απόστολος Βαλεριάνος. Ο άνθρωπος που με την ανακάλυψη των Στενών του Βανκούβερ και το πέρασμα του ανάμεσα από την νήσο του Καναδά και την Πολιτεία Ουάσινγκτον των ΗΠΑ έβαλε το όνομά του στο Πάνθεον των μαγάλων θαλασσοπόρων του κόσμου.
Γνωστός σαν Χουάν Ντε Φούκα, ο Ιωάννης Φωκάς, σαν ένας νεώτερος Οδυσσέας όργωσε τις θάλασσες του κόσμου. Ταξείδεψε όσο ελάχιστοι θαλασσοπόροι σε όλα τα σημεία της υδρογείου και σε όλους τους ωκεανούς ανακαλύπτοντας νέους δρόμους και νέα περάσματα που άνοιξαν το δρόμο της Δύσης.

Πακέτο από πούρα με την φωτογραφία του Φωκά. Κυκλοφορούσαν στην λατινική Αμερική

Ο Ιωάννης Φωκάς, ο γνωστός Ντε Φούκα, γεννήθηκε στο μικρό χωριό της Κεφαλονιάς, το Βαλεριάνο από όπου πήρε και το επώνυμο προς διαχωρισμό από τις άλλες οικογένειες των Φωκάδων. Σαν χρόνος της γέννησης του αναφέρεται το 1536 ενώ για άλλους το 1530 ή 1532. Πατέρας του ήταν ο Ιάκωβος Φωκάς, απόγονος των Φωκάδων του Βυζαντίου που μετά την Άλωση της Πόλης ζήτησαν και βρήκαν καταφύγιο από την Οθωμανική λαίλαπα στην Κεφαλονιά.

Το οικόσημο των Φωκάδων - Βαλεριάνων. Βρίσκεται μέσα στην εκκλησία των Αγίων Αποστόλων, πάνω στον οικογενειακό τάφο τους

Δεν είναι γνωστό πως πέρασε τα παιδικά του χρόνια ο μικρός Ιωάννης όμως είναι γνωστό πως από μικρός αγάπησε πάρα πολύ τη θάλασσα.
Στην εποχή των νεανικών του χρόνων τα Εφτάνησα ήσαν στην κατοχή των Ενετών, οι οποίοι χρησιμοποιούσαν στα καράβια τους έμπειρους κεφαλονίτες ναυτικούς. Υπό αυτή την έννοια η ασχολία του με τη θάλασσα και το φευγιό του από το νησί ήταν η πλέον πρόσφορος λύση για τον νεαρό Κεφαλονίτη.
Στα 1550 βρίσκεται να υπηρετεί στις ενετικές γαλέρες και λίγα χρόνια αργότερα στα ισπανικά ιστιοφόρα. Μιά συμπτωματική γνωριμία του σε κάποιο στενό της Σεβίλλης με τον Λόπε ντε Μπαλμπάϊο, χρηματοδότη αποστολών στις χώρες των Ινδιών, θα τον βοηθήσει πάρα πολύ στην εξέληξη της ναυτικής του σταδιοδρομίας.

Ο χάρτης των Στενών του Βανκούβερ με την πορεία που ακολούθησε ο Φωκάς

Το 1556 βρέθηκε στις Δυτικές Ινδίες σαν πλήρωμα κάποιου ισπανικού πλεούμενου και από τότε υπηρέτησε στην αυλή του βασιλιά της Ισπανίας, Φιλίππου Β! για σαράντα χρόνια αρχικά ως πλοηγός. Στα 1561 ο Φίλιππος εκτιμώντας τα προσόντα του, τις γνώσεις του αλλά και τις εμπειρίες του, τον προήγαγε σε πλοηγό (πιλότο – Pilot of the Indies ) Το διάστημα αυτό πάνω από δέκα φορές πραγματοποίησε ταξίδια μεταξύ της Ισπανίας και των Δυτικών ακτών της Αμερικής. Ταξείδεψε στο Μεξικό, τη Χιλή και το Περού για να μεταφέρει στην Ισπανική μητρόπολη πολύτιμα μέταλα, μπαχαρικά και υφάσματα από τις νοτιαμερικανικές αποικίες.
Η εξερεύνηση του κόσμου για τον Ιωάννη Φωκά ξεκίνησε από τη Νέα Ισπανία, σημερινό Μεξικό. Ο αντιβασιλέας, Δον Πέδρο ντε Μόγια ντε Κοντρέρας του αναθέτει την ανακάλυψη των στενών του Εϊνιάν (Straits of Anean). Υπήρχαν οι πληροφορίες ότι από τα στενά αυτά οι Άγγλοι θα επιχειρούσαν την είσοδό τους στον Ειρηνικό ωκεανό.
Το 1590 με τρία μικρά πλοία και με πλήρωμα άσχετους και επικίνδυνους θα ξεκινήσει. Όμως αυτή η αποστολή δεν θα ολοκληρωθρί. Μετά από έξεγέρσεις των πληρώματων και άλλα εμπόδια θα αναγκαστεί να επιστρέψει.
Όμως το 1592 θα ξεκινήσει και πάλι από το Ακαπούλκο με δύο μόνο πλοία αυτή τη φορά. Την “Λόμπα” και την “Φελίθ” Όμως αυτή τη φορά τα πληρώματα έχει επιλέξει ο ίδιος. Τολμηροί και έμπειροι ναύτες, ικανοί για την ανακάλυψη και εξερεύνηση “της προς βορράν διόδου μεταξύ Ειρηνικού και Ατλαντικού...
Στο ταξίδι του αυτό περιέπλευσε το Μεξικό και από τη δυτική πλευρά του τις παράκτειες οροσειρές της Καλιφόρνιας και τόλμησε την είσοδο σε ένα βορειοανατολικό άνοιγμα της γης.

Ο μεγάλος παράξενος βράχος στην είσοδο των Στενών με το όνομα Στήλη του ντε Φούκα

Εκεί, στην είσοδο αυτή, βλέπει να δεσπόζει μια πέτρα σαν ένα θεόρατο παλούκι. Είναι η γνωστή πλέον σαν De Fuca’s Pillar. (Του Φωκά η στήλη)
Επί είκοσι μέρες ταξιδεύει στην άγνωστη αυτή δίοδο η οποία άλλοτε στένευε και άλλοτε φάρδυνε και που όμως ήταν παντού διάσπαρτη από νησίδες. Οι ναύτες του Φωκά παρατηρούν ότι οι ακτές είναι πλούσιες σε μεταλεύματα και καρπούς. Βλέπουν τους ιθαγενείς ντυμένους με δέρματα ζώων. Συνεχίζουν το ταξίδι τους μέχρι την έξοδο που οδηγεί στον Ειρηνικό ωκεανό. Ο Ιωάννης Φωκάς είχε ανακαλύψει τα στενά του Βανκούβερ.

Η εκκλησιά των Αγίων Αποστόλων όπως ξαναχτίστηκε μετά τους σεισμούς του΄53

Όταν έφτασε στο Ακαπούλκο ο θαλασσοπόρος Φωκάς έγινε δεκτός με μεγάλες τιμές αλλά η αμοιβή που του είχε υποσχεθεί ο αντιβασιλέας, Δον Πέδρο ντε Μόγια ντε Κοντρέρας, δεν του καταβλήθηκε ποτέ. Μετά από υπομονή δύο χρόνων ταξιδεύει στην Ισπανία για να την διεκδικήσει όμως και εκεί χωρίς αποτέλεσμα. Έτσι, απαγοητευμένος αποφάσισε να αποσυρθεί και να επιστρέψει στην πατρίδα του.

Το χωριό Βαλεριάνο σήμερα

Το 1596 φτάνει στην Κεφαλονιά. Εκεί διατηρεί αλληλογραφία με τον Άγγλο πρόξενο στη Βενετία Μάϊκλ Λοκ όπου του γράφει για μελλοντικά ταξίδια που σχεδιάζει. Έμελλε όμως τα ταξίδια αυτά να μην πραγματοποιηθούν ποτέ. Ο Ιωάννης Φωκάς, ή Απόστολος Βαλεριάνος και παγκόσμια γνωστός σαν Juan de Fuca θα αφήσει την τελευταία του πνοή στα 1602 στο νησί που γεννήθηκε.
Στα 1725 η Ρωσσική Ακαδημία Επιστημών θα δώσει το όνομα του Έλληνα θαλασσοπόρου Ιωάννη Φωκά στα στενά που είχε ανακαλύψει. Η Αμερική και η Αγγλία, πολύ αργότερα, στα 1774 θα κάνουν αποδεκτή αυτή την απόφαση της Ρωσσικής Ακαδημίας.
Τα στενά, που χωρίζουν το βορειοδυτικό άκρο της Πολιτείας της Ουάσιγκτον από το νησί Βανκούβερ του Καναδά, οριοθετούν και τα σύνορα μεταξύ των δύο αυτών χωρών. Όμως τα οριστικά σύνορα θα χαρακτούν με την συνθήκη της Ουάσινγκτον στα 1871.
Κάθε χρόνο στην πόλη Port Angeles της Πολιτείας Seattle των ΗΠΑ διοργανώνεται το φεστιβάλ Juan de Fuca προς τιμή του μεγάλλου Έλληνα θαλασσοπόρου.

Το εξώφυλλο του βιβλίου της Ευρυδίκης Λειβαδά-Ντούκα

Πρόσφατα κυκλοφόρησε στην Ελλάδα το βιβλίο της Ευρυδίκης Λειβαδά-Ντούκα με τίτλο “Στα Στενά της Χίμαιρας” Πρόκειτα για μια εκπληκτική καταγραφή όλης της ζωής του μεγάλου Κεφαλονίτη θαλασσοπόρου, με τα ταξιδια του, τις περιπέτειές του, τους άθλους του στις θάλασσες της Νέας Γης. Να ευχαριστήσω την καλή μου Κάτε Γεωργακάτου για την αποστολή του βιβλίου αλλά και όλου του φωτογραφικού υλικού της παρούσης ανάρτησης.
.

Κεφαλονιά. Η Άσσος

2012-01-12T16:42:00.013-05:00

Μια υπέροχη γωνιά της Κεφαλονιάς,
που σίγουρα θα σας κερδίσει.

Ένα παλιό μικρό βενετσιάνικο ψαροχώρι ήταν η Άσσος στα παλιά χρόνια. Σήμερα είναι ένα από τα ομορφότερα και γραφικά χωριά της Κεφαλονιάς. Ένας πανέμορφος χώρος, που συγκεντρώνει πάρα πολλούς επισκέπτες και τουρίστες. Πραγματικά πρόκειται για μια περιοχή εκπληκτικής ομορφιάς.
Η πλούσια βλάστηση από πεύκα και κυπαρίσσια κατηφορίζει από τους λόφους και ανταμώνει με τα βαθυγάλανα νερά του Ιονίου και συνθέτουν ένα ειδυλιακό τοπίο που μόνο η φύση θα μπορούσε να φτιάξει. Γι’ αυτό και πολύ σωστά λένε ότι η Άσσος είναι ένα δημιούργημα της φύσης αλλά και του ανθρώπου. Η μαγεία του τοπίου συναρπάζει με τα μεγάλα πλατάνια, τα προσεισμικά αρχοντικά και την άγρια ομορφιά της περιοχής. Πάνω από το δρόμο και λίγο πριν κατηφορίσει για το χωριό μπορεί κανείς να απολαύσει ένα μαγευτικό θέαμα, με αποκορύφωμα την ώρα της δύσης του ήλιου. Στον ορίζοντα απλώνεται μια ποικιλία χρωμάτων και ο επισκέπτης έχει την τύχη να θαυμάσει ένα από τα πιό όμορφα ηλιοβεσιλέματα στην Ελλάδα. Η Άσσος της Κεφαλονιάς είναι ίσως το πιό όμορφο τοπίο που έχει να δείξει το νησί.
Ο οικισμός είναι χτισμένος αμφιθεατρικά πάνω στην ομώνυμη χερσόνησο και περιβάλεται από κατάφυτες εκτάσεις.
Μια βόλτα στις γραφικές γειτονιές της Άσσου, με τα πέτρινα καλντερίμια, τα γραφικά σπιτάκια και τις γεμάτες λουλούδια αυλές δίνει στον επισκέπτη την ευκαιρία να θαυμάσει την υπέροχη ομορφιά της περιοχής και να γνωρίσει τους θαυμάσιους Κεφαλονίτες, που είναι άνθρωποι εγκάρδιοι, φιλόξενοι και πιστοί στις παραδόσεις τους.
Η Άσσος πλαισιώνεται από αρκετές πανέμορφες παραλίες που προσφέρονται για ένα απολαυστικό μπάνιο. Και εκτός από αυτές λίγο πιό πέρα βρίσκεται η ονομαστή παραλία του Μύρτου, που έχει χαρακτηριστεί ως μιά από τις ωραιότερες παραλίες της Ευρώπης.
Η Άσσος ανήκει στο Δήμο Ερίσου. Με το πέρασμα των χρόνων κατάφερε και έχει διατηρήσει την παραδοσιακή εφτανησιώτικη αρχιτεκτονική.
Το χωριό βρέθηκε μέσα στη δόξα στα χρόνια της ενετοκρατίας όταν αποτέλεσε πρωτεύουσα του βόρειου τμήματος της Κεφαλονιάς. Και μάλιστα του είχε παραχωρηθεί το προνόμιο της έδρας του Β! Ενετού Προβλεπτή του νησιού.
Ένα από τα σημαντικά αξιοθέατα του οικισμού της Άσσου είναι αναμφισβήτητα το παλιό βενετσιάνικο Κάστρο. Το Κάστρο που ξεχωρίζει από ψηλά και συναρπάζει με την επιβλητικότητά του.
Το 1585 αποφασίζεται να γίνει η κατασκεύη του Κάστρου, όταν η Πρεσβεία της κοινότητας της Κεφαλονιάς ζητάει από την Ενετική Γερουσία την κατασκεύη του με σκοπό να καταφεύγει σε αυτό ο πληθυσμός σε περίπτωση πολέμου ή επίθεσης των πειρατών.
Η υλοποίηση του σχεδίου όμως θα καθυστερήσει για οκτώ περίπου χρόνια και θα αρχίσει το 1593 από τον Ενετό Προβλεπτή της Κρήτης Ιωάννη Μοτσενίγο. Οι Ενετοί πήραν όλα τα μέτρα ώστε η κατασκεύη του έργου να πραγματοποιηθεί με ταχύ ρυθμό. Κατασκευάζονται τείχη, αναχώματα, αποθήκες τροφίμων και πυρομαχικών και διευρύνονται οι στέρνες αποθήκευσης νερού.
Για εκατό περίπου χρόνια το Κάστρο της Άσσου θα είναι ένα αξιόλογο αμυντικό οχύρωμα για το νησί. Όταν όμως το 1689 οι Ενετοί ανακτούν την κυριαρχία της Λευκάδας το Κάστρο θα χάσει την δυναμική του αποστολή.
Το Κάστρο, χτισμένο σε απομονωμένη περιοχή και αρκετά ψηλά χρησιμοποιήθηκε παλαιότερα σαν αγροτικές φυλακές . Από το ύψος του Κάστρου η θέα είναι μαζευτική προς όλες τις κατευθύνσεις. Όμως από εκεί ψηλά πιό μαγευτικό είναι το μαγικό ηλιοβασίλεμα που μπορεί να απολάυσει κανείς.
Η Άσσος είναι μία ακόμη από τις τόσες πολλές όμορφιές που διαθέτει η Κεφαλονιά, η περιοχή του Ιονίου αλλά και όλα τα νησιά τούτης της θάλασσας

Τα τρίτα Γεννέθλια.

2012-01-09T10:28:00.010-05:00

Από λάθος υπολογισμό δικό μου είχε αναγραφεί αρχικά σε τούτη την ανάρτηση ότι τα Εφτάνησα γιορτάζουν τα δεύτερα γεννέθλια. Το σωστό είναι ότι αυτά που γιορτάζουμε είναι τα τρίτα . Και η αλήθεια προέκυψε από τον καλό μου φίλο Στράτο Δουκάκη, που ήταν αυτός που με βοήθησε ώστε τον Γενάρη του 2009 να ξεκινήσει τούτη η ιστοσελίδα. Τον ευχαριστώ πολύ και ζητώ συγνώμη από όλους τους καλούς φίλους και επισκέπτες μου.

Τούτες τις μέρες η ιστοσελίδα με τα Εφτάνησα κλείνει τα τρία χρόνια ζωής και αρχίζει να περπατάει στο τέταρτο.
Πάνω από εξήντα χιλιάδες επισκέπτες πέρασαν για να γνωρίσουν τα Ιόνια νησιά μας, να δουν, να μάθουν και να πουν τη γνώμη τους.
Τους ευχαριστώ πάρα πολύ. Επίσης ευχαριστώ κάποιες φίλες και κάποιους φίλους, που με βοήθησαν πάρα πολύ με την αποστολή υλικού και φωτογραφιών τα οποία επιδεικτικά μου αρνήθηκαν κάποιοι υπεύθυνοι της πατρίδας μας στους οποίους απευθύνθηκα κάποια στιγμή.
Όμως ένα ξεχωριστό “ευχαριστώ “ στον πολύ καλό μου φίλο, Στράτο Δουκάκη (Μηθυμναίο) για την αμέριστη βοήθειά του και συμπαράστασή του.
Υπόσχεσή μου ότι και τούτο το χρόνο, με τη βοήθεια του Θεού, θα συνεχίσω γιατί τα Ιόνια νησιά μας έχουν να προσφέρουν ακόμη πάρα πολλά.
Θα είναι χαρά μου να βλέπω την παρουσία σας, να διαβάζω τις κρίσεις σας, να ακούω τις γνώμες σας, να απαντώ στις απορίες σας.
Εύχομαι και ελπίζω πως θα περάσουμε έναν ακόμη όμορφο χρόνο.
Σε όλες και όλους σας εύχομαι μια καλή και όμορφη χρονιά με υγεία, ευτυχία και ΧΑΡΑ.
Να τελειώσω μ΄ ένα ευχαριστώ στους αγαπημένους μου φίλους Αντώνη και Πόπη Κρασάκη “ ΠΑΙΔΙΚΑ ΧΑΜΟΓΕΛΑ” για την ένδειξη τιμής προς την ιστοσελίδα μου και το πρόσωπό μου.
Χρόνια πολλά σας φίλες και φίλοι.
Υ.Γ. Θα ήθελα να σας κάνω γνωστό ότι θα αλλάζω κατά διαστήματα την κεντρική φωτογραφία της ιστοσελίδας σε μια προσπάθεια να γίνουν γνωστές όσο το δυνατόν πιό πολλές ομορφιές των νησιών μας.

Kεφαλονίτικα έθιμα του Δωδεκαημέρου

2012-01-05T07:16:00.005-05:00

Μέρος τρίτο.
Τα Θεοφάνεια στην Κεφαλονιά

Η Τρίτη μεγάλη γιορτή του Δωδεκαημέρου είναι τα Θεοφάνεια ή τα Φώτα, που μαζύ με την ημέρα του Αγιασμού και του Άη-Γιάννη δημιουργούν ένα τριήμερο γιορτής των νερών.
Ξημερώνοντας η 5η Ιανοαρίου, ημέρα του Αγιασμού, στις εκκλησιές έχει προηγηθεί νυκτερινή ακολουθία. Αφού χαράξει η μέρα οι παπάδες φορώντας το πετραχήλι τους και με μια καλλιτεχνική αγιαστήρα γυρίζουν στα σπίτια και τα μαγαζιά της ενορίας τους ψάλλοντας το “Εν Ιορδάνη...” Για βοηθό τους έχουν ένα παιδί που κρατά έν σικλο (κουβά, δοχείο) που μέσα σ΄αυτό έχουν τον αγιασμό.
Οι πρασινάδες και τα άνθη από τα οποία είναι κατασκευασμένη η αγιαστούρα είναι τα σύμβολα που διώχνουν τα δαιμονικά. Συγχρόνως φανερώνουν πως έρχεται η Άνοιξη και αρχίζει το μεγάλωμα της ημέρας να γίνεται αισθητό.
Λέγεται στην Κεφαλονιά πως τα παγανά όταν έβλεπαν τον παπά ν΄αγιάζει έλεγαν.
“Φεύγετε, να φεύγουμε
Κι΄έφτας΄ο νταυρόπαπας
Με την αγιαστήρα του
Και με την βρεχτήρα του”

Ενώ ο κόσμος πιστεύει
“Άγιασαν τα νερά, παν τα παγανά.”

Η νηστεία του Αγιασμού.
Την ημέρα του Αγιασμού για την εκκλησία μας είναι ημέρα νηστείας και κάθαρσης. Στα σπίτια μαγειρεύουν νηστίσιμα φαγητά αλλά τρώνε το λάδι. Δεν λείπουν βέβαια την ημέρα αυτή οι λουκουμάδες και τα τηγανόψωμα. Φτιάχνουν τσιγαρίδια (χόρτα γιαχνιστά) από τα οποία μπορεί να δοκιμάσει μια πηρουνιά ακόμα και ο παπάς όταν έλθει για τον αγιασμό.

Η μέρα των Φώτων.
Η επόμενη μέρα από την ημέρα του Αγιασμού είναι των Φώτων. Οι Κεφαλονίτες εκτιμούν ιδιαίτερα αυτή την γιορτή και την θεωρούν ισάξια της Λαμπρής. Αυτό φαίνεται και από τη γνωστή φράση ..
“Κάθε Φώτα και Λαμπρή”
Το πρωί όλος ο κόσμος βρίσκεται στην εκκλησιά. Οι ενορίτες θα δώσουν στον ιερέα τον μποναμά τους, τη λεγόμενη “μάντσια του.”
Στις περισσότερες εκκλησίες του νησιού οι ιερείς με τους ενορίτες έχουν στήσει ένα ωραίο πάρκο της Βάπτισης, επιστρατεύοντας κάθε λογής πρασινάδες, ελατόκλαρα, φοίνικες και μούσκλια. Ακόμη και κλαριά με πορτοκάλια φέρνουν για να κάμουν το πάρκο πιό επιβλητικό. Πάνω στο πάρκο και στα πλάγια του οι πιστοί τοποθετούν τα δοχεία τους για να βάλουν μέσα τον αγιασμό.
Για τους Κεφαλονίτες το άγιασμα των υδάτων είναι σημαντικό, γιατί ως λαός ναυτικός έχει το νου του στραμένο στη θάλασσα. Γι΄αυτό λένε...
“Να πέσει ο σταυρός στη θάλασσα, ν΄αγιάσουν τα νερά, να ταξιδεύουν καλύτερα τα καράβια.”

Η Φωτίτσα.
Η φωτίτσα είναι το ψωμί της ημέρας των Φώτων, από όπου πήρε και το όνομά του.
Ο παλαιός τύπος είχε τη βυζαντινή γραμμή. Πάνω στο μέρος του στρογγυλού ψωμιού πρόσθεταν ένασν μεγάλο σταυρό και στο άνοιγμα του κάθε τέτερτου που σχημάτιζε ο σταυρός έβαζαν μια στρογγυλή μπάλα από ψωμί.

Η Βάφτιση στο Αργοστόλι και στο Ληξούρι.
Την ημέρα των Φώτων στο Αργοστόλι γίνεται η βάφτιση κοντά στην εκκλησία της Σισσιώτισσας, στο σημείο που αρχίζει η Γέφυρα Ντε Μποσέ ( De Bosset ). Το πάρκο για το Δεσπότη και τους επισήμους είναι στρωμένο με πεύκια και στολισμένο με φοινικόκλαρα και έλατα. Πάνω από τη Γέφυρα το θέαμα είναι φανταστικό. Η παραλία γεμάτη στολισμένες βάρκες που σφυρίζουν γιορταστικά. Η Βάφτιση γίνεται πανηγυρικά με τη χαρούμενη μουσική της Φιλαρμονικής.
Αφού τελειώσει η Βάφτιση στο Αργοστόλι ο Μητροπολίτης με τους επισήμους και τη Φιλαρμονική με το φέρρυ – μπωτ πηγαίνει στο Ληξούρι. Αράζουν απέναντι από την παραλία που βρίσκεται ο πολύς κόσμος. Τη στιγμή που γίνεται η βάφτιση αμολούν περιστέρια ενώ κάποιοι νεαροί πέφτουν στα κρύα νερά για να πιάσουν το σταυρό. Παράλληλα βάρκες, καϊκια και κάθε λογής πλεούμενο σφυρίζουν εις ένδειξη χαράς και συμμετοχής στη μεγάλη γιορτή.
Στο Ληξούρι γίνεται και άλλη μιά βάφτιση κοντά στην πλατεία όπου είνει η Δημόσια Βρύση.
Αυτά εν ολίγοις τα κεφαλονίτικα έθιμα του Δωδεκαημέρου.
Καλή χρονιά σε όλους σας.

Kεφαλονίτικα έθιμα του Δωδεκαήμερου.

2011-12-30T17:57:00.016-05:00

Μέρος Δεύτερο.
Πρωτοχρονιά στην Κεφαλονιά.
Ελάτε να γνωρίσουμε σήμερα, τα πρωτοχρονιάτικα έθιμα στο νησί της Κεφαλονιάς. Θα κάνουμε ένα ταξίδι σε χρόνια περασμένα που όμως αξίζει τόσα πολλά.
Κατ΄αρχάς να δούμε πως υποδέχονταν οι παλαιότεροι την Πρωτοχρονιά στο Αργοστόλι και στο Ληξούρι.

Στην αγορά, έξω από τα καταστήματα στήνονταν πάγκοι, όπου επάνω είχαν τάβλες με παστέλι και λοταρίες-τόμπολες.
Τα πιό παλιά χρόνια κοντά στο μεσημέρι της παραμονής της Πρωτοχρονιάς χτυπούσαν οι καμπάνες χαρμόσυνα και τότες άρχιζαν οι ευχές μεταξύ των ανθρώπων. “Καλή σου αποκοπή, καλός σου χρόνος” και άλλες ευχές. Σύμφωνα με το έθιμο, ο καινούργιος χρόνος έπρεπε να σε βρει χαρούμενο, γελαστό, κεφάτο και...ξύπνιο.
Πολλοί είχαν προμηθευτεί τριζονάκια και κόρνους, που με αυτά έκαναν θόρυβο για να ξεσηκώσουν τον κόσμο και να υποδεχτεί το νέο έτος χωρίς να κοιμάται.
Το έθιμο με τους θορύβους έρχεται από τα αρχαία Ρωμαϊκά χρόνια, πέρασε στα Βυζαντινά και αργότερα έγινε γνωστό στην Ευρώπη και στον τόπο μας.

Ανήμερα την Πρωτοχρονιά.
Την πρώτη ημέρα του νέου έτους πολλοί πηγαίνουν στην εκκλησιά για να παρακολουθήσουν τη Θεία Λειτουργία της ημέρας, λόγω της εορτής του Αγίου Βασιλείου.
Ο κάθε νοικοκύρης είχε την αγωνία ποιός θα του κάνει “ποδαρικό,”ποιός θα μπει πρώτος στο σπίτι του για να πάει καλά η χρονιά.
Ο Αλληλοραντισμός.
Σύμφωνα με το έθιμο αυτό, κάποιοι είχαν μικρές ψεκαστήρες, που ήταν γεμάτες με άρωμα. Κάνοντας βόλτα στο Λιθόστρωτο ή στο δρόμο, την ώρα που συναντούσαν πρόσωπο της συμπάθειάς τους πίεζαν το ψεκαστηράκι και του εκτόξευαν άρωμα. Βέβαια γινόταν πιό γοητευτική η ρίψη όταν στόχευαν το αντίθετο φύλλο και μάτια ερωτευμένα.
Το έθιμο έχει αναβιώσει στις μέρες μας στο Αργοστόλι αλλά με περιορισμένη έκταση.

Η Αγιοβασιλίτσα ή βασιλίτσα, το πρωτοχρονιάτικο ψωμί.
Η Αγιοβασιλίτσα είναι το ψωμί που στολίζει το πρωτοχρονιάτικο τραπέζι στην Κεφαλονιά. Έχει πάρει το όνομά της από τη γιορτή της ημέρας. Ο παλαιός τύπος ήταν μια στρογγυλή κουλούρα, την οποία σφράγιζε ένας σταυρός με βυζαντινό τύπο.

Το φαγητό της Πρωτοχρονιάς.
Το φαγητό της πρώτης ημέρας του χρόνου στην Κεφαλονιά ήταν

“η Πουτρίδα” Γινόταν με χοιρινό κρέας, με κάβολε (κουνουπίδι) ή λάχανο, στην κατρσαρόλα.

Το ρόδι
Το ρόδι, από τα παλιά χρόνια, θεωρείται το σύμβολο της αφθονίας. Στη Κεφαλονιά, το σπάσιμο του ροδιού γίνεται στο κατώφλι της κυρίας πόρτας του σπιτιού. Αυτός που σπάει το ρόδι λέει την ευχή.“Όσα σπυριά έχει το ρόδι τόσα καλά να έλθουν στο σπίτι αυτό τούτο το χρόνο”

Η αγριοκρεμμύδα.
Στα παλιότερα χρόνια, την παραμονή των Χριστουγέννων έβγαιναν οι χωρικοί με τα γαϊδουράκια τους και πουλούσαν μυρσίνες, ελατόκλαρα και αγριοκρεμμύδες. Ήταν απαραίτητος ο στολισμός του σπιτιού με αυτές τις πρασινάδες για όλη τη διάρκεια του Δωδεκαημέρου.
Η αγριοκρεμμύδα θεωρείται έμβλημα του χρόνου επειδή χωρίς να ξαναφυτευτεί βγάζει μόνη της φύλλα. Η πρόληψη για τη δύναμη της αγριοκρεμμύδας έρχεται από την αρχαιότητα.

Η Τόμπολα.
Το έθιμο της τόμπολας είναι πολύ παλιό. Έρχεται από τα χρόνια της ενετικής κυριαρχίας στην Κεφαλονιά.Διατηρείται στο Ληξούρι και μάλιστα συμμετέχει στη διαδικασία του πολύς κόσμος. Γίνεται στο Δημοτικό Μέγαρο και μάλιστα γεμίζει η σάλα του από κόσμο που περιμένει να παίξει τόμπολα και να κερδίσει.
Η τόμπολα γίνεται την παραμονή της Πρωτοχρονιάς για να δοκιμάσουν οι τολμηροί την τύχη τους.
Όταν κάποιος συμπληρώσει μια στήλη από κατάλληλους αριθμούς,

“το φωνάζει” και τότε είναι που κερδίζει “τσικουϊντα” Αν καταφέρει να συμπληρώσει όλες τις στήλες με τους αριθμούς που πέφτουν στη λοταρία τότε “έκανε τόμπολα” και κέρδισε.

Αυτά για τα πρωτοχρονιάτικα της Κεφαλονιάς και θα κλείσουμε την ερχόμενη εβδομάδα με τα έθιμα της μεγάλης γιορτής των Θεοφανείων.

Κεφαλονίτικα έθιμα του Δωδεκαημέρου.

2011-12-21T10:01:00.011-05:00

Από τον αγαπητό Παναγή Μοσχονά, ιδιοκτήτη του βιβλιοπωλείου ΚΥΒΟΣ στο Αργοστόλι, έλαβα πέρυσι ένα βιβλίο, δώρο, με τον πάρα πάνω τίτλο. Επειδή όμως το έλαβα αφού είχαν περάσει οι γιορτές δεν το παρουσίασα. Το παρουσιάζω φέτος. Είναι ένα αξιόλογο βιβλίο – άλμπουμ, που καταγράφει τα κυριώτερα έθιμα του νησιού από τα παλιά τα χρόνια. Μεταφέρω σήμερα εδώ μερικά αποσπάσματα του βιβλίου και ευχαριστώ για άλλη μια φορά τον Παναγή Μοσχονά για το δώρο του.

Να σημειώσω ότι τα κείμενα είναι του Γεράσιμου Σωτ. Γαλανού και έκδοση του ΑΙΓΙΑΛΟΥ.

Τι είναι το Δωδεκαήμερο.

Δωδεκαήμερο ονομάζουμε τις 12 ημέρες που ξεκινούν από την εορτή των Χριστουγέννων, έως και την παραμονή των Θεοφανείων. Συνεπώς μέσα στο Δωδεκαήμερο περιλαμβάνονται και οι τρεις μεγάλες γιορτές της Χριστιανοσύνης, οι λεγόμενες – σύμφωνα με το λαό μας – τρανές.

Το δέντρο των Χριστουγέννων.

Στην Ελλάδα, τα παλιά χρόνια, η Χριστουγεννιάτικη διακόσμηση των σπιτιών γινότανε με κλαδιά από καταπράσινα και αειθαλή δέντρα.
Τα κλαδιά ήσαν τοποθετημένα σε βάζα ή σε μεγάλα ανθοδοχεία.
Σύμφωνα με την παράδοση, το Χριστουγεννιάτικο δέντρο έκανε την εμφάνησή του στα 1534 στην Αλσατία
Ως έθιμο, στην Ελλάδα, το Χριστουγεννιάτικο έλατο ήλθε από τους Βαυαρούς, στα ανάκτορα του βασιλιά Όθωνα. Από εκεί πέρασε στο Ναύπλιο και έπειτα στην Αθήνα.
Στην Κεφαλονιά, που το κυπαρίσσι κατέχει σημαντική θέση στη χλωρίδα, έμπαινε στα σπίτια σ΄αυτές τις γιορτές του Χριστού μας.

Τα κάλαντα των Χριστουγέννων.

Τα κάλαντα στην Κεφαλονιά, ιδιαίτερα τα Πρωτοχρονιάτικα, ποκίλουν στα ευχετήρια λόγια τους από τόπο σε τόπο.
Προσεισμικά, (1953) στο Αργοστόλι έβγαιναν και οι μεγάλοι και “τα έλεγαν” με κιθάρες, βιολί και μαντολίνο. Γύριζαν όλη νύχτα στα σπίτια και κανόνιζαν να ξημερωθούν στο σπίτι του Δεσπότη.
Ξύπνα Πανιερώτατε να πας στην εκκλησία
που σε προσμένουν οι Άγγελοι, ν΄αρχίσεις λειτουργία.

Η κουλούρα της γωνιάς.

Ωραίο και ξεχασμένο έθιμο στην Κεφαλονιά, με αρχαιοελληνικές ρίζες και μάλιστα “προς την αρχαία λατρεία της Εστίας”.

To βράδυ της παραμονής των Χριστουγέννων μαζεύονταν η οικογένεια γύρω από τη φωτιά την οποία είχαν ανάψει με τρία κούτσουρα. Ξύλο εληάς, για τη σοδειά του λαδιού, από αμπέλι, το λεγόμενο κούρβουλο, για τη σοδειά του κρασιού και από σκίνο για να διώχνει τα δαιμονικά. Η μητέρα έφερνε την κουλούρα. Ο πατέρας τη χάραζε σε κομμάτια, όσα και τα άτομα του σπιτιού, μετά έπερνε λάδι και κρασί και τα έριχνε στραυρωτά στη φωτιά μέσα από την τρύπα της κουλούρας, ψέλλνοντας το Απολυτίκιο των Χριστουγέννων.

Τα κάλαντα της Πρωτοχρονιάς.

Από την παραμονή της Πρωτοχρονιάς έβγαιναν μικροί και μεγάλοι με κιθάρες και έλεγαν τα κάλαντα
Στο Αργοστόλι έλεγαν τα γνωστά ,
Κάνω λοιπόν αρχή καλή επαίνους να συνθέσω
Τον Άγιο Βασίλειο δια να επαινέσω.
Τα παινέματα που ακολουθούσαν ήσαν πολλά, για να εγκωμιάσουν τον αφέντη – σπιτονοικοκύρη και να τους δώσει μεγάλο φιλοδώρημα.
Με τρία γράμματα χρυσά γράφεται τ΄όνομά σου
Γερασιμάκη αφέντη μου, καλησπερίσματά σου.

Στη Σάμη λένε.

Παίρνουν νερό ραντίζονται, ραντίζουν και τη βάγια
Και παίρνει η βάγια το κερί και φέγγει απάνου κάτου
Και φέγγει στα καντήλια του, του πολυχρονεμένου.

Στην περιοχή της Θηνειάς οι τραγουδιστές ήσαν πιό απαιτητικοί.

Δώστε μας βασιλόπιττα, δώστε μας και το γάλα,
Δώστε μας και το μποναμά κι΄εμείς δεν θέλουμε άλλα.
Ό.τι είναι νόμος δώσετε κι΄αλλού θε να τα πούμε
Κι΄οι όμορφες της γειτονιάς όλες μας καρτερούνε.

Τα Ληξουριώτικα κάλαντα είναι διαφορετικά στα λόγια, ενώ η μουσική είναι περίπου η ίδια.

Άγιος Βασίλης έρχεται, Γενάρης ξημερώνει
Ο μήνας που μας έρχεται το χρόνο φανερώνει.
Τραλαλαλα....λαλαλα.
Εκοίταξα τον ουρανό κι΄είδα σταυρό στη μέση,
Κι΄απ΄όλα τα ονόματα Γεράσιμος μ΄αρέσει.

Έχουν μείνει ονομαστά τα κάλαντα στο Ληξούρι από τον Παλούκη
( Παναγή Καγκελάρη ) που τα έλεγε με τρόπο μοναδικό και με συνοδεία την κιθάρα του.

Πρωτοχρονιάτικα παλιά κάλαντα της περιοχής της Ανωγής Παλικής.

Αρχιμηνιά και αρχιχρονιά κι΄αρχή του Γεναρίου
Αύριο ξημερώνεται τ΄Αγίου Βασιλείου.
Εκοίταξα τον ουρανό και είδα δυό λαμπάδες
Και με το καλησπέρισμα καλές σας εορτάδες.

Είναι γεγονός πως τα κάλαντα της κεφαλονιάς έχουν μιαν πανελλήνια καταβολή και μάλιστα βυζαντινή. Τόσο στην περιοχή της Ερίσσου όσο και της Παλικής και των Πρόννων, τα κάλαντα παρουσιάζουν κάποιες στιχουργικές παραλλαγές αλλά κινούνται και εξελίσουν την υπόθεσή τους πάνω στο ίδιο θέμα.

Όμως είπαμε πολλά για σήμερα. Αφήνω τα υπόλοιπα και εξ΄ίσου ενδιαφέροντα για την επόμενη εβδομάδα για να καλωσορίσουμε τον καινούργιο χρόνο.

Άγιος Διονύσιος

2011-12-15T16:00:00.017-05:00

Πολιούχος της Ζακύνθου. “Ο Άγιος της συγνώμης”

Με το όνομα Δραγανίγος ή Γραδενίγος Σιγούρος γεννήθηκε στο χωριό Αιγιαλός της Ζακύνθου το 1547 ένα αγόρι που έμελε μετά από χρόνια να ανακηρυχθεί Άγιος και να γίνει ο πολιούχος και προστάτης του νησιού Άγιος Διονύσιος.
Πατέρας του ο Μώκιος Σιγούρος με αριστοκρατικό αξίωμα που απέκτησε από τους Ενετούς για την συμμετοχή του στους πολέμους εναντίον των Τούρκων και μητέρα του η Παυλίνα.
Εύπορη η οικογένεια του νεαρού Δραγανίγου μπορούσε να του προσφέρει την ανάλογη μόρφωση που άρμοζε στα αρχοντόπουλα εκείνης της εποχής. Έτσι οι γονείς του προσέλαβαν τον γνωστό δάσκαλο της τότε εποχής, τον Καιροφυλά, ο οποίος εδίδαξε στον νεαρό όχι μόνο την εγκυκλοπαιδική παιδεία αλλά και «εκκλησιαστικά γράμματα» Μάλιστα από μια επιστολή η οποία έχει διασωθεί και που αναφερόταν στον Ιωάννη τον Θεολόγο, επιβεβαιώνεται η μεγάλη θεολογική μόρφωση που είχε αποκτήσει. Και μάλιστα τόσο μεγάλη ήταν η μόρφωση που είχε αποκτήσει ο νεαρός Δραγανίγος ώστε εκτός της ελληνικής μιλούσε άριστα την ιταλική αλλά είχε και εξαιρετικό χειρισμό της αρχαίας ελληνικής και λατινικής γλώσσας.
Από μικρή ηλικία είχε φανεί η κλίση του να ακολουθήσει το μοναχικό σχήμα αφού παρ’ όλα τα πλούτη του ακολουθούσε αυστηρά ασκητικό βίο βασισμένον πάνω στους κανόνες της πατερικής Θεολογίας.
Στην ηλικία των είκοσι χρόνων αποφασίζει να πάρει το μοναχικό σχήμα. Πριν όμως αναχωρήσει αφήνει δωρεά όλη την πατρική περιουσία στον αδελφό του Κωνσταντίνο με την ευθύνη να αναλάβει την αποκατάσταση της αδελφής των Σιγούρας. Μετά από αυτά κλείνεται στη Μονή Στροφάδων όπου γίνεται μοναχός με το όνομα Δανιήλ.

Εκεί, στη Μονή των Στροφάδων θα αφοσοιωθεί στη θρησκεία και θα έχει τον ασκητικό βίο, που τόσο ποθούσε ενώ παράλληλα θα αφιερώσει το χρόνο του στην προσευχή και τη μελέτη των Γραφών. Μάλιστα πολύ σύντομα φάνηκε η πνευματική του πρόοδος ώστε σε δύο χρόνια να γίνει ο ηγούμενος της Μονής.
Μετά από έναν χρόνο ο επίσκοπος Κεφαληνίας και Ζακύνθου, Θεόφιλος, θα αποφασίσει να τον χρήσει ιερέα, παρ’ όλες της αντηρρήσεις του Διονυσίου λόγω της βαρειάς ευθύνης που έννοιωθε για την ιερωσύνη.

Το έτος 1577 αποφασίζει να ταξιδέψει στους Αγίους Τόπους. Θα περάσει από την Αθήνα προκειμένου να πάρει την ευλογία του επισκόπου Νικάνορα. Με τη γνωριμία τους αυτή ο επίσκοπος θα εντυπωσιαστεί με την μόρφωση και το ήθος του και θα του προτείνει να τον προάγει στο αξίωμα του επισκόπου Αιγίνης όπου η επισκοπή τότε βρισκόταν σε χηρεία. Επικοινώνησε με τον Πατριάρχη Ιερεμία ο οποίος συνέναισε και τελικά έλαβε το αξίωμα του επισκόπου Αιγίνης με το όνομα Διονύσιος.
Στην νέα του έδρα ο Διονύσιος θα επιτελέσει ένα σημαντικό έργο τόσο από άπόψεως πνευματικής όσο και για την ανακούφηση των φτωχών και δυστυχισμένων.
Όμως ο ασκητικός βίος του και η συνεχής ενασχόλησή του με το ατέλειωτο φιλανθρωπικό έργο του θα κλωνίσουν την υγεία του με αποτέλεσμα να ζητήσει την παραίτησή του από την θέση του επισκόπου. Μάλιστα απέστειλε επιστολή στον Οικουμενικό Παυτριάρχη Ιερεμία και στον Μητροπολίτη Αθηνών Νικάνορα ζητώντας να γίνει δεκτή η παραίτησή του και μάλιστα να του επιτραπεί να επιστρέψει στην ιδιαιτέρα του πατρίδα, την Ζάκυνθο.

Ο Οικουμενικός Πατριάρχης όμως, ο οποίος είχε μεγάλη εκτίμηση στις ικανότητες του Διονυσίου δεν ήθελε να μείνουν αυτές αναξιοποίητες. Έτσι του έδωσε την άδεια να επιστρέψει στο νησί αλλά με το αξίωμα του Χωροεπισκόπου Ζακύνθου.
Στην Ζάκυνθο, ο Διονύσιος, από τη θέση του Χωροεπισκόπου, θα αναπτύξει μια έντονη δραστηριότητα με αποτέλεσμα να προκαλέσει ανησυχίες στο επισκοπικό περιβάλλον. Τότε ο επίσκοπος του νησιού τον κατείγγηλε στον ηγεμόνα του νησιού Νικόλαο Δαπόντε για υπέρβαση εξουσίας. Ο Δαπόντε του ζήτησε να παραιτηθεί κάτι που ο ίδιος αποδέχτηκε για να μην προκαλέσει εντάσεις ανάμεσα στους πιστούς.

Την ίδια εποχή, που ο Άγιος ακολουθούσε τον ιερό δρόμο του, στη Ζάκυνθο, σύμφωνα με έγγαφα από τα αρχεία της Βενετίας, υπήρχε ένα θανάσιμο μίσος ανάμεσα στην οικογένεια του Αγίου, τους Σιγούρους και την οικογένεια των Μονδίνων. Ήσαν πάρα πολλές οι συμπλοκές που συνέβαιναν διαρκώς ανάμεσα στις δυό οικογένειες. Μάλιστα σε μιά από αυτές τις συμπλοκές δολοφονήθηκε ο Κωνσταντίνος Σιγούρος, αδελφός του Αγίου. O δολοφόνος του Κωνσταντίνου, στην προσπάθειά του να διαφύγει βρέθηκε στο μοναστήρι του Αγίου χωρίς βέβαια να γνωρίζει την συγγένειά του με το θύμα του.

Στη Μονή, ο δολοφόνος ρωτήθηκε από τον Διονύσιο τους λόγους για τους οποίους ζητεί καταφύγιο και έλαβε την απάντηση ότι τον κυνηγούσαν οι Σιγούροι για την δολοφονία κάποιου δικού τους. Και βέβαια μετά από πολλές ερωτήσεις του Αγίου αποκάλυψε ότι είχε δολοφονήσει τον Κωνσταντίνο Σιγούρο.
Τότε ο Άγιος, παρά τη μεγάλη του θλίψη έκρυψε τον δολοφόνο του αδελφού του και κατάφερε, παρά κάποιες δυσκολίες να τον φυγαδεύσει. Με την ενέργειά του αυτή ο Άγιος κατάφερε να αποτρέψει ένα ακόμη έγκλημα αφού οπωσδήποτε οι Σιγούροι ήσαν αποφασισμένοι να εκδικηθούν τον θάνατο του Κωνσταντίνου. Με την πράξη του αυτή ο Διονύσιος αργότερα και αφού ανακηρυχθεί Άγιος θα πάρει και το προσωνύμιο, «Ο Άγιος της συγνώμης».

Τα τελευταία χρόνια της ζωής του ο Άγιος θα αποσυρθεί στο Μοναστήρι της Θεοτόκου της Αναφωνήτριας. Εκεί θα τον επισκέπτεται πολύς κόσμος για να ακούσει τα κηρύγματά του και να πάρει τις συμβουλές του.
Στις 17 Δεκεμβρίου του 1622 ο Διονύσιος εκοιμήθει. Ήταν τότε εβδομήντα πέντε ετών. Τελευταία του επιθυμία ήταν να ταφεί στην εκκλησιά του Αγίου Γεωργίου των Στροφάδων όπου εκεί είχε χειροτονηθεί ιερέας.
Όταν πέρασαν τα τρία χρόνια της ταφής του και έγινε η ανακομιδή το κορμί του ήταν ακέραιο και έτσι ακέραιο παραδόθηκε στις 24 Αυγούστου του 1625 και παραμένει μέχρι σήμερα στον ομώνυμο ναό του, στην Ζάκυνθο.
Η αγιότητα του Διονυσίου αναγνωρίστηκε από το Οικουμενικό Πατριαρχείο το 1703 αλλά στο νησί της Ζακύνθου ετιμάτο ως Άγιος αρκετά χρόνια νωρίτερα λόγω του βίου του. Οι Ζακυνθυνοί τιμούν την μνήμη του Αγίου των με δύο λειτανίες κάθε χρόνο. Η πρώτη την 24 Αυγούστου ημέρα της Μετακομιδής του Σκηνώματος από την Μονή των Στροφάδων στην Ζάκυνθο και η δεύτερη την 17η Δεκεμβρίου ημέρα της κοίμησης του Αγίου.

Να ευχαριστήσω την καλη μου φίλη Χαρά Θεοδωρίτση για τις φωτογραφίες.

Πηγές.
Zakynthosislandinfo.
Go Zakynthos.gr
Eikonografos.gr
Imzante,gr.

Ο Άγιος Σπυρίδωνας

2011-12-10T00:33:00.010-05:00

Ο Άγιος, προστάτης της Κέρκυρας, που λατρεύεται από τους κατοίκους του νησιού και που τα θαύματά του είναι αμέτρητα.

Αναμφισβήτητα η Κέρκυρα και οι κάτοικοί της είναι πάρα πολύ δεμένοι με τον προστάτη και πολιούχο του νησιού, τον Άγιο Σπυρίδωνα. Μπορεί να πει κανείς πως η λατρεία των Κερκυραίων για τον Άγιο τους δεν μπορεί να συγκριθεί με καμιά αγάπη άλλων για τους Αγίους τους. Είναι ο Άγιος ο θαυματουργός που με τα θαύματά του έσωσε πάρα πολλές φορές το νησί. Μεγάλη η ευγνωμοσύνη όλων των Κερκυραίων, οι οποίοι με τις λατανίες του σκηνώματος προσπαθούν να δείξουν την λατρεία τους προς τον Άγιό τους.
Μεγάλη η θρησκευτική πορεία του Άγιου Σπυρίδωνα μέσα στην ιστορία της θρησκείας αλλά και επίσης μεγάλη η πορεία του σκηνώματος μέχρι να καταλήξει στον ναό όπου σήμερα φυλάσσεται.
Από φτωχή οικογένεια γεννήθηκε στην Τριμυθούντα της Κύπρου το 270 μ.Χ. Απλή γραφή και ανάγνωση οι γραμματικές του γνώσεις. Ασχολήθηκε με την βοσκή των κοπαδιών του πατέρα του. Ξεχώριζε για την πίστη του στο Θεό, την ταπεινοφροσύνη του και την φιλανθρωπία του. Από το γάμο του είχε αποκτήσει μια κόρη, την Ειρήνη. Μετά τον θάνατο της γυναίκας του στράφηκε προς τον Θεό και έγινε κληρικός. Απέκτησε μεγάλη φήμη και μετά τον θάνατο του επισκόπου Τριμυθούντος ο ίδιος ο λαός τον ανακήρυξε επίσκοπο.

Σαν Επίσκοπος Τριμυθούντος θα λάβει μέρος στη Σύνοδο της Νίκαιας το 314 μ.Χ που συγκάλεσε ο αυτοκράτορας Κωνσταντίνος με θέμα συζήτησης την θεωρεία του Αρείου ότι ο Χριστός ήταν κτίσμα του Θεού και απέρριπτε την τρισυπόστατη φύση του.
Ο Σπυρίδωνας, στη Σύνοδο αυτή με το θεόπνευστο κήρυγμά του, παρ’ ότι αμόρφωτος, με το θαύμα του κεραμιδιού απέδειξε την ύπαρξη της Αγίας Τριάδας οδηγώντας τον καταντροπιασμένο Άρειο να ζητήσει συγνώμη.Σε ηλικία 88 ετών, το 358 μ.Χ ο Σπυρίδωνας εκοιμήθει αφού προηγουμένως η εκκλησία τον είχε ανακηρύξει σε Άγιο.Όταν οι Σαρακηνοί πάτησαν το νησί της Κύπρου οι πιστοί αποφάσισαν να μεταφέρουν τα οστά του Αγίου στην Κωνσταντινούπολη για να τα γλυτώσουν από τα χέρια των απίστων.

Με έκπληξη όμως είδαν το σκήνωμα του Αγίου να διατηρείται άθικτο ενώ από τον τάφο ανεδύετο μια ευωδιά βασιλικού.Το ιερό λείψανο του Αγίου μεταφέρθηκε στην Κωνσταντινούπολη και εκεί παρέμεινε μέχρι το 1456. Τρία χρόνια μετά την άλωση της Πόλης ο ιερέας Γρηγόριος Πολύευκτος, έκρυψε το σκήνωμα του Αγίου Σπυρίδωνα καθώς επίσης και της Αγίας Θεοδώρας, μέσα σε ένα καλάθι και αφού τα σκέπασε με χόρτα κατάφερε να τα φυγαδεύσει από την τουρκοκρατούμενη Πόλη.

Ένα τρομερά επικίνδυνο και κοπιαστικό ταξίδι η μεταφορά των δύο σκηνωμάτων μέσα από τη Θράκη, Μακεδονία και Ήπειρο. Πρώτος σταθμός θα είναι η Παραμυθιά της Ηπείρου όπου εκεί τα δύο σκηνώματα θα παραμείνουν για δύο χρόνια περίπου και μετά θα μεταφερθούν στην Κέρκυρα, όπου αρχικά θα τοποθετηθούν στον ναό του Αγίου Αθανασίου.
Στην Κέρκυρα το σκήνωμα του Αγίου θα περιέλθει στην κυριότητα του ιερέα Γεωργίου Καλοχαιρέτη, με κληρονομιά, ο οποίος στη συνέχεια θα τα κληροδοτήσει στους τρεις γιούς του Μάρκο, Λουκά και Φίλιππο.
Οι τρεις γιοί του ιερέα Καλοχαιρέτη και κληρονόμοι του σκηνώματος του Αγίου Σπυρίδωνα, άγνωστο για ποιούς λόγους προσπάθησαν να μεταφέρουν τον Άγιο εκτός Κερκύρας αλλά συνάντησαν τη σθεναρή αντίσταση των Κερκυραίων και εγκατέλειψαν το σχέδιό τους.

Με τον γάμο της κόρης του Φιλίππου Καλοχαιρέτη, Ασημίνας, με τον Σταματέλλο Βούλγαρη το σκήνωμα του Αγίου θα δοθεί ως προίκα και θα περιέλθει στην κατοχή της οικογενείας Βούλγαρη οι απόγονοι της οποίας στα 1925 θα το παραχωρήσουν οριστικά πλέον στην εκκλησιαστική αρχή του νησιού.Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει και η ιστορία του τόπου κατοικίας του Αγίου. Η πρώτη τοποθέτηση του λειψάνου με την μεταφορά του από την Κωνσταντινούπολη στην Κέρκυρα ήταν στον ναό του Αγίου Αθανασίου. Στα 1528 το λείψανο θα μεταφερθεί στον καθεδρικό ναό του Ταξιάρχου Μιχαήλ στο Καμπιέλο. Στα 1528 η οικογένεια Βούλγαρη, προς τιμή του Αγίου, χτίζει δική της εκκλησία στο Σαν Ρόκκο.Στα 1537 οι Τούρκοι πολιορκούν την Κέρκυρα και η οικογένεια Βούλγαρη αναγκάζεται, για ασφάλεια, να μεταφέρει το σκήνωμα στο ναό των Αγίων Αναργύρων, στο Παλαιό Φρούριο και μετά την πολιορκία επέστρεψε στο Σαν Ρόκκο.H επέκταση των τειχών του φρουρίου στα 1577 προβλέπει και την κατεδάφιση του ναού κι’ έτσι το λείψανο του Αγίου μεταφέρεται στο ναό του Αγίου Νικολάου των Ξένων στην Γαρίτσα.

Οι ιδιοκτήτες του σκηνώματος του Αγίου θα αποφασίσουν την οικοδόμηση ενός νέου ναού τα θυρανοίξια του οποίου θα πραγματοποιηθούν στα 1589 ενώ η ολοκλήρωσή του θα γίνει γύρω στα 1594. Στον ναό αυτό το λείψανο του Αγίου βρίσκεται μέχρι σήμερα.
Το 1967 ο ιερός ναός του Αγίου Σπυρίδωνα της Κέρκυρας αναγνωρίστηκε επισήμως σαν Νομικό Πρόσωπο Δημοσίου Δικαίου με προεδρικό διάταγμα υπό την επωνυμία «Ιερόν Προσκύνημα Αγίου Σπυρίδωνος Κερκύρας.»Το σκήνωμα του Αγίου λιτανεύεται τέσσερεις φορές το χρόνο.

Την Κυριακή των Βαϊων για την προστασία του νησιού από την πανώλη που είχε κτυπήσει όλη την Ευρώπη το 1629. Το Μεγάλο Σάββατο για το θαύμα του Αγίου, που γλύτωσε το νησί από μεγάλο λοιμό. Την 11η Αυγούστου σε ανάμνηση της σωτηρίας της Κέρκυρας από την επιδρομή των Τούρκων. Την πρώτη Κυριακή του Νοεμβρίου για την διάσωση των κατοίκων από την δεύτερη επιδημία πανώλης το 1673. Να πούμε ακόμη ότι η μνήμη του Αγίου Σπυρίδωνα γιορτάζεται στις 12 Δεκεμβρίου. Μια επόμενη ανάρτηση θα είναι αφιερωμένη στην ιστορία και περιγραφή του ναού.

Πηγές: Kerkyrainfo - grimcorfu.gr - Ιερά Μητρόπολις Κέρκυρας

Διονύσιος Ρώμας.

2011-11-28T18:48:00.013-05:00

Ένας ευπατρίδης που αφιέρωσε τη ζωή του και την περιουσία του στον αγώνα για την απελευθέρωση της Ελλάδας από τους Τούρκους.

Μετά την Άλωση της Πόλης, το 1453 πολλές επιφανείς οικογένειες πήραν τους δρόμους της φυγής και φυσικά κύριο προορισμό τους είχαν την Ελλάδα και ιδιαίτερα τα Εφτάνησα, που δεν ήσαν ποτέ κάτω από την κυριαρχία των Οθωμανών. Aρκετές από αυτές τις οικογένειες επέλεξαν σαν προορισμό τους την Ιταλία αρχικά και αργότερα μετακόμησαν στην Ελλάδα και στα Εφτάνησα. Είναι αρκετές οι οικογένειες που επέλεξαν σαν τόπο εγκατάστασής τους την Ζάκυνθο. Μία από τις οικογένειες αυτές που ήλθαν από την Ιταλία και εγκαταστάθηκαν στην Ζάκυνθο, ήταν και η οικογένεια Ρώμα
Γύρω στα 1580 υπολογίζεται ότι έφτασαν στο νησί οι πρώτοι Ρώμα. Είναι επίσης γνωστό πως ένας από τους απογόνους των Ρώμα, γύρω στα 1760 είχε διοριστεί πρόξενος της Βενετίας στην Πελοπόννησο. Ήταν ο Γεώργιος Κανδιάνου Ρώμας, πατέρας του Διονυσίου Ρώμα, ενός ανθρώπου που ανάλωσε τη ζωή του και την περιουσία του για τον αγώνα της απελευθέρωσης.

Το 1771 λοιπόν γεννήθηκε στη Ζάκυνθο ο Διονύσιος Ρώμας. Γιός του Γεωργίου και της Διαμαντίνας Καπνίση. Ο μικρός Διονύσιος πέρασε τα παιδικά του χρόνια στο νησί όπου τέλειωσε τις δημόσιες σπουδές του και στη συνέχεια έφυγε στην Πάδοβα όπου εσπούδασε νομικά.
Με την επιστροφή του στην Ζάκυνθο, ο νεαρός Ρώμας, ασχολείται με την νομική. Όμως ο νους του έχει αρχίσει να περιστρέφεται γύρω από την μάυρη σκλαβιά, που από χρόνια πολλά σκεπάζει την Ελλάδα και παρακολουθεί τις κάποιες κινήσεις αγώνων που έχουν αρχίσει να διαφαίνονται, για την απελευθέρωσή της.
Το 1794 θα διαδεχθεί τον πατέρα του στη θέση του Γενικού Προξένου της Βενετίας στο Μωριά αλλά και στη Ρούμελη.
Από αυτή την θέση και από το μέρος του Μωρηά που βρισκόταν του δόθηκε η ευκαιρία να συνδεθεί και να έχει σχέσεις με τους πλέον εξέχοντες προκρίτους, τον Νοταρά, τον Μαυρομιχάλη, τον Δεληγιάννη, τον Ζαϊμη, τον Λόντο αλλά και με πολλούς οπλαρχηγούς.
Η πολιτική καριέρα του θα αρχίσει το 1803 όταν θα εκλεγεί μέλος της Συντακτικής Επιτροπής για την ψήφιση τοιυ Επτανησιακού Συντάγματος., ενώ τρία χρόνια αργότερα θα διοριστεί στη θέση του Πρύτανη της Κέρκυρας από την οποία θέση θα διαχειριστεί τις υποθέσεις των νησιών με παραδειγματική ευθύνη.
Η πολιτική του σταδιοδρομία θα προχωράει ανοδικά και το 1809 θα εκελεγεί γερουσιαστής.
Το 1810 γεννιέται στο Παρίσι ο γιός του Ναπολέοντας του Α! Μετέπειτα βασιλιάς της Ιταλίας. Ο Διονύσιος Ρώμας θα ηγειθεί αντιπροσωπείας των Ιονίων Νήσων και μαζί με τους Μ. Μεταξά, Ε. Θεοτόκη, Σπ. Κοντό, Σ. Χαλκιόπουλο και άλλους θα βρεθούν στο Παρίσι για να χαιρετίσουν την γέννηση του γιού του Ναπολέοντα. Εκεί στο Παρίσι, ο Ναπολέων θα παρασημοφορήσει τον Ρώμα με το Παράσημο της Λεγεώνος της Τιμής.
Με τον τίτλο του Μεγάλου Δασκάλου του τεκτονισμού, ο Διονύσιος Ρώμας, την άνοιξη του 1815 θα ιδρύσει στη Ζάκυνθο τεκτονική Στοά με την ονομασία “Αναγεννηθείς Φοίνιξ “ και θα αρχίσει την πατριωτική του δράση. Θα συγκρουστεί το 1816 με τον Ύπατο Αρμοστή των Ιονίων Νήσων, Θ. Μαίτλαντ ο οποίος επέβαλε στα νησιά απολυταρχιικό καθεστώς. Και θα εγκαταλείψει την Κέρκυρα για να εγκατασταθεί στη Ζάκυνθο, από όπου θα αρχίσει την πνευματική και πατριωτική του δράση.
Από τον Αριστείδη Παπά θα μυηθεί στην Φιλική Εταιρεία τον Απρίλη του 1819 και θα μετατρέψει το αρχοντικό του σε τόπο συνάντησης των αγωνιστών της Επανάστασης, από όπου θα περάσουν σχεδόν όλοι οι μεγάλοι οπλαρχηγοί, ανάμεσα στους οποίους και ο Κολοκοτρώνης.
Το 1824 θα αναλάβει τη διεύθυνση της Επιτροπής του αγώνα για το νησί της Ζακύνθου. Μαζύ με τον Κολοκοτρώνη θα συναντηθούν με τον Γάλλο στρατηγό Δανζελώ στον οποίον θα αναπτύξουν τα σχέδια της Ελληνικής Επανάστασης.
Εν τω μεταξύ οι Άγγλοι, κάτοχοι του νησιού, έχουν αρχίσει να τον υποψιάζονται και ο Ρώμας για να αποφύγει την σύλληψη φεύγει στην Βενετία όπου θα παραμείνει για τέσσερα χρόνια.
Επιστρέφοντας θα ιδρύση την Επιτροπή Ζακύνθου με σκοπό την οικονομική και πολιτική ενίσχυση του αγώνα. Διέθεσε μεγάλο μέρος από την περιουσία του για την αγορά πολεμοφοδίων τα οποία εστάλησαν στους αγωνιζόμενους Έλληνες.
Το 1833 βρέθηκε στο Ναύπλιο για την υποδοχή του Όθωνα. Όμως κάποια χρόνια αργότερα μαζί με τον Κολοκοτρώνη και Πλαπούτα κατηγορήθηκε για συνομοσία εναντίον του Όθωνα αλλά αθωώθηκε και μάλιστα ο Όθωνας τον τίμησε με το ανώτερο παράσημο του Ταξιάρχη του Σωτήρος και τον ονόμασε Σύμβουλο της Επικρατείας.
Ο Διονύσης Ρώμας ξόδεψε το μεγαλύτερο μέρος της περιουσίας του στην υπόθεση του Αγώνα και πέθανε σχεδόν φτωχός.
Το αρχοντικό της οικογενείας Ρώμα που βρίσκεται στην οδό Λουκά Καρρέρ σήμερα λειτουργεί σαν μουσείο. Είναι ένα αντιπροσωπευτικό και μοναδικό δείγμα αρχοντικού και αποτελεί ένα σημείο αναφοράς στην σύγχρονη ιστορία της Ζακύνθου.Ανακατασκεύαστηκε μετά από τους σεισμούς του 1953 με κάποιες μετατροπές αλλά παραμένει σαν χαρακτηριστικό της μορφής των αρχοντικών της προσεισμικής Ζακύνθου.
Πρόκειται για ένα αξιοθέατο που αξίζει να το επισκεφτεί κανείς.

Πηγές
Ermisnews. gr
Wikipedia
Grandlodge.gr
Hellas. Cu
Romas.gr

Ο Αίνος και τα άγρια άλογα

2011-11-26T09:01:00.002-05:00

Μοναδικό αξιοθέατο φυσικής ομορφιάς, το βουνό της Κεφαλονιάς.

Στο νοτιοδυτικό τμήμα του νησιού της Κεφαλονιάς απλώνει τον ορεινό όγκο της η οροσειρά του Αίνου, του μεγαλύτερου βουνού των Ιονίων νήσων. Βουνό ιστορικό αλλά και ιερό έχει χαρακτηριστεί ο Αίνος αφού έχει αναφορές σε μύθους, θρησκευτικά και ιστορικά γεγονότα αλλά και στην πολιτική και οικονομική εξέληξη του νησιού.
H υψηλότερη κορφή του Αίνου είναι ο Μέγας Σωρός, σε ύψος 1628 μέτρων.Η μυθολογία, αλλά και ο Ησίοδος αναφέρουν ότι στην κορφή αυτή υπήρχε θυσιαστήριο αφιερωμένο στον Δία, όπου λατρευόταν με το όνομα Αινήσιος.
Στο ιερό του Αινήσιου Δία κάνει αναφορά και ο Απολλώνιος ο Ρόδιος και από αυτά βγαίνει το συμπέρασμα ότι το ιερό αυτό ήταν από τα παλαιότερα και αποτελούσε θρησκευτικό κέντρο με πανελλήνια ακτινοβολία. Ακόμα ο Αίνος είναι συνδεδεμένος με την Αργοναυτική εκστρατεία και τον μύθο των Αρπυιών.

Στην αρχαιότητα ο Αίνος αποτελούσε και σημάδι ναυσυπλοϊας για τα ποντοπόρα πλοία καθώς οι ναυτικοί που ταξείδευαν από την ηπειρωτική Ελλάδα προς τη Δύση έβλεπαν τις κορφές του να αναδύονται στη μέση του πελάγους.
Άλλες χαμηλώτερες κορφές του Αίνου είναι ο Άγιος Ελευθέριος, όπου σε αυτή την κορφή υπήρχε παλαιότερα και το "ξυλόσπιτο" για τους φυματικούς, η Αγία Δυνατή προς την Πύλαρο, ο Σταυρός, ο Κρουκουμπιάς, ο Βούνος, και η Βίγλα .

Από το ύψος των 800 μέτρων και άνω αρχίζουν τα δάση της Κεφαληνιακής ελάτης. Ένα είδος έλατου που είναι το μοναδικό σε όλον τον κόσμο. Το ξύλο από το έλατο αυτό χρησιμοποιούσαν για την ναυπήγηση πολεμικών πλοίων. Μάλιστα οι Ενετοί οι οποίοι είχαν ονομάσει τον Αίνο Monte Nero (Μαύρο Βουνό) στα 1501 είχαν ιδρύσει στα Ομαλά έναν οικισμό από 200 υλοτόμους και μαραγκούς για την κατασκεύη πλοίων.
Φυσικά από το ιστορικό βουνό δεν έλειψαν και οι επισκέψεις της φωτιάς. Λίγο πριν από το 1600 από μεγάλη πυρκαγιά καταστράφηκαν σχεδόν τα μισά δάση, ενώ η καταστροφική φωτιά του 1797 που έκαιγε για τρεις εβδομάδες, δεν άφησε τίποτα.
Όμως ακόμη μέχρι των ημερών μας ο Αίνος δεν έπαψε να δέχεται τις καταστροφικές επισκέψεις της φωτιάς.

Η ανάβαση στο πανέμορφο βουνό είναι μια εμπειρία αφού ο Αίνος αποτελεί μια μικρή ιστορία για το νησί της Κεφαλονιάς. Είναι πολλά τα σημεία από τα οποία μπορεί να ξεκινήσει κανείς αφου όλες γύρω οι ρίζες του βουνού καλύπτωνται από ένα πλήθος παραδοσιακά χωριουδάκια και οικισμούς μοναδικής ομορφιάς και αρχιτεκτονικής. Με τον Αίνο έχουν ταυτίσει και την παρουσία τους τα άγρια άλογα που υπάρχουν εκεί. Tα άγρια άλογα του Αίνου, τα πολύ γνωστά και πανέμορφα αυτά αγριάλογα, θα τα συναντήσει κανείς από το ύψος των 1.000 μέτρων και πάνω. Και τούτο διότι εκεί πάνω υπάρχει η μιά και μοναδική πηγή νερού πάνω στο βουνό. Στο ύψος των 1300 μέτρων υπάρχει το μοναστήρι της Ζωοδόχου Πηγής και η μοναδική πηγή νερού και ίσως αυτός να είναι ο λόγος που τα άγρια άλογα του Αίνου συνήθως συναντώνται γύρω από το μοναστήρι και την πηγή. Η περιοχή στο σημείο αυτό παρουσιάζει μιαν άγρια όψη και είναι γεμάτη απόκρημνους βράχους και χαράδρες. Κανείς δεν γνωρίζει την πραγματική προέλευση αυτών των αλόγων. Κάποιοι υποστηρίζουν ότι τα άλογα αυτά είναι απόγονοι ήμερων αλόγων που αφέθηκαν ελεύθερα την περίοδο του μεσοπολέμου. Είναι άλογα που προέρχονται από την φυλή των αλόγων της Πίνδου κι’ έχουν προσαρμοστεί να ζουν σε δύσκολες κλιματικές συνθήκες και αποφεύγουν την ανθρώπινη παρουσία . Η ανάγκη της προσαρμογής τους σ΄αυτό το εξαιρετικά δύσκολο περιβάλον τους έδωσε τις προϋποθέσεις να δημιουργήσουν μια φυλή καθαρά αγρίων αλόγων.
Κύρια χαρακτηριστικά τους είναι το μικρό ανάστημα, τα δυνατά πόδια, το λεπτό κεφάλι και η μεγάλη αντοχή. Πρόκειται για ένα υπέροχο είδος ζώων και στο νησί θεωρούνται τυχεροί όσοι κατορθώνουν να τα δουν να καλπάζουν.
Το 1962 ο Αίνος ανακηρύχθηκε εθνικός δρυμός. Προστατεύεται από το νόμο αλλά θα πρέπει και οι άνθρωποι από μόνοι τους να μάθουν να τον προστατεύουν. Διότι είναι ένα από τα μοναδικά αξιοθέατα της Κεφαλονιάς και είναι μιά μαγεία φυσικής ομορφιάς.

Πηγές :
Kefalonitis.gr
Ainos.gr
Kefalonizw.gr

Καψάλι

2011-11-19T07:34:00.000-05:00

“Πρωτεύουσα της διασκέδασης και της ψυχαγωγίας.”

Αυτόν τον χαρακτηρισμό έχουν δώσει, ντόπιοι και ξένοι, στον πανέμορφο οικισμό Καψάλι, του νησιού των Κυθήρων, που βρίσκεται ξαπλωμένος νωχελικά στα πόδια του βουνού, που αγκαλιάζει τη Χώρα.
Πάνω του, περήφανο απλώνει τη λεβεντιά του το Κάστρο της Χώρας. Από κει πάνω, από το Κάστρο, μπορεί κανείς να αγναντέψει το όμορφο Καψάλι να απλώνεται σαν μια ζωγραφιά, στην άκρη της θάλασσας.
Κατεβαίνοντας από τη Χώρα και μετά από μια πανέμορφη διαδρομή ανάμεσα στα πεύκα και περπατώντας στα στενά και γραφικά δρομάκια τα γεμάτα με τα μικρά παραδοσιακά σπίτια, φτάνουμε στο πανέμορφο Καψάλι. Το χωριό που έχει αγκαλιάσει ο τουρισμός χωρίς να το αγγίξει.

Γιατί το Καψάλι δεν έχει καθόλου επηρεαστεί από αυτό το αγκάλιασμα. Παραμένει πάντα ο γραφικός νησιώτικος οικισμός. Το χωριό απλώνεται αμφιθεατρικά χτισμένο πάνω σε δυό υπέροχους σε ομορφιά κόλπους. Ανάμεσα στους δυό κόλπους μιά μικρή χερσόνησος με το εκκλησάκι του Άη-Γιώργη ακουμπισμένο πάνω της. Ο κόλπος αριστερά της χερσονήσου είναι ο Πίσω Γυαλός. Λειτουργεί περισσότερο σαν λιμάνι για καϊκια και τις βάρκες των ντόπιων ψαράδων. Ο δεύτερος κόλπος είναι καθαρά τουριστικός με μπαρ, καφετέριες και ψαροταβέρνες. Τα σπιτάκια του οικισμού απλώνονται μέχρι την άκρη της θάλασσας και φαντάζουν παράξενα με το άσπρο τους χρώμα και τα μπλε παραθυρόπορτα. Κι΄είναι αλήθεια ότι πιό πολύ θυμίζουν αιγαιοπελαγίτικη αρχιτεκτονική.
Πίσω από τον οικισμό, μέσα σε μια σπηλιά του βουνού βρίσκεται το εκκλησάκι του Αγίου Ιωάννη-Εγκρεμνό. Από την κορφή της σπηλιάς στάζει νερό και από τους πιστούς θεωρείται ότι είναι αγίασμα.
Σύμφωνα με την παράδοση από αυτή την σπηλιά ξεκίνησε την συγγραφή της αποκάλυψης ο Άγιος Ιωάννης ο Θεολόγος πριν μεταβεί στην Πάτμο.
Ο ναός χτίστηκε στη θέση ενός παλαιότερου και η σημερινή του μορφή τελείωσε το 1952

Λίγο πιό ξέμακρα από την είσοδο του κόλπου βρίσκεται το νησάκι που οι ντόποιοι ονομάζουν Χύτρα ή Αυγό, εξ αιτίας της υγρασίας που δημιουργείται στην κορφή του, ιδιαίτερα κατά τους χειμερινούς μήνες. Στο νησάκι αυτό υπάρχουν πολλές μυστηριώδεις σπηλιές. Η μεγαλύτερη από αυτές βρίσκεται στο κάτω μέρος του νησιού και έχει μήκος πάνω από 200 μέτρα. Στις κορφές του νησιού φυτρώνει το χαρακτηριστικό λουλούδι των Κυθήρων, το Σεμπρεβίβα.
Το Καψάλι είναι ένας προορισμός για όσους θέλουν χρόνο διασκέδασης και ψυχαγωγίας και υπέροχος επίσης προορισμός για όσους επιθυμούν χρόνο νησιώτικης απόλαυσης, ηρεμίας και ξεκούρασης. Ένα στολίδι πάνω στα Κύθηρα.

Πηγή.

Τριβάγκο

Ασκηταριό

2011-11-05T12:52:00.000-04:00

Ένα ιστορικό μοναστήρι της Κέρκυρας

Η μακρόχρονη κατοχή των Επτανήσων από τους Ενετούς δεν υπήρξε αρνητική για την πνευματική και θρησκευτική πορεία των κατοίκων του Ιόνιου συμπλέγματος. Το αντίθετο μπορεί να ισχυριστεί κανείς. Την περίοδο αυτή τα ελληνικά γράμματα και οι τέχνες ανέδειξαν ένα πλήθος ανθρώπων που χάραξαν το όνομά τους στην ιστορία. Το ίδιο συνέβει και με την θρησκεία η οποία προχώρησε στον δρόμο της ανεμπόδιστη.
Πάρα πολλές εκκλησιές και μοναστήρια ιδρύθηκαν κατά την περίοδο αυτή.
Σε όλα τα νησιά νέες εκκλησιές κάνουν την εμφάνησή τους. Στην Κέρκυρα κατά την περίοδο της Ενετοκρατίας ιδρύθηκαν 850 εκκλησιές και 23 μοναστήρια. Μεταξύ αυτών ήταν και το Ασκηταριό, το μοναστήρι που χτίστηκε στα βόρεια του οικισμού των Νυμφών, ένα πανέμορφο κεφαλοχώρι, με πάρα πολλά νερά, πνιγμένο στο πράσινο αλλά και πλαισιωμένο από την μαγεία των θρύλων. Ένας από αυτούς τους θρύλους μάλιστα λέει ότι στους καταρράκτες του οικισμού, στην αρχαιότητα λούζονταν οι Νύμφες.
Το Ασκηταριό είναι ένα από τα παλαιότερα χριστιανικά μνημεία στο νησί της Κέρκυρας. Η ιστορία αυτής της μονής χάνεται στα βάθη του χρόνου.
Ένας από τους πολλούς θρύλους που τυλίγουν την ιστορία της περιοχής λέει ότι εκεί ασκήτεψε κατά τον 5ο μ,Χ αιώνα κάποιος μοναχός ο οποίος είχε έλθει από την Ήπειρο। Επιθυμώντας να πλησιάσει τα θεία, έφτασε στην περιοχή των Νυμφών. Αρτέμιο Παϊσιο τον έλεγαν. Μαγεμένος από το τοπείο της απίστευτης φυσικής ομορφιάς, αποφάσισε να εγκατασταθεί εκεί. Βολεύτηκε σε μιά σπηλιά που σκάλισε ο ίδιος σε κάποιο βράχο και εκεί συνέχισε την ασκητία του. Μάλιστα σε κάποιο έγγραφο του 1371, εποχή που το νησί της Κέρκυρας βρισκόταν στην κατοχή των Ανδηγαυών της Νάπολης, αναφέρεται η ύπαρξη της μονής του Ασκηταριού. Ακόμη το έγγραφο αναφέρει συγκεκριμένα ότι έφτασε εκεί ο μαναχός Αρτέμιος Παϊσιος από την πόλη Αχριδώνα, σημερινή Οχρίδα.
Το Ασκηταριό βρίσκεται σε μια τοποθεσία η οποία κυριολεκτικά είναι πνιγμένη στο πράσινο.Κυπαρίσσια, πέυκα, εληές, καστανιές, βελανιδιές, συκιές αλλά και ένα πλήθος από πολλά άλλα δέντρα, δίνουν μιαν ξεχωριστή ομορφιά στο τοπείο. Μέσα σ΄ένα ξέφωτο που υπάρχει ανάμεσα σ΄αυτό το υπέροχο πράσινο, προβάλουν τα απομεινάρια από τα χτίσματα του Ασκηταριού. Τα πρώτα ερείπια των κτιρίων που θα συναντήσει κάποιος επισκέπτης ήσαν κάποτε τα κελιά των μοναχών. Θλιβερά απομεινάρια σήμερα μετά την εγκατάλειψη. Λίγο πιό πάνω από το συγκρότημα των κελιών βρίσκεται ο κυρίως ναός τα υπολοίματα του οποίου μαρτυρούν ότι ήταν ρυθμού εφτανησιώτικης βασιλική.
Ακόμη πιό πέρα, στον ίδιο χώρο, υπάρχει ένα ερειπωμένο κι΄αυτό κτίριο, το οποίο στα προπολεμικά χρόνια στέγαζε την Γεωργική Σχολή της Κέρκυρας. Στα υπόγεια αυτού του κτιρίου υπάρχουν τα υπολοίματα κάποιου ελαιοτριβείου που φαίνεται εξυπηρετούσε όχι μόνο τις ανάγκες της μονής αλλά και της περιοχής. Τα παλαιότερα από αυτά τα κτίρια που σώζωνται μέχρι σήμερα ανάγονται στον 16ο ή 17ο αιώνα.
Λίγο πιό ξέμακρα από τα απομεινάρια των κτιρίων υψώνεται ένας όγκος από βράχους. Στους βράχους αυτούς υπάρχουν κάποιες εσοχές που λέγεται ότι τις κατασκεύασε ο εξ Ηπείρου πρώτος μοναχός ο οποίος διέμενε σε αυτές. Σύμφωνα πάντα με κάποιον θρύλο κάποια φορά, στην προσπάθειά του για την κατασκεύη κάποιας εσοχής κάποιος βράχος αποκολήθηκε και τον καταπλάκωσε σκοτώνοντάς τον.
Η μονή του Ασκηταριού είχε μεγάλη περιουσία. Μια περιουσία η οποία μετρούσε χωράφια, αμπελώνες, πολλά εληόδεντρα και ακόμα πολλά ζώα. Επίσης η μονή του Ασκηταριού απολάμβανε απαλλαγές από την φορολογία και οι απαλλαγές αυτές είχαν δοθεί από την βυζαντινή εποχή.
Σήμερα μόνο τα υπολοίματα των κτιρίων μπορεί να δει κανείς εκεί. Στέκουν και μοιάζουν πως ακόμη είναι τυλιγμένα στους θρύλους.
Παρήγορο είναι ότι από τους αρμοδίους της περιοχής έχουν υποβληθεί κάποιες αιτήσεις και βρίσκονται σε συζήτηση κάποιες μελέτες για την αποκατάσταση των κτισμάτων της ιστορικής αυτής μονής. Αξίζει και πρέπει να γίνει.

Πηγές:

Trivago
Travellers
Corfiatikoanagnosma
Nikatsu

Γρηγόριος Ξενόπουλος

2011-11-05T10:00:00.000-04:00

Ο λογοτέχνης που έδεσε τη ζωή του και το έργο του με την Ζάκυνθο

Είναι πάρα πολλοί αυτοί που υπάρχουν ακόμη ανάμεσά σας και που θα θυμούνται με αρκετή νοσταλγία το υπέροχο παιδικό περιοδικό των προπολεμικών χρόνων «Η Δίαπλασις των Παίδων». Και φυσικά θα θυμούνται τις τόσο προσεγμένες παιδαγωγικές επιστολές που υπήρχαν στην δεύτερη σελίδα και οι οποίες τέλειωναν με την γλυκιά φράση «Σας ασπάζομαι Φαίδων».

Φυσικά πίσω από τον Φαίδωνα δεν ήταν άλλος από τον Ζακύνθιο λογοτέχνη, μυθιστοριογράφο, συγγραφέα και δημοσιογράφο, τον πολυγραφώτατο Γρηγόρη Ξενόπουλο. Τον άνθρωπο που έδεσε τόσο στενά το όνομά του και το έργο του με την Ζάκυνθο. Το λογοτέχνη που, έγραψε τόσα πολλά και διαβάστηκε όσο κανένας άλλος.
Στην Κωνσταντινούπολη γεννήθηκε τον Δεκέμβρη του 1867 ο Γρηγόρης Ξενόπουλος. Είναι το πρώτο από τα παιδιά του Ζακυνθινού Διονύση Ξενόπουλου και της Φαναριώτισσας Ευλαλίας Θωμά. Από πλούσια και αριστοκρατική οικογένεια η μητέρα του. Ο ίδιος στην «Αυτοβιογραφία του» γράφει: Η μητέρα μου ήταν σοφή. Εκπαιδεύτηκε στο σπίτι της λαμπρά με δασκάλες και δασκάλους.

Πριν ακόμη συμπληρώσει τον πρώτο χρόνο της ζωής του η οικογένειά του θα εγκαταλείψει την Κωνσταντινούπολη και θα επιστρέψει στη Ζάκυνθο όπου εκεί ο μικρός Γρηγόρης θα περάσει τα παιδικά του αλλά και τα πρώτα εφηβικά του χρόνια। Στο πατρικό του σπίτι, στην περιοχή της Φανερωμένης θα μείνει μέχρι τα είκοσι χρόνια του। Εκεί στη Ζάκυνθο θα μάθει και τα πρώτα του γράμματα.
Το 1883 θα βρεθεί στην Αθήνα και θα γραφτεί στο Πανεπιστήμιο για να σπουδάσει Φυσικομαθηματικά. Όμως τις σπουδές του αυτές έμελλε να μην τις ολοκληρώσει ποτέ. Από το πρώτο έτος των πανεπιστημιακών του σπουδών θα αρχίσει να ασχολείται με την λογοτεχνία η οποία θα είναι και η μοναδική πηγή για τα έσοδά του. Το 1894 θα κάνει τον πρώτο του γάμο με την Ευφροσύνη Διογενίδη. Όμως ενάμιση χρόνο μετά και ενώ θα έχουν αποκτήσει μια κόρη το ζευγάρι θα χωρίσει. Επτά χρόνια αργότερα θα παντρευτεί για άλλη μια φορά. Σύζυγός του θα είναι η Χριστίνα Κανελλοπούλου. Μαζί της ο Γρηγόρης Ξενόπουλος θα αποκτήσει δύο ακόμη κόρες.
Η λογοτεχνική του δραστηριότητα ξεκινάει με τη συνεργασία του σε αρκετές εφημερίδες και περιοδικά ενώ παράλληλα επιδίδεται και στην συγγραφή των μυθιστορημάτων του. Έγραψε πάρα πολλά διηγήματα και πάνω από ογδόντα μυθιστορήματα.
Ο Ξενόπουλος ανήκει στη γενιά του 1880, που θεωρείται σαν η χρονολογία που αποτελεί σταθμό στην ιστορία της νεοελληνικής λογοτεχνίας ενώ παράλληλα θα πρέπει να θεωρηθεί σαν ο εισηγητής του αστικού μυθιστορήματος. Τα θέματά του διαδραματίζονται σε πόλεις και βασικό τους στοιχείο είναι ο έρωτα και κάποιες φορές μεταξύ ατόμων διαφορετικών κοινωνικών τάξεων. Για τον λόγο αυτόν τα βιβλία του διαβάστηκαν από όλες τις κοινωνικές τάξεις των ανθρώπων.
Βέβαια τα έργα του Ξενόπουλου προσφέρονται περισσότερο για ψυχαγωγία παρά για φιλολογική ανάλυση. Παρ’ όλα αυτά ξεχωρίζουν και κρατάνε μια ξεχωριστή θέση στην ελληνική λογοτεχνία.
Αξιόλογη θα πρέπει να χαρακτηριστεί και η παρουσία του στον χώρο του θεάτρου. «Το μυστικό της κοντέσας Βαλέραινας» η «Στέλλα Βιολάντη» και «Οι Φοιτητές» είναι τα κυριότερα από τα σαράντα έξη συνολικά θεατρικά του έργα.
Αν και προερχόμενος από εύπορη και αριστοκρατική οικογένεια ο Ξενόπουλος δεν ήθελε να είναι αριστοκράτης, Στα εφηβικά του χρόνια που πέρασε στη Ζάκυνθο παρακολουθούσε τα προβλήματα των ανερχομένων αστών αλλά και αυτά των φτωχών. Στην Αθήνα που ταξίδεψε για τις σπουδές του έφερε μαζί του και την ιδέα του «ανθρωπιστικού σοσιαλισμού» Γνωρίστηκε με τον ηγέτη του σοσιαλιστικού κόμματος Πλάτωνα Δρακούλη και βοήθησε στην έκδοση των σοσιαλιστικών εφημερίδων «Άρδην» και «Κοινωνία». Διαβάζοντας κανείς το μυθιστόρημά του «Πλούσιοι και φτωχοί» μπορεί να διακρίνει τις θέσεις του για τον σοσιαλισμό. Όμως πίστευε σ’ έναν σοσιαλισμό που θα άλλαζε την κοινωνία χωρίς βίαιες ανατροπές.
Το 1931 θα ανακηρυχθεί ακαδημαϊκός μαζί με τους Παλαμά, Καζαντζάκη και Σικελιανό.
Αξίζει να αναφερθώ σε μια σπουδαία έκδοση από τον εκδοτικό οίκο «Περίπλους» του βιβλίου του Διονύση Μουσμούτη «Γρηγόρης Ξενόπουλος 1867-1951». Πρόκειται για ένα καλαίσθητο και γεμάτο μαρτυρίες βιβλίο που όποιος το διαβάσει έχει την εντύπωση πως εισχωρεί λίγο πιο βαθειά στον κόσμο του Ξενόπουλου. Μέσα σ’ αυτό το βιβλίο υπάρχουν οι επιστολές που έχει γράψει, κείμενα από διαλέξεις που έδωσε, αποσπάσματα από την αυτοβιογραφία του και φωτογραφίες, που δείχνουν το πέρασμα από την μιαν εποχή στην άλλη.

Παράλληλα στον ιστορικό οικισμό της Φανερωμένης, στην Ζάκυνθο, υπάρχει του Μουσείο Γρηγορίου Ξενόπουλου το οποίο φιλοξενεί πολλά από τα προσωπικά του αντικείμενα, χειρόγραφα, εκδόσεις των έργων του, τεύχη από το περιοδικό Διάπλασις των Παίδων έπιπλα και σκεύη της οικογενείας του και άλλα.
Ο Γρηγόριος Ξενόπουλος την 14η Ιανουαρίου του 1951 αφήνει την τελευταία του πνοή και την επομένη κηδεύεται δημοσία δαπάνη από τον ναό της Μητροπόλεως και θάβεται στο Α! Νεκροταφείο, στον οικογενειακό τους τάφο.

Πηγή:
http://www.rizospastis/
http://www.wikipedia/.
http://www.dionisakis/
http://www.facebook/.
Δήμος Ζακύνθου

Τα μοναστήρια της Λευκάδας.

2011-10-28T10:10:00.000-04:00

Στη Λευκάδα σήμερα। Στο πανέμορφο νησί του Ιονίου που μέσα στην αγκαλιά της κλείνει τις Τηλεβοϊδες νήσους, τα Πριγκιπονήσια της Ελλάδας, όπως συνηθίζεται να τα λέμε. Στη Λευκάδα με τις άπειρες ομορφιές. Στη Λευκάδα με τα ιστορικά μοναστήρια της, μερικά των οποίων θα γνωρίσουμε στον σημερινό μας περίπατο.

Μοναστήρι της Φανερωμένης

Πάνω από δεκατέσσερα είναι τα μοναστήρια που είναι διασκορπισμένα σε όλο το νησί. Μοναστήρια που μέσα τους κλείνουν όλο το μεγαλείο της ορθοδοξίας αλλά και ανεκτίμητους θησαυρούς. Μοναστήρια τυλιγμένα στην ιστορία και τους θρύλους.
Να ξεκινήσουμε από το μοναστήρι της “Φανερωμένης”

Άποψη του αυλώγυρου της Μονής

Σκαρφαλωμένο μέσα σ΄έναν καταπράσινο λόφο, γεμάτον με πεύκα, στέκει εκεί κουβαλώντας πάνω του μια ιστορία αιώνων και θεωρείται από τα σπουδαιότερα μνημεία του νησιού.
Σύμφωνα με την παράδοση η πρώτη εικόνα της Παναγίας που είχε παραγγελθεί στην Κωνσταντινούπολη αποκαλείφθηκε “αχειροποίητος” στον ιερομόναχο και αγιογράφο Κάλλιστο, μετά από προσευχή του και γι΄αυτό ονομάστηκε Φανερωμένη.
Από τη θέση που βρίσκεται η μονή η θέα προς τον Άη-Γιάννη, τα Γύρα και το Κάστρο είναι μαγευτική.
Στους πρώτους αποστολικούς χρόνους τοποθετείται η ίδρυσή της μονής και παρ΄όλη την ηληκία της είναι η μόνη, που λειτουργεί μέχρι σήμερα.
Στο σημείο που βρίσκεται χτισμένο το μοναστήρι, σύμφωνα με την παράδοση, βρισκόταν το Καλλιμάρμαρο Ιερό της Θεάς Αρτέμιδας.

Η είσοδος της Μονής

Πρώτοι έφτασαν εδώ οι μαθητές του Αποστόλου Παύλου και δίδαξαν τον χριστιανισμό στους κατοίκους που συγκεντρώνονταν εκεί, δημιουργώντας έτσι τον πρώτο “ευκτήριο οίκο” Λέγεται μάλιστα ότι χειροτονήθηκε σαν πρώτος επίσκοπος Λευκάδας, ένας από τους αποστολικούς μαθητές, ο Σωσίων.

Στα χρόνια του Μεγάλου Κωνσταντίνου και μετά την Α! Οικουμενική Σύνοδο, έφτασαν στο νησί πέντε Πατέρες και μαζύ τους ο επίσκοπος Λευκάδας,Αγάθαρχος.
Σύμφωνα με ιστορικές πηγές οι δύο από αυτούς τους Πατέρες εγκεταστάθηκαν στη μονή και οι άλλοι ίδρυσαν το Ησυχαστήριο των Αγίων Πατέρων, κοντά στο χωριό Αλέξανδρος και οργάνωσαν τον μοναχισμό στην Λευκάδα.
Όταν οι Ενετοί κρατούσαν τα νησιά και γύρω στο 1734 το μοναστήρι ξαναχτίστηκε και του δόθηκε η μορφή που έχει σήμερα।

Μιά ακόμη άποψη της Μονής

Πρόσφατα το μοναστήρι ανακαινίστηκε. Κατασκευάστηκε νέα πτέρυγα κελιών, βιβλιοθήκη, και παρεκκλήσιο αφιερωμένο στον Άγιο Σιλουανό τον Αθωνίτη. Σε σύγχρονο κτίριο στεγάζεται και το εκκλησιαστικό μουσείο της μονής με χαρακτηριστικά εκθέματα της εκκλησιαστικής τέχνης, εικόνες, άμφια, σκεύη, βιβλία. Περιδιαβαίνοντας τους τρεις ορόφους του μουσείου έχει κανείς μια εικόνα για την εξέλιξη του πολιτισμού στην Λευκάδα.
Ασκητήριο των Αγίων Πατέρων

Το Ασκητήριο των Αγίων Πατέρων

Είναι το μοναστήρι που ίδρυσαν οι τρεις από τους πέντε Πατέρες που έφτασαν στη Λευκάδα μετά την Α! Οικουμενική Σύνοδο। Βρίσκεται πάνω από τη Νικιάνα και μοιάζει σαν να είναι ριζωμένο μέσα σε μια βραχώδη σπηλιά.
Σ΄αυτή τη σπηλιά βρήκαν καταφύγιο οι τρεις Πατέρες και εκεί επιτελούσαν το έργο τους। Μέχρι το τέλος της ζωής τους παρέμειναν εκεί। Σήμερα οι τάφοι τους υπάρχουν σε μια διπλανή σπηλιά όπου εκεί βρίσκεται και ο ναϊσκος του ησυχατηρίου που χτίστηκε προς τιμή του.

Μονή του Αγίου Ιωάννη

Η Μονή του Αγίου Ιωάννη

Ακριβώς πάνω από τον κόλπο της Βασιλικης, λίγο πιό έξω από το χωριό Βουρνικά, στη θέση Ροδάκη σώζεται μια από τις πλέον ενδιαφέρουσες μονές του νησιού της Λευκάδας. Λέγεται ότι στη θέση που βρίσκεται η μονή, η οποία χτίστηκε το 1654, είναι τα θεμέλια του αρχαίου δωρικού ναού της Δήμητρας, Θεάς της Γεωργίας και της Νομιμότητας. Σώζονται ακόμη ίχνη αρχαίου ναού, όπως δωρικά κιονόκρανα και μέρος του πλακόστρωτου δαπέδου. Πιθανόν να απηχεί κάποια αρχαία δοξασία αυτό, το μοναστήρι, αλλά υπάρχει η πρόληψη πως όποιο άτεκνο ζευγάρι πατήσει το κατώφλι της εκκλησιάς και λειτουργήσει θα αποκτήσει παιδί.
H κυριότητα του μοναστηριού θα περιέλθει στο Δημόσιο, γύρω στα τέλη του 18ου αιώνα, όμως το Δημόσιο θα την παραχωρήσει στη Μονή Ασωμάτου της Βουκέρης
Ο αρχικός ναός, διατηρείται σε καλή κατάσταση και βρίσκεται μέσα σε ένα περίβολο πολύ ευρύχωρο। Επανειλημένα έχουν γίνει εργασίες συντήρησεις με αύξηση των κελιών των μοναχών ενώ παράλληλα δημιουργήθηκαν αρκετοί βοηθητικοί χώροι. Δείγματα εξαιρετικής τεχνοτροπίας αποτελούν τα τμήματα των τοιχογραφιών του ανατολικού τοίχου του καθολικού τα οποία διατηρούνται σε αρίστη κατάσταση. Η αυστηρή μορφή της Παναγίας της Πλατυτέρας, διακρίνεται στην κόγχη του ιερού.

Στην πρόθεση υπάρχουν οι εικόνες της Άκρας Ταπείνωσης, του πρωτομάρτυρα Στέφανου και του Άγιου Ρωμανού. Οι εικόνες όλες έχουν υποστεί μεγάλη φθορά αλλά παρ΄όλα αυτά μπορεί κανείς να παρατηρήσει τη λεπτή καλαίσθητη τέχνη τους.
Να κλείσουμε εδώ τον σημερινό μας περίπατο με την υπόσχεση ότι σύντομα θα περιηγηθούμε και άλλα μοναστήρια του πανέμορφου νησιού της Λευκάδας.

Άγιος Γεράσιμος.

2011-10-21T15:59:00.001-04:00

Ο πολύτιμος θησαυρός της Κεφαλονιάς

Από καιρό είχα υποσχεθεί στον εαυτό μου ότι θα πρέπει να δώσω μια ξεχωριστή παρουσίαση στους τρεις Αγίους, πολιούχους των νησιών μας. Επί τέλους το κατάφερα τελευταία. Και παρουσιάζω σήμερα τον Άγιο Γεράσιμο, πολιούχο της Κεφαλονιάς, του οποίου την ονομαστική γιορτή τιμήσαμε χτες। Φυσικα τον Δεκέμβρη θέση έχουν και οι άλλοι δύο, Σπυρίδων της Κέρκυρας και Διονύσιος της Ζακύνθου.

Πραγματικά πρόκειται για έναν πολύτιμο θησαυρό του νησιού ο Άγιος του। Κι’ αυτό είναι κάτι που φαίνεται στην αγάπη και την εκτίμηση που έχουν οι κάτοικοι του νησιού για τον Άγιό τους। Η ακλόνητη πίστη τους στον Άγιο είναι αυτό που ενώνει τους Κεφαλονίτες όπου βρεθούν. Από το νησί τους μέχρι τα πέρατα του κόσμου. Κι΄ας λέει η καντάδα τους:

"Όλη μέρα βλαστημάμε και το βράδυ τραγουδάμε".

Σύμφωνα με την παράδοση, ο Άγιος Γεράσιμος έχει γεννηθεί το 1506 στα Τρίκαλα Κορινθίας. το Απόγονος της οικογένειας των Νοταράδων από το Βυζάντιο, ο Άγιος είχε πατέρα του τον Δημήτριο Νοταρά και μητέρα του την Καλή। Λέγεται μάλιστα ότι ο προπάπος του, Λουκάς Νοταράς ήταν ο τελευταίος πρωθυπουργός του Βυζαντίου και συγγενής με τον Κωνσταντίνο Παλαιολόγο. Το βαφτιστικό του όνομα ήταν Γεώργιος. Όπως όλα τα αρχοντόπουλα εκείνης της εποχής έτσι και ο Άγιος έτυχε της ανάλογης μόρφωσης.

Το σκήνωμα του Αγίου

Την εποχή εκείνη, ένα σημαντικό κέντρο των γραμμάτων ήταν τα Ιόνια νησιά και ιδιαίτερα η Ζάκυνθος. Παρ’ όλη την κατάκτηση του νησιού από τους Ενετούς υπήρχε εκεί ένας αναγεννησιακός αέρας σε αντίθεση με όλη την υπόλοιπη τουρκοκρατούμενη Ελλάδα. Έτσι ο νεαρός Γεώργιος σε ηλικία είκοσι ετών βρίσκεται στη Ζάκυνθο. Όμως εκεί δεν θα μείνει για πολύ. Η σχέση του με την ορθόδοξη πίστη είναι πολύ βαθειά για τον νεαρό Γεώργιο και τον γεμίζει με τις ανησυχίες της μάθησης. Αποφασίζει και ξεκινάει για ένα προσκύνημα στα σημαντικότερα θρησκευτικά και πνευματικά κέντρα της εποχής του.
Στην Κωνσταντινούπολη θα βρεθεί και θα επισκεφτεί το Οικουμενικό Πατριαρχείο για να πάρει την πατριαρχική ευλογία. Στη συνέχεια της πορείας του θα βρεθεί στο Περιβόλι της Παναγίας, στο Άγιο Όρος και θα γίνει μοναχός. Δεν είναι εξακριβωμένο σε ποιά ακριβώς μονή έμεινε όμως πιθανώτερη είναι η μονή των Ιβήρων όπου, όπως λέγεται, ασκήτεψε στο κελί του Αγίου Βασιλείου.
Στο Άγιο Όρος έμεινε για μεγάλο διαστημα, αν και δεν είναι γνωστός ο ακριβής χρόνος.

Μια άποψη του εσωτερικού του ναού

Στη συνέχεια έφτασε στους Αγίους Τόπους το 1538 όπου εκτός από τον Πανάγιο Τάφο επισκέφτηκε τη Δαμασκό, τη Συρία, την Αλεξάνδρεια, την Αντιόχεια και την έρημο της Θηβαϊδας.
Επιστρέφει στα Ιεροσόλυμα όπου ο Πατριάρχης Γερμανός εκτιμώντας την προσωπικότητά του τον διορίζει Κανδηλανάπτη στον Πανάγιο Τάφο και τον χειροτονεί διάκονα με το όνομα Γεράσιμος, προς τιμή του Αγίου Γερασίμου του Ιορδανίτη.

Ο πλάτανος, στον περίβολο του ναού, τον οποίον εφύτεψε ο Άγιος

Μετά από τα Ιεροσόλυμα θα βρεθεί στην Κρήτη όπου εκεί θα παραμείνει για δυό χρόνια για να επιστρέψει στη συνέχεια στη Ζάκυνθο, μετά από είκοσι χρόνια απουσίας του από το νησί. Εκεί θα ασκητέψει σε μιά σπηλιά στον Άγιο Νικόλα, στο Γερακάρι. Στη σπηλιά αυτή οι Ζακυνθυνοί θα δώσουν το όνομα Σπηλιά του Αγίου Γερασίμου, όπου μέχρι σήμερα διατηρεί αυτό το όνομα.
Την ίδια περίοδο που ο Άγιος Γεράσιμος ασκήτευε στη σπηλιά, στον Άγιο Νικόλα, γεννιέται στη Ζάκυνθο ο Άγιος Διονύσιος. Ο Διονύσιος, μεγαλώνοντας, επηρεάστηκε πάρα πολύ από την προσωπικότητα του Αγίου Γερασίμου, ο οποίος είχε γίνει πάρα πολύ γνωστός στο νησί.

Ο ναός του Αγίου Γερασίμου

Ήταν τότε η εποχή της κατάκτησης των νησιών του Ιονίου από τους Ενετούς, Η καθολική εκκλησία προσπαθεί να πάρει πιστούς από τον ντόπιο πληθυσμό του νησιού της Ζακύνθου. Ο Άγιος Γεράσιμος αποφασίζει τότε και ταξειδεύει στην Κεφαλονιά. Αρχικά ασκητεύει σε ένα σπήλαιο κοντά στο Αργοστόλι, στην περιοχή της Λάσσης. Εκεί θα μείνει για έξη περίπου χρόνια όπου και θα αποφασίσει να εγκατασταθεί στα Ομαλά. Μια περιοχή που βρίσκεται στις ρίζες του μεγάλου βουνού, του Αίνου.

Το εσωτερικό του ναού

Στην περιοχή των Ομαλών υπήρχε ένα ερημοκκλήσι αφιερωμένο στην Κοίμηση της Θεοτόκου। Το ερημοκκλήσι αυτό, μαζί με τα γύρω χτήματα το 1561 θα παραχωρήση στον Άγιο Γεράσιμο ο ιερέας της περιοχής Γεώργιος Βάλσαμος. Το ερημοκκλήσι αυτό, ο Άγιος, θα το μετατρέψει σε μονή με το όνομα Αγία Ιερουσαλήμ. Και εκεί θα αρχίσουν να συρρέουν οι πιστοί, οι οποίοι τον πίστευαν σαν Άγιο και δάσκαλο, για να ακούσουν την διδασκαλία του. Ακόμη μάζευε γύρω του τα παιδιά και τους μάθαινε γράμματα.

Μια ακόμη γενική άποψη του ναού

Εικοσιτέσσερα χρόνια θα ασκητέψει στην Νέα Ιερουσαλήμ και το 1579 θα αφήσει εκεί την τελευταία του πνοή. Οι ιερείς ντύνουν τον Άγιο με τα άμφιά του, τα οποία φέρει μέχρι σήμερα και τον ενταφιάζουν μέσα στον ναό, στον νότιο τοίχο. Η ανακήρυξή του σε Άγιο έγινε το 1622 και ονομάστηκε «νέος ασκητής» για να ξεχωρίζει από τον Άγιο Γεράσιμο τον Ιορδανίτη।

Η μνήμη του Αγίου Γερασίμου γιορτάζεται στις 20 Οκτωβρίου.

ΠΗΓΕΣ
Kefaloniainfo
Kefalonia.net
Newsofkefalonia
Mykefalonia

Η λογοτεχνία στα Κύθηρα

2011-10-15T22:27:00.000-04:00

Αξιόλογη η συμμετοχή των Κυθήρων
στις τέχνες και τα γράμματα.

Αναμφισβήτητα τα Κύθηρα είχαν μιά σημαντική παρουσία στο χώρο της ελληνικής λογοτεχνίας. Είναι αρκετοί οι Κυθήριοι λογοτέχνεq που χάραξαν το όνομά τους πάνω στην πορεία της λογοτεχνικής ιστορίας των νησιών. Στην Επτανησιακή σχολή, το νησί των Κυθήρων εκπροσωπήθηκε άξια με αρκετές παρουσίες.
Δύο από αυτές τις αξιόλογες παρουσίες θα γνωρίσουμε σήμερα.
Πρώτος είναι ο λόγιος …
…Εμμανουήλ Βαλέριου Στάης.
O Εμμανουήλ Βαλέριος Στάης προέρχεται από ευγενή και πλούσια οικογένεια του νησιού με καταγωγή ενετική. Γεννήθηκε στο Κάστρο της Χώρας – περιχή των ευγενών και πλουσίων – το 1817 και εκέι πέρασε τα παιδικά του και τα εφηβικά του χρόνια.
Τελειώνοντας το Ιόνιο Γυμνάσιο το 1836 θα βρεθεί στην Πίζα την Ιταλίας για να σπουδάσει νομικά .
Την εποχή εκείνη η πνευματική ζωή στην Ιταλία βρισκόταν σε άνθηση. Ο Εμμανουήλ Στάης γοητεύτηκε από τον πνευματικό κόσμο και ασχολήθηκε με την λογοτεχνία και την ποίηση. Παράλληλα σπούδασε και μιλούσε πολύ καλά αγγλικά, γαλλικά, ιταλικά και γερμανικά ενώ γνώριζε πάρα πολύ καλά αρχαία ελληνικά και λατινικά. Μετά από τις σπουδές του επέστρεψε στην Ιόνιο Πολιτεία και άσκησε το επάγγελμα του δικηγόρου.
Με την επιστροφή του στα Ιόνια Νησιά γνωρίστηκε με τον Διονύσιο Σολωμό και μεταξύ τους ανεπτύχθει μια μεγάλη φιλία. Οι οικογένειες των δύο ποιητών για χρόνια διατηρούσαν άριστες σχέσεις.
Το πρώτο έργο που θα δημοσιεύσει ο Εμμανουήλ Στάης είναι μια κριτική πάνω στο έργο του Σολωμου, “Ο Λάμπρος” Μέσα από αυτό το δοκίμιο ο Στάης θα βρει την ευκαιρία να υποστηρίξει την δημοτική γλώσσα σαν μια γλώσσα εθνική και για κάποιο χρονικό διάστημα θα αγωνιστεί για την επικράτησή της.
Συνέχισε να ασχολείται με μελέτες κυρίως πάνω στο έργο του Σολωμού αλλά και γενικά με άλλους συγγραφεις του Επτανησιακού ρεύματος. Κι’ ακόμη μετέφρασε στα ελληνικά διάφορα ξένα θεατρικά έργα. Όμως σε κάποια στιγμή της πορείας του ο Εμμανουήλ Στάης θα δείξει ότι αποστρέφεται την δημοτική και αρχίζει πάλι να χρησιμοποιεί την αρχαϊζουσα.
Υπηρέτησε για κάποιο χρονικό διάστημα σαν έπαρχος των Κυθήρων και γερουσιαστής της Ιόνιας Πολιτείας. Πέθανε στα Κύθηρα το 1895.

Ο επόμενος είναι ο ποιητής ...
...Αντώνιος Φατσέας,

Με πολλές ιδιότητες ήταν προικισμένος ο Αντώνιος Φατσέας. Ήταν δάσκαλος. Λόγιος, ποιητής, κριτικός και μεταφραστής.
Γεννήθηκε στα Φατσάδικα των Κυθήρων στα 1821, την χρονιά που η Ελλάδα αποφάσιζε να ελευθερωθεί από τους Τούρκους. Μετά από το σχολείο του χωριού του βρέθηκε στην Κέρκυρα όπου στην Ιόνιο Ακαδημία εσπούδασε Θεολογία, Φυσική και Μαθηματικά. Στην Κέρκυρα είχε την τύχη να γνωριστεί με τον εθνικό μας ποιητή, τον Διονύσιο Σολωμό.
Η γνωριμία του με τον Σολωμό η εφτανησιώτικη κουλτούρα αλλά και η υποχρεωτική χρήση της καθαρεύουσας στα σχολεία ώθησαν τον Φατσέα στην μεγάλη αγάπη του για την δημοτική γλώσσα και τον αγώνα του να καθιερωθεί η γλώσσα αυτή σαν η γλώσσα του λαού.
Το πιό σπουδαίο για τον Φατσέα είναι ότι πίστευε στην καθολική ανεξαρτησία της Ελλάδας χωρίς καμμιά υποτέλεια και προστασία από τις μεγάλες δυνάμεις της εποχής.
O Αντώνιος Φατσέας ήταν ένας τύπος πολυμαθέστατος. Έγραψε αρκετά σχολικά βιβλία και δίδαξε φυσική και μαθηματικά σε σχολεία του Ναυπλίου, της Τρίπολης, της Λαμίας.
Επίσης έγραψε αρκετά ποιητικά έργα, κωμωδίες καθώς επίσης και εργασίες που αφορούσαν την δημόσια κια ιδιωτική εκπαίδευση. Επίσης και το μεταφραστικό έργο του είναι αρκετά μεγάλο και αξιόλογο.
Ο θάνατος τον βρήκε στο Ναύπλιο στα 1872.
Υπάρχουν ακόμη πάρα πολλοί αξιόλογοι άνθρωποι των γραμμάτων και των τεχνών στα Κύθηρα. Υπόσχομαι πως θα κάνω ό,τι μπορώ για να τους γνωρίσουμε όλους.
Δυστυχώς παρ’ όλες τις ενέργειές μου δεν μπόρεσα να βρω μια φωτογραφία του αλλά ούτε και του χωριού του.

Κέρκυρα - Σιναράδες

2011-10-08T16:55:00.000-04:00

Το χωριό της ομορφιάς και της μελωδίας.

Το νησί της Κέρκυρας, η αρχόντισσα του Ιονίου, στολίζεται από ένα πλήθος πανέμορφα χωριά. Από τον Παντοκράτωρα μέχρι την άκρη της Λευκίμης, πλήθος τα χωριά της ξεδιπλώνουν την ομορφιά τους κάτω από τον χρυσαφένιο ήλιο της και πάνω στα καταγάλανα νερά του Ιονίου. Ακόμη κι΄αυτά που είναι σκαρφαλωμένα στις βουνοπλαγιές είναι ένα χάρμα ομορφιάς.
Ένα από αυτά είναι και οι Σιναράδες. Ένα χωριό με μια ξεχωριστή ομορφιά
Οι Σιναράδες, ένα αναμφισβήτητα, ένα ιδιαίτερα χαρακτηριστικό χωριό της Κέρκυρας, βρίσκεται στην περιοχή της Μέσης Κέρκυρας και απέχει περίπου 13 χιλιόμετρα από τη Χώρα του νησιού.
Κατά μία εκδοχή το χωριό οφείλει το όνομά του στην ασχολία των πρώτων κατοίκων του με την γεωργία και οι οποίοι χρησιμοποιούσαν τις αξίνες (αξιναράδες) Κατά μία άλλη εκδοχή προήλθε από το επίθετο της άγνωστης και εξαφανισμένης οικογένεια των Σιναράδων από το Βυζάντιο.

Χαρακτηριστικό δείγμα της παραδοσιακής αρχιτεκτονικής.

Χτισμένο στις πλαγιές των λόφων το χωριό και κοντά στη θάλασσα, όμως έτσι που να μην διακρίνεται. Ήταν η εποχή που το Ιόνιο δεινοπαθούσε από τους κουρσάρους και τους πειρατές γύρω στα 1500 μΧ. όταν το μικρό χωρίο πρωτοχτίστηκε.
Στα βυζαντινά χρόνια ξεκινάει η ιστορία του χωριού, τότε που όπως λέγεται, οι πρώτοι του κάτοικοι έφτασαν από την Νότια Ιταλία.
Το 1669 περίπου, μια νέα επίκοιση θα γίνει στο νησί. Τούτη τη φορά Κρητικοί θα είναι οι νέοι κάτοικοί του. Για κάποιους λόγους, άγνωστους μέχρι σήμερα, έφτασαν από την Κρήτη στην Κέρκυρα με τις οικογένειές τους και πολλοί από αυτούς επέλεξαν το χωριό Σιναράδες σαν μόνιμη κατοικία τους. Την παρουσία των Κρητικών στο χωριό μαρτυράει ότι ακόμη και σήμερα πολλά επώνυμα κατοίκων του έχουν κατάληξη το κρητικό χαρακτηριστικό –άκης.

Μια γραφική αυλή σπιτιού του χωριού
Κύριο χαρακτηριστικό του χωριού η πυκνή του δόμηση, κάτι που επέβαλαν λόγοι οικονομικοί αλλά και ο φόβος των θαλασσινών κουρσάρων.
Ένα χωριό με κύριο χαρακτηριστικό του την παραδοσιακή αρχιτεκτονική, κάτι που συναντάται πάρα πολύ στα χωριά των Εφτανήσων. Τα δρομάκια στενά και πλακόστρωτα. Τα ξεχωριστά γνωρίσματα της ντόπιας αρχιτεκτονικής είναι οι πόρτες με τις καμπύλες, τα λεγόμενα «βόλτα» στην κερκυραϊκή διάλεκτο, οι στέγες με τις κορνίζες, τα κεραμίδια τα βυζαντινά σε χρώμα ώχρας, τα «πορτόνια» με ανάγλυφα μάρμαρα και όμορφα σχέδια, οι εξωτερικές πέτρινες σκάλες, που καταλήγουν σε βεράντα, το γνωστό στην κερκυραϊκή διάλεκτο «μπόντζο» τα συμπαγή πράσινα παραθυρόφυλλα και τα φουγάρα με την καμπυλωτή στέγη. Όμως τα τελευταία χρόνια με την αυξημένη παρουσία των τουριστών στο χωριό και την αύξηση του εισοδήματος των κατοίκων ο ρυθμός της ζωής έχει αλλάξει και φυσικά επέδρασε αρνητικά στο περιβάλλον. Το λαογραφικό μουσείο Σιναράδων.
Στο χωριό εδρεύει και το Λαογραφικό Μουσείο Μέσης Κέρκυρας. Στεγάζεται σ΄ένα διώροφο οίκημα παραδοσιακής αρχιτεκτονικής και στις αίθουσές του φιλοξενούνται εκθέματα από τη ζωή της Μέσης Κέρκυρας της περιόδου 1860-1960. Μερικά από τα εκθέματα του Μουσείου

Ανάμεσά τους υπαρχουν γεωργικά εργαλεία, τοπικές ενδυμασίες, οικιακά σκεύη, αργαλείοι, πολλά βιβλία και ένα ξιόλογο αρχείο εγγράφων.

Τοπική ενδυμασία του χωριού
Πολλά αξιοθέατα έχει να γνωρίσει ο επισκέπτης του χωριού. Και πρώτο το «Aερόστατο» μια τοποθεσία λίγο έξω από το χωριό η οποία χρωστάει το όνομά της στην απίστευτη θέα που προσφέρει, αφού ο επισκέπτης έχει την εντύπωση ότι βρίσκεται σε αερόστατο.
Κάτω από το «αερόστετο» βρίσκεται το νησάκι της Κυρά-Δικιάς. Το όνομά του το χρωστάει στο εκκλησάκι της Παναγίας της Κυράς – Δικαίας που βρίσκεται εκεί. Παλαιότερα το νησάκι αυτό είχε γνωρίσει μεγάλη ακμή αφού εκατοικείτω από πολλούς καλογήρους Τα γραφικά δρομάκια των Σιναράδων.
Ένα άλλο αξιοθέατο του χωριού των Σιναράδων είναι «Το βόλτο» Το βόλτο αυτό είναι μιά καμάρα πάνω από την αυλόπορτα ενός συγκροτήματος οικιών που υπήρχαν εκεί και μάλλον επρόκειτο για σπίτια συγγενών. Το βόλτο χτίστηκε την εποχή της πειρατίας στο Ιόνιο για να προφυλάσσει από τις επιδρομές των πειρατών. Η αρχιτεκτονική των βόλτων είναι κατάλειπα της Ενετικής κυριαρχίας στα Εφτάνησα
Στο κέντρο σχεδόν του χωριού, στην περιοχή Δουκάτικα υπάρχει το μνημείο των πεσόντων. Χτίστηκε το 1959 προς τιμή των νεκρών κατά τον πόλεμο του ’40 αλλά και όσων άλλων έδωσαν τη ζωή του σε άλλους πολέμους και μάχες.
Χαρακτηριστικό όλων των εκκλησιών του χωριού τα ψηλά καμπαναριά

Κύριο χαρακτηριστικό του χωριού των Σιναράδων οι πάρα πολλές εκκλησιές। Η κατασκεύη των εκκλησιών αυτών τοποθετείται στον 15ο αιώνα μέχρι και τα νεώτερα χρόνια

Ιδιαιτερότητες αυτών των εκκλησιών τα ψηλά καμπαναριά τους και η απλή εσωτερική διακόσμηση με τις εικόνες αξιόλογων αγιογράφω. Οι κυριώτερες εκκλησιές είναι Η Παναγία η Παντάνασσα, ο Άγιος Ιωάννης, ο Εσταυρωμένος, ο Άγιος Νικόλαος, οι Άγιοι Πάντες, ο Άγιος Αθανάσιος, ο Άγιος Θεόκτιστος, η Ευαγγελίστρα, η Κυρά Δικιά, οι Ταξιάρχες, οι Δεχουμένες, ο Άγιος Γόρδης και ο Άγιος Σαραντίτης। Κατά τη διάρκεια του Β! Π।Π οι μεγαλύτερες από αυτές είχαν μεταβληθεί σε νσνοκομεία.

Αξιομνημόνευτο το Πνευματικό Κέντρο Νεότητας στο οποίο λειτουργούν τμήματα βιβλιοθήκης, διδασκαλίας παραδοσιακών χορών ενώ εκεί γίνονται και διάφορες εκδηλώσεις.
Το 1961 το χωριό απόκτησε και τη δική του φιλαρμονική η οποία σήμερα αριθμεί εβδομήντα άτομα. Ξέχωρα από τις θρηκευτικές εκδηλώσεις του χωριού η φιλαρμονική των Σιναράδων συμμετέχει και στις δυό μεγάλες λιτανείες του Αγίου Σπυρίδωνα της Χώρας την Κυριακή των Βαϊων και την 11η Αυγούστου.
Μιά επίσκεψη στο χωριό ξέχωρα από τα αξιοθέατα προσφέρει και μια μεγάλη εμπειρία. Γνωρίστε λοιπόν τους Σιναράδες σαν βρεθείτε στην Κέρκυρα. Θα τους θυμάστε για πάντα.

Η Μπόχαλη της Ζακύνθου.

2011-10-01T09:57:00.000-04:00

Μιά περιοχή γεμάτη ρομαντισμό και καντάδες

Στη Ζάκυνθο σήμερα. Στο πανέμορφο νησί του Ιονίου. Στο φιόρο του Λεβάντε. Να επισκεφτούμε και να γνωρίσουμε μιά από τις πιό όμορφες γειτονιές της. Την Μπόχαλη. Τη γειτονιά που είναι δεμένη με τον έρωτα, τον ρομαντισμό και την καντάδα. Εμπρός λοιπόν.

Πανέμορφη η Ζάκυνθος και δίκαια την έχουν στολίσει με τον τίτλο του “φιόρου”. Φιόρο του Λεβάντε την είχαν ονομάσει οι Ενετοί.
Μια ξεχωριστή ζωγραφιά η κάθε γωνιά της- Οι καταπράσινοι λόφοι, τα γραφικά ακρογυάλια, τα ζωγραφιστά χωριουδάκια. Πάνω απ’ όλα όμως μια ξεχωριστή ομορφιά θα γνωρίσεις σαν φτάσεις στο νησί και αντικρύσεις την Μπόχαλη. Τον πανέμορφο αυτόν οικισμό, που στέκει σαν κορώνα πάνω από την πόλη. Στο πιό ψηλό σημείο της πόλης της Ζακύνθου βρίσκεται ο οικισμός της Μπόχαλης. Η γειτονιά που μέσα της κλείνει μελωδικές καντάδες, ήχους ζακυνθυνής μουσικής και τις μυρωδιές από τα λουλούδια των σπιτιών.
Κάτω από την Μπόχαλη απλώνεται η πόλης της Ζακύνθου
Από όλα τα σημεία της Μπόχαλης ο επισκέπτης μπορεί να απολάυσει μιά θέα μαγευτική. Βλέπει όλη την πόλη της Ζακύνθου, κάτω από τα πόδια του αλλά και την υπόλοιπη περιοχή μέχρι το Βασιλικό και το Μαραθωνήσι. Το απέραντο βελούδινο γαλάζιο του Ιονίου, που απλώνεται μπροστά του αλλά και όλο τον γύρω ορίζοντα. Διακρίνει την “γειτόνισσα “ Κεφαλονιά, πιό πέρα βλέπει την Πελοπόνησσο και αγναντεύει μέχρι τον κόλπο του Λαγανά, που είναι τα “σύνορα” της Ζακύνθου.
Η Μπόχαλη μπορεί να χαρακτηριστεί σαν η παλαιότερη γειτονιά της Ζακύνθου αφού αποτέλεσε την πρώτη περιοχή επέκτασης της παλιάς πρωτεύουσας που κάποτε βρισκόταν μέσα στο Κάστρο. Μία από τις εισόδους του Κάστρου
Με το πέρασμα των χρόνων οι σεισμοί που ταλαιπωρούν το νησί κατέστρεψαν αρκετά από τα αρχοντικά της, Όμως ένας περίπατος στα λιθόστρωτα δρομάκια και τα παλιά παραδοσιακά σπίτια με τα μοσχοβολιστά περιβόλια, αποζημιώνει τον επισκέπτη.
Ο λόφος της Μπόχαλης είναι κατάφυτος από πεύκα και ελαιόδεντρα. Παράλληλα το παράξενο σχήμα των λοφίσκων, με τις αργιλώδεις χαράδρες, σεισμικές αλλοιώσεις, που υπάρχουν γύρω σε συνδιασμό με τις αρμονικές αντιθέσεις των χρωμάτων, από τα αγριολούλουδα και τους ασφάλακτους, δημιουργούν μιά θαυμάσια ατμόσφαιρα και φέρνουν στο νου τους στίχους του Εθνικού μας ποιητή, του Σολωμού. «..το χάσμα π’ άνοιξ’ ο σεισμός ευθύς εγιόμισ’ άνθη...». Άλλωστε εκεί, στο λόφο του Στράνη που είναι στον οικισμό της Μπόχαλης ο εθνικός μας ποιητής εμπνεύσθηκε και έγραψε τον Εθνικό μας Ύμνο. Η εκκλησιά του Άη-Γιώργη των Φιλικών.
Ο κεντρικός δρόμος που ξεκινάει από την Χώρα, περνάει από την οδό Φιλικών. Πάνω σ’ αυτόν τον δρόμο υπάρχει ο ναός του Αγίου Γεωργίου των Λατίνων ή των Φιλικών. Στον εκκλησάκι αυτό ορκίζονταν οι Φιλικοί. Ο δρόμος αυτός φτάνει στην κεντρική πλατεία της Μπόχαλης. Η Παναγιά η Χρυσοπηγή
Στην αριστερή πλευρά της πλατείας υπάρχει η εκκλησιά της Παναγίας της Χρυσοπηγής, μιά εκκλησιά του 16ου αιώνα। Στην εκκλησιά αυτή υπάρχει ένα πολύ ωραίο ξυλόγλυπτο τέμπλο και η παλιά εικόνα της Παναγίας την οποία λέγεται ότι έφεραν από την Κρήτη, χρονολογείται από το 848 μΧ και φέρει την υπογραφή του βυζαντινού αγιογράφου Πανίσαλκου. Από την πλατεία ο ανηφορικός δρόμος, ανάμεσα από τα γραφικά σπίτια του οικισμού, φτάνει στην κορφή του λόφου. Ενός καταπράσινου και πανέμορφου λόφου.
Άλλη μία από τις εισόδους του Κάστρου

Στην κορφή αυτού του λόφου βρίσκεται το παλαιό βενετσιάνικο Κάστρο. Είναι χτισμένο πάνω στα ερείπια της αρχαίας ακρόπολης, της Ψωφίδας, και τα τείχη του, που διατηρούνται σχεδόν ανέπαφα ολοκληρώθηκαν το 1646. Οι κατακτητές Ενετοί αλλά και οι Άγγλοι που ακολούθησαν, έκαμαν και άλλες πολύ σημαντικές αλλαγές στο Κάστρο. Εγκατέστησαν αποχετευτικό και αρδευτικό σύστημα καθώς επίσης και σύστημα συλλογής των ομβρίων υδάτων

Το λιοντάρι του Αγίου Μάρκου. Το σήμα της παντοδυναμίας των Ενετών.
Πάνω από την μία από τις τρεις πύλες, που ασφάλιζαν την μεσαιωνική πόλη, σώζεται το ενετικό έμβλημα με τους λέοντες του Αγίου Μάρκου, σύμβολο της Ενετικής αυτοκρατορίας. Διαβαίνοντας την πύλη βρισκόμαστε στον εσωτερικό χώρο του Κάστρου όπου όλα εκεί αποτελούν ένα αληθινό μνημείο πάνω στην ιστορία του νησιού. Αρχαιολογικές ανασκαφές που έχουν γίνει έφεραν στο φως ευρήματα από την προϊστορική εποχή μέχρι την ματαβυζαντινή περίοδο. Κι’ ακόμη βρέθηκαν ερείπια μεγάλου αριθμού εκκλησιών από τις πάμπολλες και ονομαστές, που χρονολογούνται από τον 11ο μέχρι και τον 18ο αιώνα. Ακόμη υπαρχουν θολωτές χαμηλές φυλακές καθώς επίσης και το πέτρινο κτίριο της πυριτιδαποθήκης με τους τεράστιους τοίχους και τα καγκελόφρταχτα παράθυρα. Τα ερείπια από τα τείχη του Κάστρου.
Οι μεγάλοι σεισμοί που έπληξαν το νησί έκαμαν και μεγάλες ζημιές στα τείχη του Κάστρου. Όμως οι Άγγλοι καταχτητές τα επισκεύασαν και πρόστεσαν ακόμη και νέα οχυρωματικά έργα. Τα τείχη αυτά, απομεινάρια των Κυκλώπειων τειχών της αρχαίας Ψωφίδας, προστάτευαν τους κατοίκους του νησιού από τις επιθέσεις των Τουρκων, Σαρακηνών, Νορμανδών, Σταυροφόρων και των πειρατών.
Η πίσω πλευρά του Κάστρου έχει θέα στον κάμπο της Ζακύνθου μέχρι το Βραχίονα, ορεινό σύνορο του νησιού και αριστερά την Κεφαλονιά και στα δεξιά την Κυλλήνη. Η θέα από την Μπόχαλη είναι μαγευτική.
Σήμερα η Μπόχαλη είναι ίσως ένα από τα πλέον επισκέψιμα αξιοθέατα του νησιού, όπου η ομορφιά της περιοχής, η διατήρηση της παράδοσης και οι μελωδίες της καντάδας την κάνουν αξέχαστη.
Μια εναλλακτική επιστροφή στην Χώρα, είναι να κατηφορίσετε από την Σαρτζάδα, το πλακόστρωτο βενετσιάνικο καλντερίμι, να περάσετε από την Η εκκλησιά της Παναγιάς της Πικριδιώτισσας

Παναγία την Πικριδιώτισσα, στο πλάτωμα της οποίας καθόταν ο Κολοκοτρώνης κι’ αγνάντευε τα βουνά του σκλαβωμένου Μωριά πριν ηγηθεί της Επανάστασης. Θα φτάσετε έτσι στην Παληά Βρύση, πίσω από το Νομαρχιακό Μέγαρο στο κέντρο της Χώρας. Είναι η ιδανική διαδρομή για να κλείσει μια όμορφη ξενάγηση στον φυσικό εξώστη της Ζακύνθου.

Να ευχαριστήσω την καλή μου φίλη Χαρά Θεοδωρίτση για την βοήθειά της στην σύνταξη τούτης της ανάρτησης.

ΠΗΓΕΣ
http://www.nixthimeron/
http://www.ecozante/

Αγία Μαύρα

2011-09-24T09:52:00.000-04:00

Στο όμορφο νησί της Λευκάδας σήμερα για να γνωρίσουμε την προστάτιδα του νησιού, Αγία Μαύρα και τον σύζυγό της και επίσης Άγιο, Τιμόθεο.
Τραγική η ιστορία τους. Γνωρίστε τους.

Η αγαπημένη Προστάτιδα της Λευκάδας. Η Αγία Μαύρα, η νεαρά κόρη, που εμαρτύρησε για την πίστη της στη θρησκεία του Ιησού, είναι αναμφισβήτητα η αγαπημένη όλων των Λευκαδιτών. Είναι η Αγία που έδεσε το όνομά της στο νησί και η αγάπη των κατοίκων του την ανύψωσαν στη θέση της προστάτιδας.
Τρομερή σε πόνο και μαρτύρια η ιστορία της νεαρής Μαύρας αρχίζει λίγες μέρες αμέσως μετά τον γάμο της, με τον Τιμόθεο, τον οποίο και αυτόν η εκκλησία μας έχει ανακηρύξει σε Άγιο.
Η Αγία Μαύρα όπως και ο σύντροφός της Τιμόθεος, γεννήθηκαν στην μικρή πόλη Παναπέα στη Θηβαϊδα της Αυγύπτου. Εκεί μεγάλωσαν, εκεί γνώρισαν την χριστιανική θρησκεία την οποία ασπάστηκαν και εκεί ετέλεσαν και τους γάμους τους, όπου ο συζυγικός τους βίος έμελλε να διαρκέσει μόνο είκοσι ημέρες.
Ο Αρριανός, έπαρχος στην περιοχή της μικρής πόλης, μετά από καταγγελίες είχε συλλάβει τον Τιμόθεο ζητώντας του να παραδώσει στην πυρά τα ιερά χριστιανικά βιβλία του και να αποκηρύξει την πίστη του στο χριστιανισμό. Ο Τιμόθεος αρνήθηκε λέγοντας στον έπαρχο ότι αυτά ήσαν τα πνευματικά του όπλα και εφόδια.. Τότε ο Αρριανός άρχισε να τον υποβάλει σε βασανιστικά μαρτύρια. Όμως ο Τιμόθεος τα υπέμενε με αφάνταστη υπομονή.
Ο έπαρχος για να λυγίσει την αντοχή του Τιμόθεου, στράφηκε στην Μαύρα. Στη αρχή με κάποιο καλό τρόπο της ζήτησε να θυσιάσει στα είδωλα όμως η Μάυρα αρνήθηκε. Τότε ο Αρριανός διέταξε και τον βασανισμό της Μαύρας. Η Αγία υπέμενε καρτερικά όλα τα άγρια βασανηστήρια στα οποία την υπέβαλλαν οι διώκτες της και κατά την διάρκεια του μαρτυρίου της συνεχώς έψελνε.
Αφού ο έπαρχος Αρριανός απελπίστηκε από την αντοχή των δύο ιερομαρτύρων διάταξε την σταύρωσή τους. Λέγεται πως ενώ η Αγία βρισκόταν στον σταυρό του μαρτυρίου της παρουσιαάστηκε άγγελος ο οποίος την οδήγησε στον ουρανό και της έδειξε τις δυό θέσεις που είχαν ετοιμαστεί γι’ αυτήν και τον σύντροφό της, Τιμόθεο.
Μετά από εννιά μέρες μαρτυρίου παρέδωσαν το πνεύμα τους και συγκαταλέχτηκαν στην φάλαγγα των μαρτύρων της χριστιανικής θρησκείας.
Γύρω στα 1330 το νησί της Λευκάδας θα περάσει στα χέρια των Φράγκων. Ηγεμόνας του είναι ο Βάλτερος Βρυέννιος ο οποίος κατάγεται από την κωμόπολη Αγία Μαύρα (Sainte Maure) της Γαλλίας. Φτάνοντας στο νησί το ονόμασε Αγία Μαύρα δίνοντας έτσι το όνομα της πατρίδας του. Μάλιστα έχτισε κι’ εναν μικρό ναό στον οποίο έδωσε το όνομα Αγία Μαύρα.
Πολλά χρόνια αργότερα, σχεδόν στα μέσα του 15ου αιώνα θα φτάσει στη Λευκάδα η Ελένη Παλαιολόγου, κόρη του Θωμά Παλαιολόγου και σύζυγος του Δεσπότη της Σερβίας Λάζαρου Βούκοβιτς. Σκοπός της επίσκεψής στο νησί είναι ο γάμος της κόρης της Μελίσσας με τον Λεονάρδο τον Γ! τον Τόκκο ο οποίος ήταν Δούκας της Λευκάδας. Στο ταξίδι της αυτό το πλοίο κινδύνευσε πολύ από μια μεγάλη θαλασσοταραχή και η ευσεβής Ελένη Παλαιολόγου έταξε στην Αγία Μαύρα να σωθεί και να της αφιερώσει έναν ναό. Το πλοίο της κατάφερε να περάσει τη μεγάλη αυτή φουρτούνα, έφτασε στην Λευκάδα και έχτισε ένα μεγαοπρεπέστατο ναό αφιερωμένο στην Αγία.
Η Αγία Μαύρα τιμάται από τους Λευκαδίτες, σαν η προστάτιδα και πολιούχος του νησιού από το 1331 Στο φράγκικο κάστρο που βρίσκεται στα βόεια του νησιού υπήρχε μέχρι το 1810 ο μεγαλοπρεπής ναός που είχε χτίσει η Ελένη Παλαιολόγου. Όμως ο ναός αυτός καταστράφηκε όταν οι Άγγλοι προσπάθησαν να καταλάβουν το κάστρο.
Σήμερα, στη θέση του παλιού προμαχώνα του φρουρίου, υπάρχει ένας ναός που χτίστηκε το 1886 προς τιμή της Αγίας και του συζύγου της Αγίου Τιμόθεου. Μιά παλιά εικόνα της Αγίας Μαύρας υπάρχει στον ναό της Ευαγγελιστρίας, στην Μητρόπολη η οποία φυλάσσεται σε ειδικό προσκυνητάρι
Η μνήμη της Αγίας γιορτάζεται την 3η Μαϊου και πλήθη προσκυνητών από όλο το νησί συρρέουν στο πανηγύρι της.

http://www.sait.gr/
Ορθόδοξος Συναξαριστής
Μητρόπολις Λευκάδος.

Η σφαγή της μεραρχίας Aqui στην Κεφαλονιά.

2011-09-15T17:14:00.000-04:00

To μεγάλο και ειδεχθές έγκλημα των Γερμανών που, δυστυχώς έχει μείνει ατιμώρητο

Ένα από τα μεγαλύτερα εγκλήματα τα οποία διεπράχθησαν από την γερμανική Βέρμαχτ κατά τη διάρκεια του Β! Παγκοσμίου πολέμου είναι αναμφισβήτητα η ασφαγή της ιταλικής μεραρχίας Aqui η οποία έδρευε στα Εφτάνησα. Ένα έγκλημα για το οποίο ποτέ δεν δόθηκαν κάποιες εξηγήσεις, ποτέ δεν διατυπώθηκε κάποια μεταμέλεια, ποτέ δεν καταδικάστηκε σαν έγκλημα πολέμου. Η ανθρωπότητα δυστυχώς έσκυψε το κεφάλι μπρος στην θηριωδεία των Γερμανών. Ήταν σαν να συμφωνούσε.
Στα τέλη του Απρίλη του 1941 και μετά την είσοδο των Γερμανικών στρατευμάτων στην Ελλάδα, η διοίκηση των Εφτανήσων ανατίθενται στην Ιταλία. Με την συμφωνία αυτή μεταξύ Ιταλίας και Γερμανίας φτάνει στα νησιά του Ιονίου στις 29 Απριλίου του 1941 η Μεραρχία Aqui η οποία αφήνει τον κύριο ογκο της στην Κεφαλονιά – περίπου 10,000 στρατιώτες - ενώ άλλες 3.000 στρατοπαιδεύουν στην Κέρκυρα και άλλα μικρά τμήματα καταλαμβάνουν τα υπόλοιπα νησιά του Εφτανησιώτικου συμπλέγματος.

Διοικητής της μεραρχίας είναι ο στρατηγός Antonio Gantin.
Στο λιμάνι του Αργοστολίου στρατοπεδεύει η 1η πυροβολαρχία του 33ου Συντάγματος πυροβολικού διοικητής της οποίας είναι ο λοχαγός Άμος Παμπαλόνι. Είναι ο λοχαγός, που κάποια χρόνια αργότερα, στο αμφιλεγόμενο μυθιστόρημα του Λουίς Ντε Μπερνιέ θα γίνει ο λοχαγός Κορέλι με το σχετικό μαντολίνο ενώ βέβαια δεν γνώριζε μαντολίνο. Στο λόφο αυτόν ήταν η πυροβολαρχία του Παμπαλόνι
Φανατικός αντιφασίστας ο Άμος Παμπαλόνι, δεν άργησε να συνδεθεί με τους αντιστασιακούς της Κεφαλονιάς. Έτσι η συνθηκολόγηση θα τον βρει να είναι οργανωμένος στην αντίσταση στις τάξεις του ΕΑΜ και φυσικά ενάντια στους Γερμανούς. Κι’ όπως αναφέρει στο ημερολόγιό του «....ούτε οι Έλληνες φίλοι μου, ούτε εγώ, ούτε οι συντρόφοι μου στο στράτευμα θέλαμε να πατήσουν οι Γερμανοί στο νησί»
Με την συνθηκολόγηση της Ιταλίας την 7η Σεπτεμβρίου του ’43 ο στρατάρχης Μπαντόλιο, από κάποιο ασυγχώρητο λάθος, δεν κηρύσσει τον πόλεμο ενάντια στη Γερμανία, αφήνοντας έτσι εκτεθειμένο τον ιταλικό στρατό σε οποιοδήποτε μέτωπο κι’ αν βρισκόταν Η απόβαση των Γερμανών στο Αργοστόλι
Στις 9 Σεπτεμβρίου του 1943 φτάνει στην Κεφαλονιά η γερμανική μεραρχία «Εντελβάϊς». Ένα σώμα 4.000 επιλέκτων δολοφόνων με διοικητή τον στρατηγό Χούμπερτ Λαντς και αποβιβάζονται στο νησί για να διαπραγματευτούν την παράδοση των Ιταλών.
Οι Γερμανοί, κατόπιν διαταγής του Χίτλερ, αναλαμβάνουν την διενέργεια διαπραγματεύσεων για την παράδοση της Μεραρχία Aqui στα Εφτάνησα. Κι’ ενώ ο στρατηγός Gantin έχει αποφασίσει την παράδοση ο στρατός εναντιώνεται. Η πυροβολαρχία του Παμπαλόνι είναι αυτή που θα βυθίσει το ένα από τα δύο αποβατικά που από το Ληξούρι καυευθύνονται προς το Αργοστόλι
Στις 12 Σεπτεμβρίου οι Γερμανοί αρχίζουν πλέον τις συστυματικές επιχειρήσεις εναντίον των Ιταλών. Το Αργοστόλι, πρωτεύουσα του νησιού όπου εκεί βρίσκεται και ο μεγαλύτερος όγκος των ιταλικών στρατευμάτων, βομβαρδίζεται από τη γερμανική αεροπορία σε καθημερινή βάση από το πρωί μέχρι το βράδυ.
Ιδιαίτερα η 16η του μηνός για το Αργοστόλι σημαίνει βιβλική καταστροφή. Η πόλη όλη σχεδόν έχει ισοπεδωθεί ενώ η φωτιά καίει τα πάντα. Οι κάτοικοί της μαρτυρικής πόλης θα βρουν τη σωτηρία στην Κρανιά και στους Λάσιους.
Η πρώτη μεγάλη μάχη μεταξύ Ιταλών και Γερμανών θα δοθεί κοντά στο χωριό Αγκώνας. Χαρακτηριστικά ο Γερμανός διοικητής του 11ου λόχου Άλφρεντ Ρίχτερ γράφει στα απομνημονεύματά του. «....τους χτυπήσαμε έτσι, όπως δεν χτυπήσαμε ποτέ κανέναν άλλον σε αυτόν τον πόλεμο.» Όμως πολύ σύντομα οι Γερμανοί θα γίνουν κύριοι του νησιού και η αντίστροφη μέτρηση για τους άνδρες της Μεραρχίας Aqui θα αρχίσει.
Σε όλο το νησί τα κορμιά των νεκρών Ιταλών χτυπημένα από τις σφαίρες των πρώην συμμάχων τους σχηματίζουν βουνά και σημαδεύουν την αγριότητα, το μίσος και την θηριωδία των χιτλερικών στρατευμάτων.
Όμως η μεγάλη σφαγή θα γίνει στα Τρωϊαννάτα όπου εκεί έχει συγκεντρωθεί ο μεγαλύτερος όγκος των ιταλικών στρατευμάτων.
Τα μικρά ξαδέλφια, Σπύρος Γεωργακάτος και Διονύσης Λουρεντζάτος από σύμπτωση γίνονται αυτόπτες μάρτυρες του μεγάλου μακελειού που έγινε στο χωριό τους Όπως οι ίδιοι διηγούνται, η 22α Σεπτεμβρίου που ξημέρωνε φαινότανε μιά συνηθισμένη μέρα. Μόνο που το χωριό τους, τα Τρωϊαννάτα τώρα το είχαν οι Γερμανοί οι οποίοι είχαν αιχμαλωτίσει τους Ιταλούς και τους κρατούσαν κάτω από τις εληές σημαδεύοντάς τους με τα αυτόματα. Λίγο πιό πέρα στα Φραγκάτα, γίνονταν μεγάλες μάχες η έκβαση των οποίων θα σημάδευε ίσως και την τύχη της περιοχής. Το μνημείο των πεσόντων Ιταλών
Ξαφνικά κατά το μεσημέρι ακούστηκε βόμβος από φορτηγά αυτοκίνητα και σε λίγο ξεπρόβαλε από την στροφή του δρόμου μιά μεγάλη φάλαγγα από φορτηγά γεμάτα με πάνοπλους Ιταλούς που επροωθούντο για ενισχύσεις στα Φραγκάτα.
Κοντά να πλησιάσουν τα πρώτα σπίτια του χωριού βλέπουν μπροστά τους τους άλλους Ιταλούς που είχαν ήδη αιχμαλωτίσει οι Γερμανοί.
Στο σημείο αυτό το ρόλο της ιστορίας θα αναλάβει η ειρωνία της τύχης. Στη στροφή , που ο δρόμος έρχεται από τα Φραγκάτα κάνει την εμφάνησή της η φάλαγγα των Γερμανών, που γύριζαν νικητές από τη μάχη σ΄αυτό το χωριό. Οι Ιταλοί σαν τους είδαν σταματούν και δείχνουν πως δεν έχουν σκοπό να προβάλουν καμμιάν αντίσταση. Βλέπουν πως γι’ αυτούς έχει χαθεί κάθε ελπίδα. Σταματούν και μοιάζουν να περιμένουν τη μοίρα τους. Οι Γερμανοί τους κυκλώνουν και τους υποχρεώνουν να κατέβουν από τα αυτοκίνητα. Κι’ αυτοί κατεβαίνουν με τάξη και ησυχία και παραδίδουν τον οπλισμό τους. Στη συνέχεια τους βάζουν στη γραμμή και τους οδηγούν στο σχολείο του χωριού. Τους κλείνουν μέσα και απ’ έξω τοποθετούνται φρουροί με τα αυτόματα στο χέρι.
Μέσα στο σχολείο, οι Ιταλοί, αφού συνέλθουν από την πρώτη έκπληξη αρχίζουν τα τραγούδια και τις χαρές, σίγουροι, πως σαν αιχμάλωτοι πολέμου,
Και σύμφωνα με το πολεμικό Δίκαιο, οι Γερμανοί δεν θα τους πείραζαν και θα τους έστελναν στα σπίτια τους. Μέχρι τα χαράματα οι χαρές και τα τραγούδια ακούγονταν έξω. «...Μάνα έρχομαι στην αγκαλιά σου ξανά...» τραγουδούσαν. Ήταν αδύνατο να φανταστούν τι τους περίμενε. Ο τόπος της εκτέλεσης στα Τρωϊαννάτα
Όταν ξημέρωσε η 23η Σεπτεμβρίου, οι Γερμανοί πρωί-πρωί βγάζουν τους Ιταλούς από το σχολείο και τους οδηγούν στο δρόμο που τους είχαν συλλάβει. Κι’ ενώ οι Ιταλοί περίμεναν πως θα τους φορτώσουν στα αυτοκίνητα για να τους κατεβάσουν στο Αργοστόλι, αυτοί τους οδηγούν στο δρόμο που οδηγεί προς τον κάμπο και σταματούν στα πρώτα χωράφια, κοντά στον Αγλάμπη. Ο κάμπος στα Τρωϊαννάτα

Με τη βοήθεια κάποιου Ιταλού που γνώριζε γερμανικά τους διέταξαν να αφήσουν κάτω από τις εληές τα σακκίδιά τους και ό,τι άλλο ατομικό είχαν και τους οδήγησαν στο απέναντι χωράφι, που είχε μιά λιθιά αφού το από πάνω μέρος ήταν ψηλότερo. Εκεί τους αράδιασαν και τους μέτρησαν. Ήσαν 30 αξιωματικοί και 602 οπλίτες.
Όση ώρα κρατούσε η διαδικασία της καταμέτρησης ένας Γερμανός αξιωματικός μιλούσε στο ασύρματο τηλέφωνο ενώ οι μορφασμοί του προσώπου του έδειχναν πως δεν του άρεσαν οι διαταγές που έπαιρνε και προσπαθούσε να τις αποφύγε। Μάταια όμως.

Κάποια στιγμή η συνομιλία τελείωσε. Έκλεισε το τηλέφωνο, χωρίς να αλλάξει η έκφραση του προσώπου του. Μια νεκρική ησυχία επικρατούσε γύρω. Αμέσως, στο πάνω χωράφι, πίσω από τις πλάτες των Ιταλών άρχισαν να στήνονται τα πολυβόλα. Οι Ιταλοί είχαν απομείνει να κοιτάζουν προς τις εληές όπου είχαν αφήσει τα πράγματά τους.
Ξαφνικά την νεκρική ησυχία του φθινοπωριάτικου πρωινού τάραξαν οι κρότοι των πολυβόλων που άρχισαν να δουλεύουν ακατάπαυστα.

Κείνη τη στιγμή ο χρόνος είχε σταματήσει πάνω στα άψυχα κουφάρια 632 νέων παιδιών που έπεφταν θύματα ενός παρανοϊκού ηγέτη που είχε παρασύρει όλον τον κόσμο στην δίνει ενός αιματηρού πολέμου.
Κείνο το πρωινό της 23ης Σεπτεμβρίου του 1943 ένα μεγάλο πολεμικό έγκλημα είχε διαπραχτεί έξω από το χωριό Τραωϊαννάτα της Κεφαλονιάς. Ένα έγκλημα που έμελλε να μείνει ατιμώρητο μέχρι σήμερα όπως και άλλα πολλά.
Ακόμη και σήμερα, αν και πέρασαν εξήντα οκτώ χρόνια, οι κάτοικοι του χωριού θυμούνται με δέος την τραγωδία που έζησαν εκείνο το πρωινό. Κάτω από αυτές τις πέτρες βρίσκονται τα κόκαλα χιλιάδων νέων παιδιών
Ας μου επιτραπεί, λόγω των συγκυριών της σημερινής παγκόσμιας πολιτικής κατάστασης να πω στην κ. Μέρκελ και τους συμπολίτες της, αυτούς που τοσο ξεδιάντροπα βεβήλωσαν ακόμη και το άγαλμα της Αφροδίτης, ότι θα είναι καλό κάπου-κάπου να ρίχνουν και ένα μικρό βλέμμα στην Ιστορία. Όλο και κάτι θα μάθουν.

ΠΗΓΕΣ

Εφημερίδες Ελευθεροτυπία

Ριζοσπάστης

Το Βήμα

Ιστοσελίδεςε Ιθακα Νιούς

Κεφαλονιά. Γρ.

Αρχείο Κατερίνας Γεωργακάτου।

Μυλοπόταμος

2011-09-10T17:14:00.000-04:00

Το χωριό των θρύλων και των παραδόσεων.

Στα Κύθηρα σήμερα. Στο ξέμακρο νησί του Εφτανησιακού συμπλέγματος.
Για να γνωρίσουμε ένα υπέροχο χωριό. Ένα χωριό ιστορικό, γραφικό, με παραδοσιακή αρχιτεκτονική και υπέροχους κατοίκους. Τον Μυλοπόταμο.

Τα Κύθηρα, το πιό απομακρυσμένο νησί απο το Εφτανησιακό συγκρότημα, μπορεί να πει κανείς ότι στέκει αγέρωχο, εκεί καταμεσίς στη θάλασσα και σχεδόν πάνω στο αντάμωμα του Ιονίου με το Μυρτώο πέλαγος. Πανέμορφο νησί και πως να ξεχώριζε από τ’ αδέλφια του; Πνιγμένο στο πράσινο αλλά κι’ αγκαλιασμένο με τους θρύλους και τις παραδόσεις. Με πάρα πολλά χωριά αραδιασμένα σε βουνοκορφές και σε πλαγιές. Κι’ ανάμεσά τους να ξεχωρίζει ο Μυλοπόταμος. Ένα χωριό παραδοσιακό, ίσως το πιό όμορφο χωριό του νησιού με ιστορία, χρώμα και φυσικό κάλος. ‘Ενα χωριό που σε ταξιδεύει πίσω στο χρόνο. Είναι χτισμένο σε μια από τις πιό όμορφες περιοχές των Κυθήρων, κυριολεκτικά κρυμένο σε μια δασώδη κοιλάδα και πλαισιωμένο από μιά αρμονία όλων των στοιχείων της φύσης που θα μπορούσε να προσφέρει ένας τόπος.
Ο Μυλοπόταμος αποτελείται από τις γειτονιές, Άγιος Σώστης, Αραίοι, Πίσω Πηγάδι, Ρίζα και Κάτω Χώρα, έναν παληό, ερειπωμένο ενετικό οικισμό
Το ενετικό κάστρο
όπου δεσπόζει το Βενετσιάνικο κάστρο με το λιοντάρι του Αγίου Μάρκου. Σήμα της Βενετσιάνικης κυριαρχίας.
Το λιοντάρι του Αγίου Μάρκου
Είναι ένα χωριό με κύριο χαρακτηριστικό του την παραδοσιακή αρχιτεκτονική. Τα δείγματα αυτής της αρχιτεκτονικής μπορεί να θαυμάσει κανείς στο συγκρότημα των σπιτιών που βρίσκονται στην κεντρική πλατεία του χωριού.
Τα νερά ξεκινούν μέσα από το χωριό και άλλες πηγές και στη διαδρομή τους σχηματίζουν αρκετούς καταρράχτες ενώ εικοσιτρείς νερόμυλοι είναι διάσπαρτοι σε όλο το μήκος τους και αποτελούν ένα από τα πολλά αξιοθέατα του χωριού.
Εκτός από την υπέροχη φύση, ο Μυλοπόταμος διαθέτει πάρα πολλά αξιοθέατα, βυζαντινούς ναούς και θρησκευτικά μνημαία. Το Καμάρι με τις μεγαλύτερες «πλύστρες», τις γούρνες που παλιά οι νοικοκυρές έπλεναν τα ρούχα, ο καταρράκτης Νεράϊδα, οι Μύλοι, το Σπήλαιο της Αγιάς Σοφιάς , είναι μόνο μερικές από τις δημιουργίες της φύσης και του ανθρώπου, που μπορεί να θαυμάσει κανείς.
Η Μονή της Παναγίας της Ορφανής, εκεί που είναι χτισμένη προσφέρει μια υπέροχη θέα προς το Ιόνιο.
Στην Κάτω Χώρα, το ερειπωμένο βυζαντινό Κάστρο είναι χτισμένο πάνω στην προέκταση ενός βράχου. Μικρό σε μέγεθος το Κάστρο το χρησιμοποιούσαν οι κάτοικοι του χωριού για καταφύγιο σε περίπτωση κινδύνου. Στην είσοδό του φαίνεται καθαρά το βενετσιάνικο έμβλημα με το λιοντάρι του Αγίου Μάρκου.
Μέσα από τους τοίχους του Κάστρου έχουν διατηρηθεί κάποια σπίτια και βυζαντινές εκκλησιές, που ανάμεσά τους ξεχωρίζουν ο Άγιος Ιωάννης ο Πρόδρομος, ο Άγιος Αθανάσιος και η Παναγία η Μεσοσπορίτισσα. Ένα από τα ερείπια της Κάτω Χώρας
Από το κέντρο του μεσαιωνικού χωριού της Κάτω Χώρας ένας μικρός δρόμος, μέσα από μια μαγευτική διαδρομή, οδηγεί στη σπηλιά της Αγίας Σοφίας. Κάποτε η σπηλιά αυτή ήταν ιερό των Νυμφών και στα χριστιανικά χρόνια έγινε λατρευτικός χώρος. Στην είσοδο υπάρχει ένα αξιοθαύμαστο εικονοστάσι, σκαλισμένο πάνω στο βράχο με υπέροχες βυζαντινές εικόνες. Οι αγιογραφίες στο σπήλαιο
Οι αγιογραφίες αυτές χρονολογούνται από τον 12ο ή 13ο αιώνα. Ανάμεσα στις μορφές που απεικονίζονται είναι της Αγίας Σοφίας και των τριών θυγατέρων της. Της Αγάπης, της Πίστης και της Ελπίδας.
Σύμφωνα με τη μυθολογία λέγεται ότι ο Πάρις και η Ωραία Ελένη κατά την φυγή τους από τη Σπάρτη κατέφυγαν σ’ αυτό το σπήλαιο στην είσοδο του οποίου ετέλεσαν τους γάμους των.
Αξίζει μια επίσκεψη στο σπήλαιο αυτό.
Οι κάτοικοι του χωριού, άνθρωποι απλοί, είναι καταδεχτικοί, πρόσχαροι και φιλόξενοι.

Η πλατεία του χωριού
Στην γραφική πλατεία του χωριού, που την σκεπάζουν πανύψηλα πλατάνια βρίσκεται η εκκλησιά του Αγίου Σώστη με το φανταστικό σε τέχνη καμπαναριό.Το αξιοθαύμαστο καμπαναρίο του Αγίου Σώστη

Στην πλατεία υπάρχουν τα γραφικά νησιώτικα καφενεδάκια και από αυτήν ξεκινούν όλοι οι προορισμοί. Στα στενά λιθόστρωτα δρομάκια του χωριού θα απολάυσετε την παραδοσιακή αρχιτεκτονική των μικρών σπιτιών και θα χαρείτε τις αυλές τους γεμάτες με γλάστρες και λουλούδια. Ο καταρράκτης Φόνισσα

Τα δρομάκια αυτά θα σας οδηγήσουν στην Φόνισσα, τον καταρράκτη με την γραφική ομορφιά.

Ένας θαυμάσιος περίπαρος στο πανέμορφο χωριό, που πραγματικά αξίζει να τον γνωρίσει κανείς.
Στο νησί των Κυθήρων υπάρχουν και άλλα αξιόλογα και πανέμορφα χωριά τα οποία θα επισκεφτούμε και θα γνωρίσουμε κάποια άλλη φορά.

Ιάκωβος Πολυλάς.

2011-09-03T06:02:00.000-04:00

Ο εκδότης, ο κριτικός, ο λογοτέχνης, ο μεταφραστής, ο δημοσιογράφος, που με την εθνική του προσφορά καθιέρωσε την δημοτική γλώσσα

Στην Κέρκυρα σήμερα για να γνωρίσουμε μια σημαντική προσωπηκότητα των ελληνικών γραμμάτων Τον Ιάκωβο Πολυλά Η προτομή του Ιάκωβου Πολυλά στην πλατεία Δημαρχίας της Κέρκυρας

Η φωτογραφία είναι προσφορά της καλή μου φίλης Χαράς Θεοδωρίτση την οποία και ευχαριστώ.

Η μεγάλη αυτή φυσιογνωμία των ελληνικών γραμμάτων, που χάρισε η Κέρκυρα στην ελληνική παιδεία, με την παρουσία του, έχει δώσει μια ξεχωριστή αίγλη και έναν σημαντικό προορισμό στον καθορισμό των ελληνικών γραμμάτων। Δίκαια έχει αναγνωριστεί σαν ο ιδρυτής της Επτανησιακής Σχολής, αυτού του πνευματικού σχήματος που καθόρισε την πορεία της ελληνικής γλώσσας

Γεννημένος στην Κέρκυρα ο Ιάκωβος Πολυλάς, το 1825

Η οικογένειά του, από τις παληές οικογένειες της Κέρκυρας, ανήκε στις τάξεις των ευγενών και είχε τις ρίζες της στην Κωνσταντινούπολη. Πατέρας του ήτανε ο Γεώργιος Πολυλάς, νομικός και λόγιος και μητέρα του η Ελένη Βούλγαρη, γόνος της γνωστής οικογένειας Βούλγαρη.
Σε ηλικία έξη χρόνων ο Ιάκωβος χάνει τον πατέρα του και την επιμέλειά του και μόρφωσή του αναλαμβάνει η μητέρα του. Από αυτήν θα διδαχτεί τα πρώτα γράμματα καθώς και ξένες γλώσσες, αγγλικά, γαλλικά, ιταλικά, γερμανικά καθώς επίσης και αρχαία ελλήνικά

Η μεγάλη του μόρφωση αλλά και η συμμετοχή του στον σολωμικό κύκλο μαζί με τους Στέλιο και Γεράσιμο Μαρκορά, Ιούλιο Τυπάλδο, Κάρολο Μάνεση και άλλους θα σημαδέψει σε μεγάλο βαθμό την μετέπειτα πνευματική του πορεία.
Η μητέρα του είχε φιλικές σχέσεις με τον εθνικό μας ποιητή και ο Σολωμός επισκεπτόταν συχνά το σπίτι του Πολυλά. Όμως το 1841 η μητέρα του Ελένη θα πεθάνει, ο Σολωμός θα διακόψει τις επισκέψεις στο σπίτι του Πολυλά και η φιλία τους θα ατονίσει.
Το 1847 ο Ιάκωβος Πολυλάς θα παντρευτεί την Αιμιλία Σορδίνα, νέα ευγενικής καταγωγής και πλούσιας οικογένειας. Όμως η υγεία της συζύγου θα παρουσιάσει μεγάλα προβλήματα, κάτι που θα τον αναγκάσει να φύγει μαζί της στην Νάπολη. Εκεί θα ξεκινήσει και την ενασχόλησή του με την λογοτεχνία.
Με το γάμο του επανασυνδέεται φιλικά και πάλι με τον εθνικό μας ποιητή. Το 1854 η συζυγός του Αιμιλία πεθαίνει, σε ηλικία εικοσιεννέα ετών. Ο Πολυλάς επιστρέφει στην Κέρκυρα, όπου συνεχίζει την ενασχόλησή του με την λογοτεχνία και την μεγάλη φιλία του με τον Σολωμό.

Αποτελεί πλέον μέλος του λογοτεχνικού κύκλου που συγκροτείται στην Κέρκυρα γύρω από τον εθνικό μας ποιητή Η χρονιά του 1857 θα σημαδευτεί με τον θάνατο του Διονυσίου Σολωμού Ο Ιάκωβος Πολυλάς θα εκφωνήσει τον επικήδειο λόγο στην κηδεία του. Στη συνέχεια θα αφοσοιωθεί στην συγκέντρωση των σκόρπιων χειρογράφων του εθνικού μας ποιητή, του «δασκάλου του» όπως χαρακτηριστικά τον αποκαλούσε. Είναι ένα έργο δύσκολο αυτή η συγκέντρωση των χειρογράφων. Όμως ο Πολυλάς θα τα καταφέρει και θα τα εκδόσει με τον τίτλο «Τα ευρισκόμενα του Σολωμού»

Τα «Προλεγόμενα» του Πολυλά που υπάρχουν σαν πρόλογος στην έκδοση θα τον κατατάξουν στους κορυφαίους εκπροσώπους της νεοελληνικής κριτικής. Από τους ειδικούς ακόμη και σήμερα τα «Προλεγόμενα» του Πολυλά θεωρούνται βασικά για όσους θέλουν να ασχοληθούν με την κατανόηση του σολωμικού έργου. Αναγνωρίζεται ως ο ουσιαστικός ιδρυτής της Επτανησιακής Σχολής και ο εκφραστής αυτής, αφού μέσω της διάσωσης του ανέκδοτου και διάσπαρτου έργου του Σολωμού σήμανε το ξεκίνημα των αλλαγών στην νεοελληνική λογοτεχνία. Κι’ ακόμη είναι αναμφισβήτητη η εθνική του προσφορά για την καθιέρωση της δημοτικής γλώσσας ως της μοναδικής για να διαλύσει τα σκοτάδια και να ανοίξει το δρόμο προς τον διαφωτισμό.
Είναι γεγονός ότι η σκέψη του μεγάλου κριτικού εστιάζεται στα μεγάλα αναστήματα της λογοτεχνίας.
Το αξιόλογο μεταφραστικό έργο του Ιάκωβου Πολυλά έχει παραμεριστεί για άγνωστους λόγους. Όμως η μετάφραση των έργων του Σαίξπηρ, «Άμλετ» και «Τρυκιμία» αποτελούν ένα μεταφραστικό άθλο. Κι’ ακόμη θα πρέπει να σημειωθεί ότι έχει μεταφράσει τα έργα του Ομήρου «Οδύσσεια» και «Ιλιάδα». Παράλληλα, με προτροπη του Σολωμού είχε μελετήσει γερμανική λογοτεχνία και μετέφρασε έργα των Γκαίτε, Σίλλερ και Χέγκερ.
Το 1860 ίδρυσε τον πολτικό σύλλογο «Αναγέννηση» εκδίδοντας και την ομόνυμη εφημερίδα μέσα από την οποία επρόβαλε την αναγκαιότητα της Ένωσης της Επτανήσου με την Ελλάδα. Ακόμη εξέδωσε την εφημερίδα «Ρήγας Φερραίος» και την σατυρική «Κώδων»
Ο Ιάκωβος Πολυλάς υπηρέτησε και τον πολιτικό χώρο της Ελλάδας. Την δεκαετία 1869 – 79 θα διατελέσει τέσσερεις φορές βουλευτής Κερκύρας με το κόμμα του Τρικούπη. Σε κάποια στιγμή θα διαφωνήσει μαζί του και θα προσχωρήσει στο κόμμα του Δεληγιάννη. Όμως το 1890 θα επιστρέψει και πάλι στο κόμμα του Τρικούπη.
Το 1892 θα αποσυρθεί από την πολιτική και θα αφοσιωθεί στη συγγραφή. Το συγγραφικό του έργο χωρίς να είναι μεγάλο – τέσσερα ποιήματα, τρία σονέτα και τρία διηγήματα - έχει χαρακτηριστεί αξόλογο. Τα τρία διηγήματά του είναι «Ένα μικρό λαθος» «Η συγχώρεση» και «Τα τρία φλωριά»
Στο διήγημά του «Ένα μικρό λάθος» ηθογραφεί με παραστατικότητα τη σκληρή ζωή της ελληνικής επαρχίας και με ζωντανή γλώσσα παρουσιάζει την ψυχική κατάσταση της ηρωίδας που οδηγείται στο τραγικο τέλος κάτω από το βάρος της φτώχιας.
Στα 1896 ο μεγάλος αυτός μύστης των ελληνικών γραμμάτων θα αφήσει την τελευταία του πνοή.
Ο Ιάκωβος Πολυλάς είναι ένας από τους μεγάλους άνδρες των γραμμάτων που έχουν χαρίσει τα Εφτάνησα.

Η Παναγία η Φιδού.

2011-08-30T08:24:00.001-04:00

Η εκκλησιά της Κοίμησης στο Μαρκόπουλο της Κεφαλονιάς
όπου η λειτουργία γίνεται με τη συντροφιά των φιδιών.

Το άρθρο μου αυτό θα είχε την σωστή θέση να αναρτηθεί μέσα στον Αύγουστο όπου συμβαίνει να είναι και το πανηγύρι. Όμως λόγω της απουσίας πολλών φίλων σε καλοκαιρινές διακοπές θεώρησα καλό να παραβλέψω και να το αναρτήσω σήμερα.

Εκατοντάδες τα ονόματα με τα οποία οι Έλληνες συνοδεύουν την παρουσία της Παναγιάς και ακόμη πιό πολλές οι εκκλησιές, που είναι αφιερωμένες στο όνομά της. Διάσπαρτες σε όλη την Ελλάδα συγκεντρώνουν τους πιστούς την ημέρα της γιορτής της.
Η 15η Αυγούστου έχει μιά εξέχουσα θέση στο ορθόδοξο ημερολόγιο. Είναι η μέρα της Κοίμησης της Θεοτόκου και εθνική γιορτή για την επέτειο του τορπιλισμού της «Έλλης»
Σ’ όλη την Ελλάδα οι πιστοί μαζεύονται στις εκκλησιές, τις αφιερωμένες στην Παναγία.
Στην Κεφαλονιά, στο χωριό Μαρκόπουλο υπάρχει η εκκλησιά της Παναγίας της Λαγκουβάρδας, η οποία είναι γνωστή σαν «η Παναγιά η Φιδού» για το πλήθος των ακίνδυνων φιδιών που βρίσκονται μέσα στο χώρο της κατά την διάρκεια των εορτών.
Μια τέτοια μέρα πριν διακόσια πενήντα χρόνια, οι κάτοικοι του Μαρκόπουλου, ενός χωριου στη Νότιανατολική πλευρά της Κεφαλονιάς, μαζεύτηκαν για να γιορτάσουν την Κοίμηση της Παναγιάς στη νεόκτιστη εκκλησιά τους. Όμως οι πιστοί που είχαν συγκεντρωθεί εκεί, έμειναν έκπληκτοι βλέποντας να εμφανίζονται φίδια στο καμπαναριό. Σκέφτηκαν τότε ότι ήσαν τα φίδια που προστάτεψαν τη Μονή από τους πειρατές, όπως λέει ο θρύλος.. Τα περιμάζεψαν και τα πήγαν μέσα στην εκκλησία. Τα φίδια πήγαν κατ’ ευθείαν στην εικόνα της Παναγίας, μέσα στην εκκλησιά και σύρθηκαν πάνω στην εικόνα. Έκπληκτοι οι παρευρισκόμενοι είδαν πάνω στα κεφάλια των φιδιών ένα λευκό σταυρό. Παρατηρώντας προσεχτικά είδαν το ίδιο σημάδι και στη γλώσσα. Και η ταραχή τους έγινε χαρά όταν βεβαιώθηκαν ότι τα φίδια δεν είχαν πρόθεση να βλάψουν. Ο ιερέας καθησύχασε τους πιστούς κι’ αποφάσισε να συνεχίσει τη λειτουργία. Όταν άνοιξε ένα μεγάλο χρυσό ευαγγέλιο για να διαβάσει το παραδοσιακό απόσπασμα της γιορτής, δυό φίδια κατέβηκαν από την εικόνα, ανέβηκαν στο αναλόγιο και έμειναν στις ανοικτές σελίδες του Ευαγγελίου. Δεν εμπόδισαν τη Θεία λειτουργία και ο ιερέας συνέχισε να διαβάζει το Ευαγγέλιο.
Όταν η ανάγνωση τελείωσε τα φίδια γύρισαν στην εικόνα και έμειναν με τα άλλα φίδια ώσπου τελείωσε ο εορτασμός. Μετά τον εορτασμό τα φίδια αποσύρθηκαν στο καμπαναριό και εξαφανίστηκαν, Ο λόγος που πάντα αποσύρονται στο καμπαναριό, σύμφωνα με τον θρύλο, είναι ότι εκεί είχανε κρυφτεί οι μοναχές για να γλυτώσουν από τους πειρατές και μεταμορφώθηκαν σε φίδια. Από τότε ο θρύλος αυτός και η πεποίθηση ότι πρόκειται για θαύμα εντείνονται με την πάροδο του χρόνου. Το παληό καμπαναριό βρίσκεται ακριβώς πίσω από τον πέτρινο φράχτη της εκκλησιάς. Εκεί, στα χαλάσματα του παλιού καμπαναριού κάθε χρόνο, την ημέρα της γιορτής εμφανίζονται τα φίδια. Άλλοτε πιό πολλά άλλοτε πιό λίγα όμως κάθε χρόνο θα κάμουν την εμφάνησή τους. Οι ντόπιοι αλλά και οι επισκέπτες τα αγαπούν πάρα πολύ και τους έχουν δώσει το όνομα «Τα φίδια της Παναγίας» γιατί ζουν στο χώρο της εκκλησίας και μόνο εκεί εμφανίζονται. Αυτό το γεγονός, όπως λένε οι κάτοικοι της περιοχής, εκανε γνωστό το χωριό τους, το Μαρκόπουλο, αφού το θαύμα έχει γίνει γνωστό σε όλο τον κόσμο. Μάλιστα τελευταία και η αμερικανική τηλεόραση είχε ένα αφιέρωμα στα «φιδάκια της Παναγιάς» Κάθε χρόνο χιλιάδες κόσμου επισκέπτονται τη Μονή. Πολλοί διανυκτερεύουν στον αυλόγυρο ώστε να δούνε πρώτοι το πρωί το φαινόμενο με τα φίδια και να μπορέσουν πρώτοι να προσκυνήσουν την εικόνα της Παναγίας. Στις 6 Αυγούστου ημέρα της γιορτής της Μεταμόρφωσης του Σωτήρος και μετά το τέλος του εσπερινού γύρω στις 10 η ώρα, οι πιστοί βγαίνουν και αρχίζουν να ψάχνουν πάνω στα χαλάσματα του παλιού καμπαναριού για τα φίδια μέσα στη νύχτα. Πολλές φορές ψάχνουν μέχρι τις πρωινές ώρες. Πιστεύουν πως όποιος έρχεται με πίστη να προσκυνήσει στη Μονή θα τα βρει τα φίδια. Όποιος τα βρει έχει καλή τύχη αυτός και η οικογένειά του. Όταν βρεθούν τα φίδια συνοδεύονται μέσα στο ναό. Τα φίδια αυτά θεωρούνται ιερά και απολαμβάνουν της προστασίας όχι μόνο των ντόπιων αλλά και όλων των επισκεπτών. Υπάρχουν πολλές χαρακτηριστικές ιστορίες για όσους θέλησαν να βλάψουν τα φίδια.
Αναφορικά με την εκκλησιά αυτή στο Μαρκόπουλο είναι χαρακτηριστικά τα όσα αναφέρει ο καθηγητής Δημ. Λουκάτος στο βιβλίο του «Κεφαλλονίτικη Λατρεία 1946» όπου αφιερώνει ιδιαίτερο κεφάλαιο με τίτλο «Τα φίδια στο Μαρκόπουλο» Γράφει σχετικά «Μέσα στην εκκλησιά τις ώρες της ακολουθίας του πανηγυριού, σ’ όλες τις γωνιές, στα έπιπλα και τα στασίδια, περπατάνε τα φίδια. Ζωντανά τα φίδια, είκοσι και πολλές φορές τριάντα ανεβαίνουνε στο τέμπλο, στο θρόνο, στους ανθρώπους, με όλη τους την άνεση, ξεθαρρεμένα, ακίνδυνα, υποταχτικά» Άξιο προσοχής είναι ότι, όπως αναφέρει ο καθηγητής Λουκάτος ,... «το 1924 με την αλλαγή του ημερολογίου ο κόσμος περίμενε να κανονίσει τη θέση του από τα φίδια. Εκείνα βγήκαν με τις νέες ημερομηνίες κι’ έτσι δεν έμεινε κανένας παλαιοημερολογίτης στην περιοχή»
Σύμφωνα με τον θρύλο τα φίδια αυτά δεν είναι τίποτε άλλο από τις μοναχές που μεταμορφώθηκαν σε φίδια για να γλυτώσουν την επίθεση των Σαρακηνών πειρατών στη Μονή. Η εκκλησιά της Παναγιάς στα Αγρίνια
Τελευταία όμως και στην εκκλησιά του γειτονικού χωριού Αργίνια έχουν παρουσιαστεί παρόμοια φίδια και μεταξύ των δύο χωριών υπάρχουν κάποιες αντιπαραθέσεις προκειμένου να τραβήξουν τους πιστούς.
Παρ’ όλα αυτά η μεγάλη γιορτή της χριστιανοσύνης, η γιορτή της Παναγιάς σε όλη την Ελλάδα είναι μια μεγάλη ημέρα για την ορθοδοξία, αλλά και χαρακτηριστική του φαινομένου των φιδιών για το νησί της Κεφαλονιάς.

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ

2011-08-21T22:43:00.001-04:00

Φίλες και φίλοι της ιστοσελίδας των
“Ε φ τ α ν ή σ ω ν.”
Στην αρχή του καλοκαιριού είχα ανακοινώσει την διακοπή, για κάποιο λόγο, αυτής της σελίδας. Ομως, οι αντιδράσεις των πολυπληθών φίλων, ειλικρινά με συγκίνησαν. Όλες και όλοι έδειξαν ότι αγαπούσαν την σελίδα μου και θα τους έλειπε.
Σκέφτηκα λοιπόν ότι είχα υποχρέωση να ξεπεράσω τον λόγο της διακοπής, να συνεχίσω και να μην τους αφήσω παραπονεμένους.
Μετά τις καλοκαιρινές διακοπές και μετά από κάποιες σκέψεις επανέρχομαι. Θα είμαι και πάλι μαζί σας, σίγουρος ότι θα απολαύσετε τα όσα ήδη σας έχω ετοιμάσει αναφορικά με την ιστορία, τον πολιτισμό, τις τέχνες αλλά και την καθημερινότητα των Ιόνιων νησιών μας .
Στις αρχές του Σεπτέμβρη λοιπόν και πάλι μαζύ στα πανέμορφα Εφτάνησα
Ευχαριστώ όλες και όλους τους καλούς μου φίλους.
Με την αγάπη μου πάντα
Ντένης Κονταρίνης

Πάλι κοντά σας

2011-08-17T10:14:00.001-04:00

Φίλες και φίλοι της ιστοσελίδας
“Τα Εφτάνησα”
Σε λίγες μέρες και πάλι κοντά σας

Το "Ναυάγιο" ναυαγεί.

2011-07-15T17:41:00.000-04:00

Ένα από τα πλέον σημαντικά αξιοθέατα της Ζακύνθου, ένα σημείο του νησιού που κάθε χρόνο και όλο το χρόνο, συγκεντρώνει μεγάλο αριθμό τουριστών είναι το πλοίο "Παναγιώτης" το γνωστό "Ναυάγιο" Το πλοίο που σαν αποστολή του είχε τη μεταφορά λαθραίων τσιγάρων και που από το 1982 που εξώκυλε έδεσε το όνομά του με τη τουριστική τύχη του νησιού της Ζακύνθου.

Σήμερα το πλοίο κινδυνεύει να εξαφανιστεί. Ο χρόνος το έχει ταλαιπωρήσει ενώ οι άνθρωποι οι οποίοι εισπράτουν τα χρήματα που τους προσφέρει σαν αξιοθέατο, το έχουν αμελήσει, σχεδόν ξεχάσει.

Δύο αξιολογα άρθρα για το θέμα αυτό είδαν το φως της δημοσιότητας από την "Ελευθεροτυπία" των Αθηνών. Του Μάκη Νοδάρου, το πρώτο και του Πέτρου Μανταίου αυτό που αναδημοσιεύω εδώ σήμερα. Ας ελπίσουμε πως κάποιο από όλα, κάποια φωνή θα φτάσει στ' αυτιά αυτών που διαφεντεύουν την τύχη του νησιού και θα κάμουν κάτι για τον ετοιμοθάνατο "Παναγιώτη" το πλοίο που απο τότε που εξώκυλε στο νησί δεν έχει σταματήσει να προσφέρει χρήματα.

Διαβάστε το άρθρο του Πέτρου Μανταίου.

"Με τούτα και με τ' άλλα -που κωλύομαι να αναφέρω γιατί έχω πήξει στα δημοσιονομικά και τους αριθμούς- φτάσαμε στο μεσοκαλόκαιρο. Μου το θύμισε ο συνάδελφος Μάκης Νοδάρος («Ε» 4/7) με το ρεπορτάζ «SOS για "Παναγιώτη" - Το ομορφότερο Ναυάγιο, στη Ζάκυνθο, χρειάζεται συντήρηση». Μου το θύμισε και μία άλλη είδηση, λίγο πρωτύτερα, ότι μέχρι τις 2 Ιουλίου δεν είχαν εκταμιευτεί τα κονδύλια προς την τοπική αυτοδιοίκηση για πυροπροστασία, ενώ η αντιπυρική περίοδος έχει ξεκινήσει από τον Μάιο· αλλά αυτό είναι ...δευτερεύον ζήτημα. Ο «Παναγιώτης» τώρα, για του οποίου τη συντήρηση εκπέμπεται SOS, είναι το πλοίο που ναυάγησε και ξώκειλε το 1982, σε γραφική παραλία της Ζακύνθου, η οποία, έκτοτε, ονομάζεται Ναυάγιο· «τέλειος συνδυασμός παρθένας λευκής παραλίας, γαλαζοπράσινων νερών και εντυπωσιακού τοπίου με το σκουριασμένο σκαρί...», τέταρτη πιο δημοφιλής παραλία της Ευρώπης, μία από τις δέκα καλύτερες στον κόσμο. Εξ ου και το -κατανοητό- ενδιαφέρον των Ζακυνθινών για το μέλλον του «Παναγιώτη». Ενδιαφέρον όμως έχει και το παρελθόν του. Καθώς ο «Παναγιώτης», προτού ναυαγήσει και γίνει θαυμαστό αξιοθέατο, έσκιζε τα πέλαγα ως ...λαθρόβιο «τσιγαράδικο». Κάργα στο λαθραίο, τούρκικο τσιγάρο την ημέρα του ναυαγίου, θα παρέδιδε το ...πολύτιμο φορτίο του σε προσυμφωνημένο σημείο (και σε ...αδελφό πλοίο) στα διεθνή ύδατα. Ενέσκηψαν όμως θυελλώδεις άνεμοι, μια ...μηχανική βλάβη και τούμπα τα βιολιά. Ετσι προέκυψε ένα από τα θελκτικότερα τουριστικά τοπία παγκοσμίως, από κακή τύχη λαθρεμπορικής επιχείρησης, που απέβη καλή τύχη για τουριστικές επιχειρήσεις, σαν από κυμάτων οργή και από μηχανής ...βλάβη. Γέλασα σπαρακτικά! Ενα πρώτης επιλογής εν Ελλάδι αξιοθέατο ονομάζεται ...Ναυάγιο και είναι δημιούργημα ...αποτυχόντος λαθρεμπορίου! Ποιος ξέρει αν αύριο-μεθαύριο (όποτε...) κοπάσουν οι σημερινοί θυελλώδεις, δημοσιονομικοί άνεμοι, ίσως δούμε π.χ. μπαράκια που θα ονομάζονται Μνημόνιο ή Τρόικα ή (αυτό με εξιτάρει περισσότερο...) Εφαρμοστικό. Σε τέτοια είναι πρωτοπόρο το Ρωμέικο..."

Πέτρος Μανταίος

Μιά βόλτα στα χωριά των νησιών μας.

2011-06-17T15:44:00.000-04:00

TEΛΕΥΤΑΙΑ ΑΝΑΡΤΗΣΗ

Ένας όμορφος περίπατος στα χωριά των Κυθήρων. Άφησα τελευταίο, από αυτούς τους όμορφους περιπάτους, το νησί των Κυθήρων. Δεν ξέρω γιατί, όμως το νοιώθω σαν αδικημένο τούτο το νησί. Αποτραβηγμένο από τα υπόλοιπα τ’ αδέλφια του. Μοιάζει να στέκει μονάχο του εκεί, στην άκρη του Ταίναρου, πάνω στον Κάβο-Μαλιά. Σαν τι μπορεί να φταίει; Ίσως επειδή είναι κάπως ξέμακρα από όλα τα άλλα. Ίσως η διοικητική τοποθέτησή του στην περιφέρεια του Πειραιά. Ίσως ακόμη και οι ίδιοι οι κάτοικοι τούτου του όμορφου νησιού, που δεν κάνουν τίποτα να δεθούν πιό πολύ μαζύ μας. Ξέχωρα από όλα αυτά εμείς δεν το απαρνιώμαστε. Αδέλφι μας ειναι. Έτσι το νοιώθουμε και έτσι το θέλουμε. Γι΄αυτό και σήμερα με αγάπη του αφιερώνουμε τούτον τον όμορφο περίπατο στα χωριά του
Εμπρός λοιπόν και πρώτος μας σταθμός ο...

...Ποταμός
Ο Ποταμός είναι το μεγαλύτερο χωρίο στο νησί των Κυθήρων. Πρόκειται για ένα πανέμορφο χωριό πνιγμένο σε πυκνή βλάστηση. Ένα παλιό του όνομα ήταν «Της Κυράς το χωριό» Και τούτο το όνομα το χρωστάει στην εκκλησιά της Παναγιάς της Ιλαριώτισσας, η οποία λατρεύεται από τους κατοίκους του χωριού. Κεφαλοχώρι ο Ποταμός παρουσιάζει μεγάλη εμπορική κίνηση από παλιά αλλά και σήμερα, με το κυριακάτικο παζάρι του, που συγκεντρώνει το ενδιαφέρον πολλών.
Ο Ποταμός παρουσιάζει μεγάλο αρχιτεκτονικό ενδιαφέρον καθώς εκεί υπάρχουν πολλά παραδοσιακά σπίτια. Επίση στο χωριό διατηρούνται ακόμη παλιά αρχοντικά, το Ενετικό κάστρο καθώς και το νεοκλασσικό κτίριο όπου λειτουργούσε το Νηπιοτροφείο. Μπροστά από το κτίριο του Γηροκομείου υπάρχει ένα πέτρινο γεφύρι που είχαν χτίσει οι Άγγλοι το οποίο χρησιμοποιείται ακόμη και σήμερα. Σημαντικό γεγονός για το χωριό το κυριακάτικο παζάρι στην πλατεία του, όπου συγκεντρώνει πολλούς ντόπιους και τουρίστες και δίνει την ευκαιρία στους παραγωγούς να προσφέρουν τα παραδοσιακά προϊόντα του χωριού.
Όμως ενδιαφέρον έχει και μια επίσκεψη στην...

...Παλιοχώρα (Άγιο Δημήτριο)
Τούτη η καστροπολιτεία υπήρξε η πρώτη πρωτεύουσα του νησιού. Άγιος Δημήτρης το όνομά της για να πάρει το όνομα της Παλιοχώρας μετά την καταστροφή της και την εγκατάλειψή της. από τους κατοίκους της. Βυζαντινή πρωτεύουσα του νησιού, με επιλογή του χώρου της όπου ήταν αθέατη από την μεριά της θάλασσας αποφεύγοντας έτσι τις επιδρομές των πειρατών, αλλά και τρομερά δυσπρόσιτη από την στεριά. Χαρακτηριστικό του οικισμού ότι τα σπίτια δεν είχαν παράθυρα για να μη προδίδονται από το φως.
Παρ’ όλα αυτά ο τρομερός πειρατής Χαϊντερίν Μπαρμπαρόσα κατάφερα το 1537 να φτάσει ως την πόλη, να τη λεηλατίσει και να την καταστρέψει. Οι σφαγές που ακολούθησαν ήσαν τρομερές ενώ όσοι από τους κατοίκους γλύτωσαν το μαχαίρι πουλήθηκαν στα σκλαβοπάζαρα της Σμύρνης σαν δούλοι. Μετά από αυτή την καταστροφή η πόλη δεν κατοικήθηκε ποτέ πιά.
Περπατώντας κανείς ανάμεσα στα ερείπια θα δει ογδόντα περίπου κατοικίες και εικοσιμιά εκκλησίες Ανάμεσα σ’ αυτές τις εκκλησίες ο επισκέπτης μπορεί να δει το ναό της Αγίας Βαρβάρας που αποτελεί ένα χαρακτηριστικό δείγμα της μονεμβασιώτικης αρχιτεκτονικής. Ο περίπατος ανάμεσα από τα ερείπια της Παλιοχώρας μεταφέρει τον επισκέπτη στην παλιά εποχή και παράλληλα του δίνει την ευκαιρία να θαυμάσει την επιβλητική ατμόσφαιρα της βυζαντινής καστροπολιτείας και την ομορφιά της άγριας φύσης.
Ένα πάρα πολύ όμορφο χωριό είναι ο...

...Μυλοπόταμος
Προχωρόντας προς το δυτικό μέρος του νησιού θα συναντήσουμε το χωριό Μυλοπόταμος, που θα πρέπει να χαρακτηριστεί σαν το πιό όμορφο χωριό του νησιού. Το όνομά του το χρωστάει στους πολλούς νερόμυλους της περιοχής. Η ομορφιά της φύσης είναι φανταστική ενώ τα πλατάνια αποτελούν ένα δάσος. Το χωριό απλώνεται σε μεγάλη έκταση και τα παραδοσιακά σπίτια του είναι μια ζωγραφιά. Στην πλατεία του χωριού υψώνει το ανάστημά του ένας πελώριος πλάτανος. Σε μια πανέμορφη τοποθεσία, πνιγμένη στο πράσινο και μέσα σε μια σπηλιά είναι χτισμένη η μικρή εκκλησιά της Παναγίας της Ορφανής. Εντυπωσιάζουν το ξύλινο τέμπλο της και η ασημένια εικόνα της Παναγίας.
Στο χωριό βρίσκεται ένα κάστρο που χτίστηκε στα 1565. Στην είσοδο μπορεί να δει ο επισκέπτης το λιοντάρι του Αγίου Μάρκου, που στα χέρια του κρατεί το Ευαγγέλιο.
Πάρα πολλές οι εκκλησιές που μπορεί να θαυμάσει κανείς μέσα στο κάστρο. Ξεχωρίζουν ο Ναός των Αγίων Πάντων, του Σωτήρα (15ος αιώνας) του Προφήτη Ηλία, της Παναγίας της Μεσοσπορίτισσας, του Αγίου Αθανασίου, του Προφήτη Ηλία, του Αγίου Δημητρίου και άλλες.
Όπως αναφέρουν ιστορικές πηγές, στο κάστρο ζούσαν πενήντα οικογένειες Ενετών στρατιωτών, οι οποίοι φρόντιζαν για την άμυνα του φρουρίου. Στην περιοχή του Μυλοπόταμου υπάρχει και ο Καταρράκτης της Φόνισσας ή Νεράϊδας. Πραγματικά ένα υπέροχο θέαμα.
Σειρά για να μας δεχτούν έχουν τα...

...Μητάτα
Πρόκειται για ένα από τα πλέον παλιά χωριά του νησιού αφού το συναντάμε σε ιστορικά κείμενα του 1120. Το χωριό είναι σχεδόν σκαρφαλωμένο σε μια καταπράσινη ρεματιά η οποία οφείλει την πλούσια βλάστησή της στις παρα πολλές φυσικές πηγές της περιοχής. Αξιοπρόσεκτη η γραφική πλατεία του χωριού με τα παραδοσιακά καφενεδάκια. Στα Μυτάτα υπάρχει ο ναός του Αγίου Γεωργίου ενώ κάτω ακριβώς από το ναό υπάρχει ένα μικρό εκκλησάκι που αποτελούσε «κρυφό σκολειό»
Το χωριό Μυτάτα φημίζεται για τα υπέροχα φρούτα του αλλά και για το τυρί και το κρασί του.
Κι’ ας περάσουμε τώρα στο...

…Λιβάδι.
Προς τα νότια της Χώρας, πρωτεύουσας του νησιού και πολύ κοντά σ’ αυτήν βρίσκεται ο οικισμός Λιβάδι. Πρόκειται για ένα κεφαλοχώρι, ένα χωριό αρκετά μεγάλο και με σημαντική εμπορική κίνηση. Το όνομά του ο οικισμός το οφείλει στα πάρα πολλά λιβάδια που τον περιτρυγυρίζουν. Το Λιβάδι, μπορεί να πει κανείς ότι, αποτελεί και την εξοχή πολλών ευκατάστατων Κυθηρίων αφού εδώ, σ’αυτό το χωριό, βρίσκονται πάρα πολλά παραδοσιακά σπίτια κια παλιά αρχοντικά που τα χρησιμοποιούν σαν εξοχικές κατοικίες.
Το μεγάλο πέτρινο γεφύρι αποτελεί το σημαντικώτερο αξιοθέατο του χωριού και βρίσκεται στην τοποθεσία Κατούνι. Έχει μήκος 110 μέτρα και διαθέτει δεκατρία τόξα (καμάρες) τα οποία χαρακτηρίζονται για την απόλυτη συμμετρικότητά τους. Το γεφύρι αυτό είναι έργο του Άγγλου διοικητή Μακφέϊλ και η κατασκευή του ολοκληρώθηκε το 1826.Έχει χαρακτηριστεί σαν το μεγαλύτερο πέτρινο γεφύρι των Βαλκανίων.
Επίσης αξιόλογο κτίσμα του χωριού θα πρέπει να χαρακτηριστεί ο ναός του Αγίου Ανδρέα, που χρονολογείται από τον 9ο αιώνα ενώ οι τοιχογραφίες του ανάγονται στον 12ο αιώνα.
Στο Λιβάδι βρίσκεται και η εκκλησιά της Αναλήψεως, ένα κτίσμα του 17ου αιώνα. Στην εκκλησιά αυτή φιλοξενείται και λειτουργεί το Βυζαντινό Μουσείο όπου σ’ αυτό υπάρχουν έργα τέχνης της βυζαντινής και μεταβυζαντινής τέχνης των Κυθήρων.
Θα τελειώσουμε τον περίπατό μας στο...

...Καψάλι. Το Καψάλι, ένα γραφικό παραθαλάσσιο χωριουδάκι βρίσκεται απλωμένο στη ρίζα του βράχου, που πάνω του είναι το Κάστρο της Χώρας. Από τις ωραιότερες ζωγραφιές του νησιού, το Καψάλι, παρ’ όλη την τουριστική του ανάπτυξη δεν έχει αφήσει να επηρεαστεί το χρώμα του.
Χτισμένος γύρω από το φυσικό μικρό κόλπο ο οικισμός, αποτελείται από μικρά κάτασπρα σπιτάκια, τα οποία με τα μπλέ παραθυρόφυλλα θυμίζουν έντονα τα νησιά των Κυκλάδων. Ο μικρός κόλπος μπρος από το Καψάλι χωρίζετα στα δυό από μιά μικρή χερσόνησο. Πάνω σ’ αυτήν υπάρχει το εκκλησάκι του Αγίου Γεωργίου.
Στο Καψάλι υπάρχουν το λοιμοκαθαρτήριο και το υδραγωγείο που έχτισαν οι Άγγλοι.
Το εκκλησάκι του Αγίου Ιωάννη Εγκρεμνό υπάρχει σε μια σπηλιά που βρίσκεται πίσω από τον οικισμό. Σύμφωνα με την παράδοση από αυτό το εκκλησάκι ο Άγιος Ιωάννης ο Θεολόγος ξεκίνησε τη συγγραφή της Αποκάλυψης πριν να μεταβεί στην Πάτμο.
Το νησάκι που βρίσκεται στην είσοδο του κόλπου έχει το όνομα Χύτρα. Το όνομά του αυτό το έχει πάρει από την υγρασία που δημιουργείται στην κορφή του ιδιαίτερα κατά τους χειμερινούς μήνες. Στις κορφές αυτού του μικρού νησιού φυτρώνει η Σεμπρεβίβα, χαρακτηριστικό φυτό, που αποτελεί ένα από τα κύρια χαρακτηριστικά του νησιού των Κυθήρων.
Τελειώνει εδώ ο περίπατος στο όμορφο νησί των Κυθήρω. Στο νησί που στέκει κάπως πιό ξέμακρα από τα υπόλοιπα και που μοιάζει σαν απομονομέν. Όμως δεν παύει να αποτελεί ένα ακόμη πανέμορφο νησί του Εφτανησιώτικου συμπλέγματος.

Εύχομαι σε όλους και όλες σας ένα όμορφο καλοκαίρι και καλές διακοπές όπου κι' αν πάτε.
Φίλες και φίλοι λυπάμαι αλλά για καθαρά προσωπικούς λόγους αναγκάζομαι να διακόψω τη λειτουργία της ιστοσελίδας των Εφτανήσων. Σε κάποιους θα λείψει. Όμως πρέπει να γίνει αυτή η διακοπή.

Νάσται καλά όλοι σας

Ντένης Κονταρίνης

Μια βόλτα στα χωριά των νησιών μας

2011-06-09T08:05:00.000-04:00

Ένας ακόμη περίπατος στα χωριά της Ζακύνθου.

Για μια ακόμη φορά περιδιαβαίνουμε βουνά, λαγκάδια και ακρογυαλιές για να επισκεφτούμε και να γνωρίζουμε κάποια ακόμη χωριά της Ζακύνθου. Και πως να τ’ αφήσει κανείς τούτο το πανέμορφο νησί του Ιονίου. Είναι τόσο όμορφα όλα του, που δεν σου κάνει καρδιά να μπεις στο καράβι και να φύγεις. Δεν είχαν άδικο αυτοί που το είπαν “Φιόρο του Λεβάντε” Πραγματικά είναι ένα φιόρο, ένα λουλούδι. Είναι μια ζωγραφιά. Εμπρός λοιπόν για έναν ακόμη περίπατο και φυσικά θα ξανάρθουμε στη Ζάκυνθο αφού έχουμε ακόμη πολλά να πούμε και πολλούς ανθρώπους της να γνωρίσουμε. Ανθρώπους που άφησαν την σφραγίδα τους πάνω στην ιστορία, στον πολιτισμό και τις τέχνες της πατρίδας μας.
Ξεκινάμε και πάλι λοιπόν, με πρώτη μας γνωριμία το χωριό...

... Βολίμες

Το μεγαλύτερο σε έκταση και πληθυσμό από τα ορεινά χωριά της Ζακύνθου είναι οι Βολίμε. Γι’ αυτό και θα μπορούσε να χαρακτηριστεί σαν η πρωτεύουσα των ορεινών χωριών του νησιού.
Πανέμορφο παραδοσιακό χωριό σκαρφαλωμένο στις πλαγιές του όρους Βραχίωνας , πάνω στην κορφή του οποίου στέκουν αγέρωχοι οι ανεμόμυλοι σε πείσμα του χρόνου που έχει περάσει πάνω τους Λόγω της θέσης του είναι χωρισμένο σε δύο τμήματα. Στις Άνω Βολίμες, που βρίσκονται στην πλαγιά και την κορφή του όρους και στις Κάτω Βολίμες που καταλήγουν στις βόρειες θάλασσες του νησιού. Στις Κάτω Βολίμες ανήκουν οι παραλίες Ξύγκια, Μακρύς Γιαλός και Άγιος Νικόλας. Η φυσική ομορφιά και στους δύο χώρους που απλώνεται το χωριό, είμαι μαγευτική. Δάση με πεύκα, ελαιώνες, τοπικά αγροκτήματα που καταλήγουν στα καταγάλανα κρυστάλινα νερά του Ιονίου. Το ηλιοβασίλεμα από τουτα τα μέρη είναι μαγευτικό. Από τα αξιοθέατα το μοναστήρι του Αγίου Ανδρέα με τις πανέμορφες τοιχογραφίες του.Πολλές από αυτές που έχουν διασωθεί φιλοξενούνται τώρα στο Αγιογραφικό Μουσείο Ζακύνθου. Στο χωριό Βολίμες ανήκει και το γραφικότατο εκκλησάκι του Αγίου Γεωργίου των Γκρεμών Το εκκλησάκι είναι χτισμένο σε μια απότομη πλαγιά του βουνού και ακριβώς στην άκρη του γκρεμού γι’αυτό και έχει πάρει το επίθετο “των Γκρεμών” Στην είσοδο της εκκλησιάς διασώζεται σήμερα ένας εντυπωσιακός πύργος που προστάτευε την εκκλησιά από τις επιθέσεις των πειρατών και των απίστων.
Στην περιοχή αυτή βρίσκεται και η εκκλησιά της Αγίας Παρασκεύης, με τις εικόνες και τις αγιογραφίες της οι οποίες αποτελούν έργα τέχνης. Η εκκλησιά αυτή αποτελεί ένα από τα αξιοθέατα της περιοχής.
Αξιοπρόσεκτα τα προϊόντα που παράγει χωριό, όπως χειροποίητα χαλιά, εντυπωσιακές δαντέλες, τυρί, μέλι και φυσικά το υπέροχο κρασί της περιοχής.
Όμως δεν είναι δυνατόν να φύγουμε από τις Βολίμες χωρίς να επισκεφτούμε το μεγάλο αξιοθέτο όλης της περιοχή. Το...

...Πέτρινο πάρκο “Ασκός”

Απλωμένο σε πεντακόσια στρέμματα γης το πέτρινο πάρκο «Ασκός» φιλοξενεί μέσα του όλη την χλωρίδα της Ζακύνθου αλλά και την πανίδα του νησιού και επίσης την πανίδα άλλων περιοχών και χωρών. Πρόκειται για μια ιδιωτική επιχείρηση η οποία ξεκίνησε τον Μάρτιο του 2000 και καθιερώθηκε σαν μια σημαντική παρουσία στο νησί και στην συγκεκριμένη περιοχή.
Από τον οριοθετημένο χώρο των πεντακοσίων στρεμμάτων μόνο τα εκατό είναι προσβάσιμα στους επισκέπτες. Τα υπόλοιπα τετρακόσια χρησιμοποιούνται για την ελέυθερη βοσκή των ζώων. Εκατοντάδες είδη ζώων φιλοξενούνται στο πάρκο εκπρόσωποι όχι μόνο της ελληνικής πανίδας αλλά και από άλλες χώρες του κόσμου. Τα ζώα αυτά ζουν ελεύθερα στις φυσικές τους συνθήκες. Στο χώρο της πανίδας υπάρχουν πάνω από διακόσιες χιλιάδες αυτοφυή είδη, φυτά, θάμνοι και δέντρα, έτσι όπως τα έχει δώσει η φύση. ο όνομα “πέτρινo” το έχει πάρει από τα χαρακτηριστικής αρχιτεκτονικής πέτρινα κτίσματα που υπάρχουν εκεί αλλά και από τα τετρακόσια και πλέον πετροκτίσματα που έχουν κατασκευασθεί για την συγκράτηση των χωμάτων. Στους χώρους του πάρκου δεν υπάρχουν, καφέ, εστιατόρια, ταβέρνες και κάθε είδους πολυθόρυβα κέντρα προκειμένου ο επισκέπτηςε να απολαμβάνει το χώρο με την ησυχία του.

Μια αξιόλογη τουριστική μονάδα που θα πρέπει να γνωρίζει ο κάθε επισκέπτης του νησιού. Κι’ αφού ολοκληρώσουμε την επίσκεψή μας στο πάρκο ας περάσουμε από την...

...Λιθακιά

Στην άκρη της πεδιάδας του κόλπου του Λαγανά και συγκεκριμένα ανάμεσα στις περιοχές Λϊμνη Κεριού και Λαγανάς, έχει απλωμένα τα παραδοσιακά σπιτάκια της η Λιθακι। Είναι ένα από τα πλέον παλιά χωριά του νησιού αλλά και από τα πλουσιώτερα Και τούτο οφείλεται στο πολύ έυφορο έδαφος της περιοχής Τη Λιθακιά δεν την έχει αγγίξει ο τουρισμός γι’ αυτό και μέχρι τώρα έχει καταφέρει να διατηρεί το γραφικό της χρώμα. Τα στενά δρομάκια, τα πετρόχτιστα σπιτάκια και οι εκκλησιές της αποτελούν ένα χαρακτηριστικό δείγμα της γνήσιας Ζακυνθινής αρχιτεκτονικής. Ιδιαίτερα χαρακτηριστικό δείγμα αυτής της αρχιτεκτονικής η εκκλησιά του Αγίου Ιωάννη.

Ένα ακόμη αξιοθέατο στη Λιθακιά είναι η βυζαντινή εκκλησιά της Φανερωμένης που οικοδομήθηκε τον 14ο αιώνα. Η εκκλησιά αυτή είναι εμπλουτισμένη με αξιόλογες εικόνες και ένα ξυλόγλυπτο επίχρυσο τέμπλο.
Επόμενος σταθμός μας το χωριό...

...Αναφωνήτρια

Ένα ακόμη αξιόλογο ορεινό χωριό στα βόρεια του νησιού της Ζακύνθου॥ Ένα χωριό που έχει καταφέρει και αυτό να διατηρήσει το παραδοσιακό του χρώμα। Πλησίον του οικισμού Αναφωνήτρια βρίσκεται “Το Ναυάγιο” ένα από τα πλέον αξιόλογα αξιοθέτα της Ζακύνθου.
Το όνομά του το χωριό το οφείλει στην ομώνυμη Μονή της Παναγίας της Αναφωνήτριας, που οικοδομήθηκε τον 14ο αιώνα όπου εκεί εμόνασε, τον 16ο αιώνα, ο πολιούχος του νησιού Άγιος Διονύσιος. Η παράδοση θέλει η εικόνα της Παναγίας να έχει έλθει από την Κωνσταντινούπολη, μετά την Άλωση, με τρόπο θαυματουργό.
Χαρακτηριστικό της Μονής η περίφημη αρχιτεκτονική της και οι αξιόλογες τοιχογραφίες της.
Το κτίριο αποτελεί Βυζαντινό μνημείο και προστατεύεται από την Εφορία Βυζαντινών Αρχαιοτήτων. Ο περίβολος της Μονής είναι διαμορφωμένος από διάφορα κτίσματα και έχει είσοδο σκεπασμένη με ημικυλινδρικό θόλο.
Η Μονή ιδρύθηκε από τον άρχοντα της Ζακύνθου Λεονάρδο Γ Τόκκο και την σύζυγό του Λάππα.
Προχωρόντας ερχόμαστε στο...

...Καταστάρι

Ένα πανέμορφο γραφικό κεφαλοχώρι, το Καταστάρι, είναι η πρωτεύουσα του Δήμου Αλυκών. Χτισμένη στα βόρεια μέρη του νησιού η μικρή αυτή κωμόπολις είναι πνιγμένη μέσα στους ελαιώνες και τα αμπέλια.
Το όνομά του, σύμφωνα με γνώμες των κατοίκων του προέρχεται από τους παληούς χωρικούς, οι οποίοι χρησιμοποιούσαν τη γη των Αλυκών για τις γεωργικές τους εργασίες και αφού δεν ζούσαν σε αυτή, την αποκαλούσαν «κάτω-στάρι» Ομολογώ πως δεν γνωρίζω κατά πόσο ανταποκρίνεται στην ονομασία του χωριού η γνώμη αυτή κάποιου φίλου μου μου την έστειλε και την μεταφέρω με επιφύλαξη.
Το Καταστάρι είναι το δεύτερο σε πλυθησμό χωριού του νησιού της Ζακύνθου.
Οι κατοικοί του ασχολούνται με τον τουρισμό, που έχει αγγίξει αισθητά την μικρή τους κωμόπολη αλλά και με την γεωργία.

Πολύ κοντά στο χωριό βρίσκεται το Μοναστήρι του Άη-Γιάννη του Πρόδρομου, που λέγεται πως χτίστηκε τον 16ο ή 17ο αιώνα. Το Μοναστήρι είναι χτισμένο σ’ ένα ύψωμα με καταπληκτική θέα σε όλο το Ιόνιο μέχρι της Κεφαλοννιά και από την άλλη μεριά με θέα προς την Πελοπόννησο.
Κι’ αφού προσκυνήσουμε στο Μοναστήρι παίρνουμε το δρόμο που θα μας πάει στη...

...Λούχα

Ένα ακόμη ορεινό χωριό της Ζακύνθου,, σκαρφαλωμένο στη βόρεια πλευρά του νησιού Χτισμένη αμφιθεατρικά στο πέταλο που σχηματίζουν οι λόφοι, απλώνει τα όμορφα παραδοσιακά σπιτάκια της.
Η Λούχα είαν ένα από τα λίγα χωριά της Ζακύνθου που συνεχίζει να κρατεί τον αυθεντικό της χαρακτήρα. Διατηρεί στο σύνολό τους τα πέτρινα σπιτάκια της με την παραδοσιακή αρχιτεκτονική χωρίς να επηρεάζεται από την μοντέρνα οικοδόμηση.
Είναι ίσως ο μαναδικός οικισμός στο νησί της Ζακύνθου που δεν τον έχει αγγίξει ο τουρισμός.
Μνημείο αξιόλογο του οικισμού της Λούχας θα πρέπει να χαρακτηριστεί η παραδοσιακά χτισμένη εκκλησιά του Αγίου Ιωάννη του Θεολόγου.

Ντένης Κονταρίνης

Μιά βόλτα στα χωριά των νησιών μας

2011-06-03T11:09:00.000-04:00

Ένας περίπατος στα χωριά της Ζακύνθου. Ζάκυνθος Η Χώρα
Στο όμορφο νησί της Ζακύνθου ο περίπατός μας। Στο Φιόρο του Λεβάντε, Στο νησί του έρωτα και της καντάδας. Στο νησί, που πάνω στις χορδές της κιθάρας έχουν γραφτεί οι πιό μεγάλες και πιό όμορφες ιστορίες αγάπης. Στο νησί που ακόμη και η ομιλία των ανθρώπων είναι μια μουσική. Εκεί που άφησαν τα ίχνη τους οι μεγάλοι των Ελληνικών γραμμάτων.
Σαραντα τέσσερα χωριά αναφέρεται ότι υπάρχουν στο νησί. Βέβαια είναι ακόμη περισσότερα με κάποιους μικρούς οικισμούς. Πανέμορφα όλα τους και ποιό να πρωτοδιαλέξεις. Μιά πρόχειρη επιλογή να γνωρίσουμε κάποια απ’ αυτά και στον επόμενο περίπατο θα επισκεφτούμε πιό πολλά.
Ξεκινάμε λοιπόν.

Ο Αγαλάς.

Στη δυτική πλευρά του νησιού της Ζακύνθου είναι σκαρφαλωμένος ο πανέμορφος γραφικός οικισμός του Αγαλά, τριγυρισμένος από δάση πεύκων. Με στενά δρομάκια, μικρά παραδοσιακά σπιτάκια και τους αγρότες κατοίκους ο οικισμός αυτός απολαμβάνει μια μοναδίκή θέα προς το Ιόνιο.
Ο Αγαλάς είναι γνωστός για το πραγματικά σπουδαίο “σπήλαιο του Δαμιανού.” Είναι μια αρκετά μεγάλη σπηλία γεμάτη από σταλακτίτες και σταλαγμίτες αλλό το ποιό σηαντικό είναι ότι το σπήλαιο αυτό, πράγμα σπάνιο, έχει δύο εισόδους.

Η εκκλησιά και το Μουσείο
Στο χωριό υπάρχει μια παληά μικρή εκκλησιά η οποια διαθέτει ένα μεγάλο καμπαναριό.
Δίπλα από την εκκλησιά υπάρχει ένα μικρό μουσείο με παραδοσιακά αντικείμενα της αγροτικής ζωής.
Τα δώδεκα πηγάδια που διαθέτει το χωριό λέγεται ότι έχουν κατασκευασθεί τον 11ο αιώνα.

Το Καμπί Ο όρμος της Σχίζας
Στη Δυτική πλευρά του νησιού της Ζακύνθου, και στις πλαγιές του βουνού Βραχίωνας βρίσκεται ο πανέμορφος οικισμός Καμπί, περιτριγυρισμένος από ελαιώνες και αμπέλια. Ένας οικισμός με πάρα πολύ λίγους κατοίκους το χειμώνα αλλά πάρα πολλούς επισκέπτες το καλοκαίρι. Κυριολεκτικά είναι χτισμένος στην άκρη του απότομου γκρεμού και αντικρύζει τον όρμο της Σχίζας και το ανοικτό πέλαγος από το ύψος των 300 μέτρων.
Στην αρχιτεκτονική του χωριού κυριαρχούν τα στενά πλακόστρωτα δρομάκια και τα πέτρινα σπίτια χτισμένα με την παραδοσιακή νησιώτικη αρχιτεκτονική.
Κάτω, στα ριζά του βουνού, απλώνεται ένας γραφικός κόλπος, ενώ πάνω στην κορφή ένας πελώριος μαρμάρινος σταυρός μαρτυράει πως το μικρό χωριό έδωσε κι’ αυτό το μερτικό του σε αίμα κατά τη διάρκεια του Β! Παγκοσμίου πολέμου. Κατ’ άλλους το μνημείο αυτό οικοδόμησε η Χούντα των συνταγματαρχών για τους εθνικόφρονες που εσφαγίασαν οι κομμουνιστές.
Από το σημείο αυτό η θέα είναι εκπληκτική, αφού μπροστά απλώνεται το απέραντο γαλάζιο του Ιονίου. Από εκέι ψηλά η φύση προσφέρει ένα μαγευτικό ηλιοβασίλεμα και χαράσεται βαθειά στη μνήμη σ’ αυτούς που έχουν την τύχη να το απολαμβάνουν.
Στο Καμπί υπάρχουν πολλά αρχαία ευρήματα, κυρίως Μυκηναϊκής εποχής. Έχει αποκαλυφθεί ένα νεκροταφείο του οποίου οι τάφοι δυστυχώς έχουν συλληθεί από ιερόσυλους και έχουν καταστραφεί από τους κλέφτες. Στους τάφους έχουν βρεθεί αρχαία όπλα και αμφορείς και όλα αυτά τα ευρήματα έχουν μελετηθεί από τους αρχαιολόγους. Οι ανασκαφές στοιν χώρο αυτόν έδειξαν ότι οι τοπικοί πλυθησμοί είχαν ενταχθεί στι κοινωνικές και οικονομικές δομές που υπαγόρευε η μυκηναϊκή εξάπλωση.
Όλα αυτά τα αρχαία ευρήματα, σύμφωνα με τους ειδικούς, μαρτυρούν τη μεγάλη ιστορία του νησιού της Ζακύνθου κατά τους προϊστορικούς χρόνους.
Στα ριζά του βουνού Σχίζα και ακριβώς κατω από το Καμπί ο συνδιασμός των απότομων γκρεμών, των βράχων, των σπηλαίων και των κρυστάλινων νερών προσφέρει μια ειικόνα μαγική.

Το Γύρι Καταπράσινη η περιοχή στο Γύρι
Ένα πραγματικά πανέμορφο ορεινό χωρίο, πνιγμένο μέσα στη βλάστηση είναι αναμφισβήτητα το Γύρι. Είναι χτισμένο σε ύψος 600 μέτρων στο δυτικό μέρος του νησιού της Ζακύνθου και έχει μόνο 120 μόνιμους κατοίκους. Θεωρείται σαν ένα από τα πιό μικρά αλλά και τα πιό όμορφα χωριά του νησιού της Ζακύνθου. Έχει υπολογιστεί ότι ο μικρός αυτός οικισμός οικοδομήθηκε τον 15ο αιώνα. Η παραδοσιακή αρχιτεκτονική, η οποία διατηρεί ανέπαφο το τοπικό παραδοσιακό χρώμα, θυμίζει έντονα τα χωριά της Μάνης και από αυτό συμπεραίνουν ότι οι πρώτοι κάτοικοί του πιθανόν να μετοίκησαν από την Πελοπόννησο.
Ένα από τα αξιοθέατα του μικρού χωριού η πολύ παλιά εκκλησιά του.

Το Κερί Η παραλία στο Κερί
Σε απόσταση είκοσι χιλιομέτρων από την πόλη της Ζακύνθου και στο νοτιοδυτικό της μέρος βρίσκεται το χωριό Κερί. Η παραδοσιακή αρχιτεκτονική του με τα πέτρινα σπίτια και τα στενά δρομάκια αλλά και το μαγευτικό τοπείο που κυριαρχεί γύρω χαρακτηρίζουν την περιοχή. Η Παναγιά η Κεριώτισσα

Αξιοθέατα στο χωριό Κερί είναι η εκκλησιά της Παναγίας της Κεριώτισσας, που χρονολογείται από τον 18ο αιώνα. Το ξύλινο τέμπλο της αλλά και το καμπαναριό της είναι πραγματικά εντυπωσιακά.
Στα τέλη της δεκαετίας του 1950 σε αγροτική περιοχή του οικισμού Κερί, ανασκάφτηκε κτιστός θαλαμωτός τάφος του 15ου ή 14 ου αιώνα; πΧ. Η είσοδος του τάφου έχει μονόλιθο ανώφλι. Η τυπολογική ιδιαιτερότητα του τάφου είναι μαρτυρία κρητικών στοιχείων στο νησί.
Στην είσοδο του χωριού υπάρχει “η Πηγή του Ηροδότου “ γνωστή από την αρχαιότητα για τα ιαματικά νερά της τα οποία αναβλύζουν μέχρι σήμερα.

Η λίμνη στο χωριό Κερί

Εντυπωσιακό σημείο της περιοχής η λίμνη του Κεριού με φυσικό τοπείο μοναδικής ομορφιά Οι Γαλάζιες Σπηλιές

Επίσης στην περιοχή του Κεριού υπάρχουν και “οι Γαλάζιες Σπηλιές” με τα σμαραγδένια νερά και τις θαυμάσιες καμάρες του Μαραθιά.
Στο ακροτήρι του Μαραθιά βρίσκεται και ο φάρος του Κεριού όπου από εκέι μπορεί κανείς να απολαύσει ένα από τα πιό όμορφα ηλιοβασιλέματα του Ιονίου πελάγους.

Ο Φάρος στο Κερί

Ο φάρος του Κεριού έχει επί πλέον και μια θαυμάσια θέα προς τους δύο παλώριους λευκούς βράχους, “τη Μεγάλη” και “Μικρή Μυζήθρα” Οι βράχοι αυτοί εξέχουν πάνω από τη θάλασσα σαν πυραμίδεςकरता Αναφέρεται ότι στην περιοχή υπάρχουν και κάποια κοιτάσματα πετρελαίου χωρίς μέχρι σήμερα να έχουν γίνει κάποιες συγκεκριμένες ενέργειες.

Ο Λαγανάς Μια άποψη του Λαγανά
Ο οιοκισμός του Λαγανάς, μιά από τις πλέον όμορφες παραθαλάσσιες περιοχές του νησιού της Ζακύνθου βρίσκεται στην νοτιοδυτική ακτή του νησιού και σε απόσταση μόνο 9 χιλιομέτρων από την πόλη.
Το όνομά του ο οικισμός το οφείλει στις βιοτεχνίες που υπήρχαν εκεί και κατασκέυαζαν τις γνωστές λαγίνες, πήλινα αγγεία για την μεταφορά νερού. Γύρω από τον μικρό οικισμό υπάρχουν πολλοί ελαιώνες αλλά και ένα, σχεδόν παραθαλάσσιο, δάσος από πεύκα, που κατά κάποιο τρόπο αποτελεί το φυσικό όριο του Λαγανά με τον πλησίον οικισμό Καλαμάκι.
Η πανέμορφη παραλία του Λαγανά, με την χρυσαφένια άμμο της, εκτείνεται σε απόσταση εννέα χιλιομέτρων. Τα αβαθή γαλαζοπράσινα νερά της προσφέρονται για ένα απολαυστικό μπάνιο.
Τα νεογέννητα careta-careta οδεύουν προς τη θάλασσα
Ένα σημαντικό μέρος της παραλίας ανήκει στο Εθνικό Θαλάσσιο Πάρκο και προστατεύεται σαν τόπος κατοικίας της χελώνας Careta-Careta Κατά τις θερμές νύχτες του Ιουλίου και Αυγούστου οι θυληκές χελώνες αναζητούν ήσυχα και ξερά μέρη της αμμώδους παραλίας για να γεννήσουν τα αυγά τους।
Ο Άγιος - Σώστης
Από τον Λαγανά μπορείτε να επισκεφθείτε το νησάκι του Αγίου Σώστη και οπωσδήποτε το μαγευτικό Μαραθωνήσι.
Μια επίσκεψη επίσης αξίζει στον γειτονικό οικισμό Σαρακίνα για να γνωρίσετε την παλιά αρχιτεκτονική της Ζακύνθου.

Το Καλαμακι Καλαμάκι. Απόψη της παραλίας.
Ένα από τα πιό όμορφα χωριά της Ζακύνθου είναι αναμφισβήτητα το Καλαμάκι. Πνιγμένο κυριολεκτικα στο πράσινο απλώνει τα σπιτάκια του στη νοτιοδυρική πλευρά του νησιού και καταλήγουν σε μια μαγευτική παραλία με χρυσοκίτρινη άμμο. Την περιοχή του μικρού χωριού πλαισιώνουν πολλοί ελαιώνες και ένα δάσος από πεύκα που μπορεί να πει κανείς ότι είναι το φυσικό όριο του χωριού με τον Λαγανά.
Σκαρφαλωμένο πάνω σ’ ένα λόφο βρίσκεται το μικρό ιστορικό εκκλησάκι του Αγίου Λυπίου। Αγίζει να το επισκεφτείτε και να θαυμάσετε το γραφικό του καμπαναριό. Την Κυριακή του Θωμά στο εκκλησάκι αυτό γίνεται ένα πολύ ωραίο πανηγύρι. Επίσης ένα ιστορικό μνημείο της περιοχής αποτελεί και ο Γυψόλιθος όπου εκεί το 1821 οι Άγγλοι εκρέμασαν πολλούς Ζακυνθυνούς.

Εδώ τελειώνει ο σημερινός μας περίπατος Στην επόμενη ανάρτηση ακόμη πιό όμορφα χωριά

Αντώνιος Μαρτελάος

2011-05-31T16:08:00.001-04:00

Ένας αντιπροσωπευτικός λογοτέχνης της προσολωμικής περιόδου

Kατά τη διάρκεια της Ενετικής κυριαρχίας στα Ιόνια νησιά επικρατούν συνθήκες πολύ ευνοϊκότερες από ό,τι στην υπόλοιπη Ελλάδα। Έτσι πολλοί λόγιοι από την Ήπειρο, την Κωνσταντινούπολη, την Πελοπόννησο και την Κρήτη αναγκάζονται να μετακομίσουν στα Ιόνια νησιά, όπου εκεί γεννήθηκε και αναπτύχτηκε ένας πολιτισμός υψηλού επιπέδου. Ο πολιτισμός αυτός αγκάλιασε και επηρέασε όλους τους τομείς. Ένας από αυτούς ήταν και η λογοτεχνία. Η ελληνική λογοτεχνική γνώρισε μια ιδιαίτερη άνθηση στα Εφτάνησα. Οι λόγοι πολλοί. Η γνωριμία της με την λογοτεχνία των λαών που κατά καιρούς τα είχαν κατακτήσει, ιδιαίτερα των Ενετών, αλλά και η επιρροή που επέφεραν σε αυτήν ο πολιτισμός και η κουλτούρα αυτών των λαών και επί πλέον η απουσία της τουρκικής παρουσίας στα νησιά, η οποία τουρκική παρουσία αποδείχτηκε καταλυτική για τον υπόλοιπο ελληνικό χώρο, έδωσαν την ευκαιρία στους Εφτανήσιους λογοτέχνες να οδηγήσουν το αντικείμενο της εργασίας τους σε μια υψηλή άνθηση. Αυτή η άνθηση της λογοτεχνίας στα Εφτάνησα, ιδιαίτερα κατά τις τελευταίες δεκαετίες του 18ου αιώνα μέχρι το τέλος του 19ου αιώνα πήρε την ονομασία της Επτανησιακής Σχολής. Ο όρος Επτανησιακή σχολή δόθηκε από τον Εμμ. Ροΐδη και τον Ασώπιο στο δεύτερο μισό του 19ου αιώνα και αργότερα τον υιοθέτησε και ο Κωστής Παλαμάς στα κριτικά του δοκίμια για τους επτανήσιους ποιητές, Επίκεντρο αυτής της αξιόλογης λογοτεχνικής παραγωγής είναι αναμφισβήτητα ο Διονύσιος Σολωμός. Έτσι ο χρόνος διάρκειας της Επτανησιακής Σχολής λογικά διαιρείται σε τρεις περιόδους. Στην πρόσολωμική, την σολωμική και την μετασολωμική. Και στις τρεις αυτές περιόδους αξιόλογοι λογοτέχνες και ποιητές έκαμαν την εμφάνιση του στα νησιά του Ιονίου. Ένας αξιόλογος εκπρόσωπος της προσολωμικής περιόδου είναι ο Αντώνιος Μαρτελάος την ζωή και το έργο του οποίου παρουσιάζω.Προσολωμικός λόγιος , ποιητής και εκπαιδευτικός, ο Αντώνιος Μαρτελάος, γεννήθηκε στη Ζάκυνθο το 1754 και εκεί πέρασε όλα τα χρόνια της ζωής του। Γόνος αριστοκρατικής οικογένειας. Πατέρας του ήταν ο ιερέας Αντώνιος ο οποίος όμως πέθανε δύο μήνες πριν να γεννηθεί ο γιός του κι’ έτσι κατά την βάπτισή του πήρε το όνομα του πατέρα του. Μητέρα του ήταν η Άννα Σουμάκη. Διδάχτηκε τα πρώτα του ελληνικά γράμματα από τον δάσκαλο Παναγιώτη Παλαμά και εφοίτησε στο ιταλικό σχολείο της Ζακύνθου. Μελέτησε την αρχαία ελληνική, λατινική, και ιταλική λογοτεχνία. Ίδρυσε σχολείο στη Ζάκυνθο όπου τα παιδιά των “ποπολάρων” παρακολουθούσαν τα μαθήματα δωρεάν ενώ τα “αρχοντόπουλα” έπρεπε να πληρώνουν υπέρογκα ποσά.Είχε μαθητές τον Σολωμό, τον Ούγκο Φώσκολο, τον Γαζέλη, τον Αντώνη Μάτεση, τον Γεώργιο Τερτσέτη κ.α.Με την Συνθήκη του Campo Formiο το 1797 γίνεται η προσάρτηση των Ιονίων νήσων από την Γαλλία. Τα κηρύγματα της Γαλλικής Επανάστασης γίνονται δεκτά με ενθουσιασμό στα Εφτάνησα και ιδιαίτερα στη Ζάκυνθο στην οποία ήδη είχε ιδρυθεί η Λέσχη των Ιακωβίνων.Διαπνεόμενος από δημοκρατικές ιδέες και επηρεασμένος από τον Γαλλικό Διαφωτισμό και από τις αρχές της Γαλλικής Επανάστασης, εκφωνούσε σατυρικούς και σκληρούς στίχους ενάντια στους αριστοκράτες που βασάνιζαν τον λαό. Στις αρχές του 19ου αιώνα θα γράψει τα "πατριωτικά τετράφωνα" δίνοντας έτσι μια χαρακτηριστική μορφή στον ζακυνθινό λόγο.
Το 1797 όπου οι Γάλλοι κατέκτησαν τα Εφτάνησα ο Αντώνιος Μαρτeλάος έγινε μέλος της Επιτροπής Οργάνωσης των Ιακωβίνων της Ζακύνθου και έγραψε τον «Ύμνο εις την περίφημον Γαλλίαν και τον αρχιστράτηγον Βοναπάρτη» Το έργο του αυτό προκάλεσε έντονες αντιδράσεις στους συντηρητικούς πνευματικούς κύκλους।Με την είσοδο των Ρωσσοτούρκων στα Εφτάνησα το 1798 ο Μαρτελάος διώχτηκε για τις δημοκρατικές του ιδέες Το 1800 ύμνησε με στίχους του την ίδρυση της Επτανήσου Πολιτείας, χαιρετίζοντας το γεγονός ως την αρχή της απελευθέρωσης του Γένους.

Το 1818 έγινε μέλος της Φιλικής Εταιρείας।Κατά την διάρκεια της Αγγλικής κατοχής των Επτανήσων κατηγορήθηκε για συκοφαντία, γεγονός που επιδείνωσε την δύσκολη κατάσταση της υγείας του και πέθανε τον Νοέμβρη του 1819.Ο θάνατός του ανέκοψε το δρόμο του μεγάλου πατριώτη. Λίγο πριν πεθάνει έκαψε το προσωπικό του αρχείο επειδή φοβόταν μην πέσει στα χέρια των εχθρών του. Σώθηκαν μόνο μερικοί πατριωτικοί και πανηγυρικοί του λόγοι, δύο ωδές στην αρχαΐζουσα γλώσσα, μεταφράσεις ιταλικών έργων, μερικά επιγράμματα και στίχοι του.Χαρακτηριστικό της φιλοπατρίας του το επίγραμμα που έγραψε για τον θάνατο του Ούγκω Φώσκολου.“ Του κάκου Φράγκο θέλουν να σε κάμουνεΠου εισ’ Έλληνας τα μνημεία φωνάζουνε”.
Μερικά από τα έργα του Αντώνιου Μαρτέλαου είναι “Ο Θούριος”, “Ύμνος τω μαθητή μου Νικολάω Φωσκόλω Το χρυσό βιβλίο κ।α. Στα έργα του μεγάλου αυτού ποιητή διακρίνεται έντονα ο πόθος του για ελευθερία και δικαιοσύνη. Αν και θεωρητικά ήταν ταγμένος στην καθαρεύουσα έγραψε όλα του τα έργα στην δημοτική για να γίνει το έργο του πιο εύκολα κατανοητό από το λαό.

Οι φωτογραφίες είναι εικόνες τις Ζακύνθου εκείνης της εποχής

Μια βόλτα στα χωριά των νησιών μας.

2011-05-23T22:35:00.001-04:00

Ένας περίπατος στα χωριά της Λευκάδας..

Μετά από τον απολαυστικό περίπατο στα νησάκια της Λευκάδας αξίζει τον κόπο για ένα ακόμη περίπατο στα πανέμορφα χωριά της Πάρα πολλά τα χωριά πάνω σε τούτο το νησί και δύσκολη η επιλογή ποιό να δει κανείς και ποιό να αφήσει। Ας κάνουμε λοιπόν έναν σύντομο περίπατο σε όσα πιό πολλά μπορούμε.

Πόρτο -Κατσίκι

Η παραλία στο πόρτο-Κατσίκι
Οπωσδήποτε πρώτη επιλογή το όμορφο και γραφικό χωρίο Πόρτο-Κατσίκι. Το Πόρτο-Κατσίκι μπορεί να περηφανεύεται ότι έχει την πίο όμορφη παραλία του νησιού αλλά και μία από τις πιό όμορφες της Ελλάδας. Όμως υπάρχει η δυσκολία των 90 σκαλιών που πρέπει να κετέβει κανείς για να φτάσει στην παραλία αλλά τα ίδια σκαλοπάτια θα πρέπει να ανέβει και κατά την επιστροφή. Όμως το θέαμα που θα αντικρύσεται σαν φτάσετε κάτω θα σας αποζημιώσει με το πάρα πάνω. Μιά απέραντη γαλαζοπράσινη θάλασσα, μια αμμουδιά που μοιάζει με χρυσάφι και σκεπή τους γύρω οι καταπράσινοι λόφοι.
Μπορείτε να απολαύσετε ένα υπέροχο μπάνιο που θα σας μείνει αλησμόνητο.

Οι Εγκρεμνοί Άποψη τρων βράχων στους Εγκρεμνούς
Οι Εγκρεμνοί είναι η περιοχή μου συνδιάζει την αγριάδα των βράχων και την ηρεμία της απέραντης θάλασσας. Ένα μέρος τόσο μαγικό που δεν έχει τίποτε να ζηλέψει από τις εξωτικές παραλίες της Καριβαϊκής. Το όνομά της η περιοχή το έχει πάρει από τους βράχους που σχεδόν κρέμονται πάνω της και μοιάζουν να την σκεπάζουν. Η αμμουδερή παραλία της ξεπερνάει σε μήκος τα δύο χιλιόμετρα. Όμως αυτή η πανέμορφη περιοχή εμποδίζει πολλούς να την επισκεφτούν αφ’ ενός διότι ο δρόμος έχει πάρα πολλές και επικίνδυνες στροφές και αφ’ ετέρου διότι για να φτάσετε στη θάλασσα θα πρέπει να κετεβείτε 350 σκαλοπάτι. Ακριβώς τριακόσια πενήντα. Και φυσικά η επιστροφή, το ανέβασμα μάλλον με άθλο μπορεί να μοιάζει. Βέβαια υπάρχει και η πρόσβαση από την θάλασσα με καϊκια που αναχωρούν από διάφορα σημεία της Λευκάδας. Πάντως με οποιονδήποτε τρόπο κι΄αν επισκεφτείτε τους Εγκρεμνούς η εμπειρία σας θα είναι μεγάλη.

Το Νυδρί Ο οικισμός Νυδρί
Στην νοτειοανατολική πλευρά του νησιού της Λευκάδας βρίσκεται ο οικισμό Νυδρί. Φημισμένο το Νυδρί σε όλον τον κόσμο αφού η θέση που έχει απέναντι από τον Σκορπιό του Ωνάση του έδωσε την ευκαιρία να έχει μια μεγάλη τουριστική ανάπτηξη. Φυσικά οι κάτοικοι του οικισμού ίσως νοιώθοντας μιαν υποχρέωση έχουν στήσει τον αδριάντα του Αριστοτέλη Ωνάση στην πλατεία του χωριού τους. Πραγματικά πάρα πολύ όμορφος αυτός ο οικισμός παρουσιάζει ένα υπέροχο θέαμα χρωμάτων με τους πολύχρωμους κήπους όλων σχεδών των σπιτιών του. Έξω από το Νυδρί υπάρχουν εύφορα περιβόλια και πλούσιοι αμπελώνες. Το Νυδρί είναι χτισμένο σε μια ειδυλλιακή καταπράσινη τοποθεσία και διαθέτη μιά πολύ όμορφη παραλία. Από το Νυδρί σε καθημερινή βάση ξεκινούν καραβάκια για επισκέψεις στα διάφορα νησάκια. Στο ακρωτήρι του Βλυχού, στην κορφή του λόφου, υπάρχει ο τάφος του Γερμανού αρχαιολόγου Νταιρπφελντ που υποστήριξε ότι το παλάτι του ομηρικού Οδυσσέα βρισκόταν στο Νυδρί. Στον κόλπο του Βλυχού είναι και το εκκλησάκι της Αγίας Κυριακής που λέγεται ότι είναι χτισμένο πάνω στο αρχαίο ιερό των Νυμφών.

Η Βασιλική Η παραλία της Βασιλικής
Ένα από τα πιό όμορφα παραλιακά χωριά της Λευκάδας αναμφισβήτητα είναι η Βασιλική. Βρίσκεται στο νότιο τμήμα του νησιού και είναι ένα από τα χωριά όπου το καλοκαίρι συγκρντρώνει πάρα πολύ τουρισμό. Παραδοσιακό το χρώμα του χωριού το οποίο κυριολεκτικά βρίσκεται πνιγμένο στο πράσινο. Μιά πάρα πολύ μεγάλη παραλία με χρυσοκίτρινη άμμο καταλήγει στον κόλπο του Πόντη. Από το λιμάνι της Βασιλικής υπάρχει καθημερινή ανταπόκριση με την Κεφαλονιά και την Ιθάκη για ολοήμερες εκδρομές. Ένα δρομάκι του οικισμού της Βασιλικής
Στην κοιλάδα της Βασιλικής υπάρχουν αρχαία λείψανα και όπως υποστηρίζει η αρχαιολογική υπηρεσία πρόκειται για κάποια αρχαία πόλη αλλά ακόμη δεν έχουν αρχίσει οι συστηματικές ανασκαφές.

Ο Άγιος Νικήτας. Άποψη του Άγιου Νικήτα από το λόφο.
Στη βόρεια πλευρά της Λευκάδας, ο οικισμός του Αγίου Νικήτα μοιάζει να είναι χωμένος σ’ εναν πανέμορφο γραφικό κόλπο. Γύρω του μικροί λόφοι πνιγμένοι, κυριολεκτικά στο πράσινο. Τα πεύκα και τα κυπαρίσσια με τη ασπράδα των βράχων και το γαλαζοπράσινο των νερών του Ιονίου δίνουν ακόμη πιό πολύ την ομορφιά τους στον μικρό οικισμό.
Ένα ιδιαίτερο ενδιαφέρον της περιοχής είναι ότ έχει κατοικειθεί από την αρχαιότητα αφού υπάρχουν ευρήματα της παλαιολιθηκής εποχής. Επίσης οι ψαράδες πολλές φορές έχουν ανασύρει από τη θάλασσα αντικείμενα αρχαιολογικού ενδιαφέροντος όπως αγγεία, αμφορείς και άλλα. Είναι βέβαιο ότι οι πρώτοι κάτοικοι του οικισμού έφτασαν εκεί στις αρχές του 19ου αιώνα από το πλησίον χωρίο Δρυμώνας. Ο οικισμός θα γνωρίσει μια σημαντική ανάπτυξη στα τέλη του 19ου αιώνα μέχρι τη δεκαετία του ’30 όπου οι γύρω λόφοι σταδιακά θα μετατραπούν σε αμπελοκαλλιέργειες από τις οποίες παράγεται η εκλεκτή λευκαδίτικη ποικιλία οίνου με το όνομα “Βαρτζαμί”. Η έλλειψη οδικού δυκτίου θα υποχρεώσει τους χωρικούς να μεταφέρουν το κρασί δια θαλάσσης μετατρέποντας έτσι τον οικισμό σε εμπορικό λιμάνι.
Σήμερα φυσικά και ο τουρισμός έχει αγγίξει τον οικισμό και είναι πολλοί αυτοί που το καλοκαίρι απολαμβάνουν τις ομορφιές του.

Το Καλαμίτσι. Ο οικισμός Καλαμίτσι
Ένα από τα πιό παλιά χωριά της Λευκάδας, κυριολεκτικά σκαρφαλωμένο σε μια καταπράσινη πλαγιά του βουνού Ράχη με μια καταπληκτική θέα. Πρόκειται για ένα παραδοσιακό οικισμό που όμως δεν βλέπει προς τη μεριάς της θάλασσας, η οποία απλώνεται στα ριζά του λόφου. Αθέατο από τη θάλασσα χτίστηκε έτσι για να απεφεύγει τις επιδρομές των πειρατών την εποχή που οι κουρσάροι ελυμένονταν το Ιόνιο πέλαγος. Πάρα πολλές εκκλησιές είναι διεσπαρμένες στην γύρω περιοχή μεταξύ των οποίων και η Παναγιά των Κήπων.
Οι κάτοικοί του παλαιότερα ασχολούνταν με την καλλιέργεια σιτηρών, γι’ αυτό στο χωριό υπάρχουν ακόμη δεκατρείς ανεμόμυλοι οι οποίοι σήμερα αποτελούν ένα αξιόλογο τουριστικό αξιοθέατο. Το Καλαμίτσι συνεχίζει να διατηρεί την παροδοσιακή του ζωή και θα δει κανείς ακόμη και σήμερα μερικές γυναίκες να επιμένουν να κυκλοφορούν με τις παλιές λευκαδίτικες παραδοσιακές φορεσιές.
Στα ριζά του λόφου που είναι χτισμένο το χωριό, απλώνεται μια πανέμορφη παραλία με χρυσοκίτρινη άμμο, όπου με τους βράχους που την αγκαλιάζουν συνθέτουν ένα υπέροχο τοπείο.
Το 1825 το Καλαμίτσι ήταν το μοναδικό χωριό σε όλο το νησί, εκτός της πρωτεύουσας, όπου λειτουργούσε δημοτικό σχολείο।

Η έπόμενη ανάρτηση θα είναι αφιερωμένη σε έναν μεγάλο εκπρόσωπο της Επτανησιακής Σχολής

Τα νησάκια της Λευκάδας

2011-05-14T20:05:00.000-04:00

Από όλα τα νησιά τοιυ Ιονίου η Λευκάδα μπορεί να είναι περήφανη γιατί έχει την τύχη να πλαισιώνεται από μια πολύ όμορφη ιδιαιτερότητα. Μια ιδιαιτερότητα που της προσδίδει μια ξεχωριστή ομορφιά Τα εικοσιτέσσαρα νησάκι που την περιβάλουν Τα Πριγκηπονήσια της Ελλάδας, όπως τα λένε. Ένα πραγματικά υπέροχο θέαμα, ένα απίστευτο τοπείο. Πρόκειται για ένα νησιώτικο σύμπλεγμα από εικοσιτέσσαρα νησάκια και νησίδες που ανήκουν στο σύμπλεγμα των Τηλεβοϊδών νήσων και που περιβάλουν το πανέμορφο νησί της Λευκάδας. Τα κυριώτερα από αυτά είναι το Μεγανήσι, η Μαδουρή, ο Καστός, ο Σκορπιός, το Σκορπίδι, η Σπάρτη, η Θηλειά, η Κάλαμος και φυσικά ακολουθούν όλα τα άλλα τα μικρότερα.
Αξίζει τον κόπο μια μικρή βόλτα στα δρομάκια των οικισμών που βρίσκονται φυτρωμένοι πάνω σ’ αυτά τα νησάκια, ένας περίπατος στις γραφικές παραλίες, στους καταπράσινους λοφίσκους.
Από τα νησιά αυτά τα τρία είναι ιδιωτικά। Η Μαδουρή ανήκει στους απογόνους του μεγάλου μας ποιητή Αριστοτέλη Βαλαωρίτη, ο Σκορπιός είναι της οικογενείας Ωνάση και το Σκορπίδι είναι ιδιοκτησία της οικογενείας του Σπήλιου Λιβανού.

Το Μεγανήσι

Μεγανήσι - Άποψη από το λόφο

Το μεγαλύτερο από το σύμπλεγμα των Τηλεβοϊδων νήσων είναι το Μεγανήσι. Στους αρχαίους χρόνους, ιδαίτερα στη περίοδο του Στράβωνος, το όνομά του ήταν Τάφος ή Ταφιάς. Την εποχή του χαλκού αποτελούσε κέντρο του πειρατικού λαού των Τηλεβόων Με την παρακμή αυτών ακολουθεί πλέον την ιστορική πορέια της Λευκάδας μέχρι την ημέρα της Ένωσης.
Το Μεγανήσι είναι ένα όμορφο νησάκι πνιγμένο στο πράσινο που μέσα του φιλοξενεί τρία όμορφα παραδοσιακά χωριουδάκια. Περίπου χίλιοι είναι οι μόνιμοι κάτοικοι του νησιού και μοιράζονται στα χωριά Σπαρτοχώρι, Βαθύ και Κατωμέρι. Το Βαθύ έχει καθημερινή ανταπόκρυση με το Νυδρί της Λευκάδος που βρίσκεται ακριβώς απέναντι και εκτός από το μικρό γραφικό λιμανάκι του που φιλοξενεί τα ψαροκάϊκα άξια προσοχής είναι και τα στενά του γραφικά δρομάκια, με τα πέτρινα σπίτια. Στην άκρη του μικρού χωριού βρίσκεται η εκκλησιά του Αγίου Βησσαρίωνα από όπου ξεκινά ο δρόμος για την πανέμορφη παραλία Φανάρι. Έργο τέχνης και το μικρό μοναστήρι του Αγίου Ιωάννη του Προδρόμου, το οποίο σύμφωνα με την παράδοση χτίστηκε στα 1477. Το μοναστήρι είναι χτισμένο στην βοτσαλωτή παραλία στα δυτικά του χωριού.
Στο νότιο μέρος του νησιού υπάρχει μια στενή λωρίδα γης που οδηγεί στην Σπηλιά του Παπανικολή। Λέγεται ότι εκεί ήταν το κρυσφήγετο του θρυλικού υποβρυχίου κατα την διάρκεια του Β! Παγκοσμίου πολέμου γι’ αυτό και η σπηλιά έχει πάρει το όνομά του. Το Κατωμέρι είναι ένας γραφικός αγροτικός οικισμός με πέτρινα σπιτάκια του περασμένου αιώνα. Οι κατοικοί του ασχολούντε με τις ελές και τα αμπέλια.

Ο Κάλαμος

από το σύμπλεγμα των Πριγκηπονήσων, ο Κάλαμος βρίσκεται αρκετά μίλια νότια από όλα τα νησιά της Λευκάδας και ανήκει στις Εχινάδες νήσους। Πρόκειται για μια συστάδα από ερημονήσια που ξεκινούν από την Οξιά, κοντά στην λιμνοθάλασσα του Αιτωλικού। Λίγα τετραγωνικά χιλιόμετρα είναι όλο το μέγεθος του νησιού όμως διαθέτει μια μοναδική διακόσμηση από κουμαριές, δάφνες, εληές με κυρίαρχο στοιχείο μια ποικιλία από σπάνια πεύκα। Ένας και μόνο δρόμος υπάρχει πάνω στο νησί που συνδέει τον Κάλαμο με τον έταιρο των οικισμών, την Επισκοπή. Λίγα γραφικά αγροτόσπιτα κι’ ενα όμορφο λιμανάκι είναι όλος ο οικισμός της Επισκοπής.
Λίγο πιό πέρα η περιοχή του Κάστρου με το ονομαστό Καστρομονάστηρο। Εκεί υπάρχουν υπολοίματα από τα υψηλά πέτρινα τείχη. Λέγεται ότι στο Κάστρο αυτό είναι θαμένη η μητέρα του μεγάλου αγωνιαστή του ’21, του Γιώργου Καραϊσκάκη.

Ο Καστός

Το νησάκι Καστός

την μικρότερη από τις κατοικήσιμες νησίδες και ο μικρός οικισμός του Καστού, είναι χτισμένος αμφιθεατρικά γύρω από το μικρό γραφικό λιμανάκι στην ανατολική πλευρά του νησιού, ενώ ο αριθμός των μονίμων κατοίκων του είναι μόλις 50
Σημαντικό αξιοθέατο του μικρού οπικισμού η εκκλησιά του Αγίου Ιωάννη του Προδρόμου। Ένα κτίσμα του 19ου αιώνα με θαυμάσιες τοιχογραφίες στους θόλους της.Ο Καστός είναι το μόνο νησί από το σύμπλεγμα των Τηλεβοϊδων νησιών που είναι πολύ πλησίον στη στερια. Γι’ αυτό και έχει το επίθετο “στεριανό νησί”.
Το μικρό αυτό νησάκι είναι στολισμένο με τις ονομαστές παραλίες Λίμνη, Καμίνι και Βρισίδι. Σε απόσταση τεσσάρων χιλιομέτρων από τον οικισμό βρίσκεται το ξωκκλήσι του Αγίου Αιμιλιανού, ένα χαρακτηριστικό δείγμα της εκκλησιαστικης αρχιτεκτονικής των περαμένων αιώνων, ενώ στη συνέχεια εκτίνεται ο αιωνόβιος ελαιώνας του Καλικεριμιού, με εληές που μετρούν εκατοντάδες χρόνια πάνω τους.

Καστός, Ο οικισμός

Μιά χαρακτηριστηκή ομορφιά του μικρού νησιού είναι το γραφικό φυσικό αγκυροβόλιο Σαρακήνικο που βρίσκεται στη δυτική μερά του νησιού, ενώ στα αξιοθέατε συγκαταλέγεται και ο ανεμόμυλος που είναι πάνω από τον οικισμό। Στα στενά δρομάκια του οικισμού φιλοξενούνται ωραιότατα πέτρινα σπιτάκια χτισμένα με την χαρακτηριστική νησιώτικη αρχιτεκτονική। Το νησάκι αυτό παράγει ωραιότατα σταφύλια και είναι ονομαστό το κρασί που βγαίνει από αυτά.

Η Μαδουρή Το σπίτι του Βαλαωρίτη

Μικρή νησίδα κυριολεκτικά πνιγμένη στο πράσινο, ιδιοκτησίας των Βαλαωρίτιδων। Εκεί μεγάλωσε ο ποιητής μας Αριστοτέλης Βαλαωρίτης। Στο κέντρο του, το μικρό αυτό νησάκι, φιλοξενεί το παλιό λιθόκτιστο νεοκλασικό της οικογένειας Βαλαωρίτη।

Το νησάκι Μαδουρή

Σήμερα είναι ιδιοκτησία του Νάνου Βαλαωρίτη και των δισεγγόνων του μεγάλου μας ποιτή, Ελένης, Γεράσιμου και Γρηγόρη Καραπαναγιώτη.
Η Μαδουρή είναι το νησί που αρχικά ήθελε να αγοράσει ο Ωνάσης αλλά οι ιδιοκτήτες του δεν το πούλησαν.
Στο νησί απαγορεύεται η πρόσβαση χωρίς άδεια।

Ο Σκορπιός

Μια παραλία του Σκορπιού

Το μικρό αυτό νησάκι, που είναι πνιγμένο στο πράσινο και βρέχεται από τα γαλαζοπράσινα νερά του Ιονίου, στη δεκαετία του εξήντα μέσα από ασπρόμαυρες φωτογραφίες ταξίδεψε σε όλο τον κόσμο। Ήταν τότε που το αγόρασε ο Αριστοτέλης Ωνάσης και άρχισαν να συγκεντρώνονται εκεί όλες οι διασημότητες του κόσμου.
Ο Σκορπιός σήμερα δεν θυμίζει τίποτε από τις δόξες που γνώρισε τότε.
Με μόνιμο προσωπικό για την συντήρησή του και σπάνιες πιά οιεπισκέψεις το νησί παραμένει σήμερα σαν ένα αξιοθέατο.
Οι δυό ελεύθερα προσβάσειμες παραλίες του, Αμπέλια και Παναγίτσα είναι οι μόνες στις οποίες επιτρέπεται η επίσκεψη και κάθε καλοκαίρι γεμίζουν από κόσμο.
Στο Σκορπιό υπάρχουν οι τάφοι του Αριστοτέλη Ωνάση, του γιού του Αλέξανδρου και της κόρης του Χριστίνας.

To Σκορπίδι Το νησάκι Σκορπίδι

Μια ακόμη πολύ μικρή πανέμορφη νησίδα από το σύμπλεγμα των Τηλεβοϊδών। Των ελληνικών Πριγκιπονήσων। Πνιγμέμο στο πράσινο και αυτό το νησάκι βρίσκεται λίγο βορειότερα του Σκορπιού και είναι ιδιόκτητο। Ανήκει στην οικογένεια του Σπήλιου Λιβανού। Φυσικά και εδώ είναι απαγορευμένη η πρόσβαση.

Το Χελωνάκι

Υπάρχουν ακόμη υα νησάκια Χελωνάκι, Θηλειά, Σπάρτη, Κυθρό, Αρκούδι, Άτοκος και άλλα δώδεκα ακόμη τα περισσότερα των οποίων δεν παρουσιάζουν κάποιο ενδιαφέρον λόγω μεγέθους. Όμως είναι όλα αυτά που δίνουν αυτό το παράξενο μεγαλείο στην Λευκάδα αλλά και γενικά στο Ιόνιο πέλαγος. Είναι ίσως μιά από τις ομορφότερες εικόνες της Ελλάδας.

Τρέλα.....Κεφαλονίτικη.

2011-05-10T12:10:00.001-04:00

Φύτεψαν λεμονιά στη μέση του δρόμου

Λένε πως η Κεφαλονιά είναι το νησί των τρελών. Κουρλονήσι την ονοματίζουν. Κι’ όλους τους Κεφαλονίτες κουρλούς μας αποκαλούν. Για να πούμε την αλήθεια δεν έχουν και άδικο. Η τρέλα έχει την έδρα της σ’ αυτό το νησί. Όμως είναι μια τρέλα όμορφη. Μια τρέλα ακίνδυνη. Μια τρέλα γεμάτη σάτυρα και γέλιο Κι’ απόδειξη αυτό που συνέβει στα Καμιναράτα πριν λίγες μέρες. Διαβάστε τι μου έστειλε η καλή μου φίλη Ρισσιάνα από το Μόναχο παρακαλώ. Και φυσικά με τις σχετικές φωτογραφίες.
“ Πριν από δυό μήνες περίπου στον κεντρικό δρόμο του οικισμού Καμιναράτα σημειώθηκε μια βλάβη στο σύστημα ύδρευσης. Πήγε λοιπόν ένα συνεργείο της αρμόδιας υπηρεσίας, έσκαψε, διόρθωσε τη βλάβη και έφυγε αφήνοντας σε εκείνο το σημείο του κεντρικού δρόμου μια μεγάλη λακούβα. Η ταλαιπωρία για τα διερχόμενα οχήματα άλλα και για τους πεζούς, μεγάλη. Μάταια τα παράπονα προς το Δήμαρχο ο οποίος, όπως φαίνεται, είναι οπαδός του ....άστο γι΄αργότερα. Είδαν και απ’ είδαν οι κάτοικοι και μιά μέρα μιά ομάδα από αυτούς πήγε στην λακούβα, την περιποιήθηκαν, την ομόρφηναν και φύτεψαν μια.....λεμονιά, η οποία, ω του θαύματος εκάρπησε αμέσως Και φυσυκά δεν παρέλειψαν να διαμηνύσουν στον Δήμαρχο......Λάβε τα μέτρα σου διότι έχουμε κι΄άλλες λακούβες και θα γίνει εδώ δάσος από λεμονιές...»
Γι’ αυτό σας λέω. Η Κεφαλονίτικη τρέλα είναι μοναδική, είναι το κάτι άλλο

Μιά βόλτα στα χωριά των νησιών μας.

2011-05-05T15:43:00.000-04:00

Μέρος 8ο Νότια Κεφαλονιά..

Αγαπητοί μου φίλες και φίλοι
Μετά από μια σχετική απουσία με την περιπέτεια των ματιών μου – η οποία ακόμη δεν έχει τελειώσει – επανέρχομαι και πάλι στην ενεργώ δράση। Στο αγαπημένο σε όλους σας μπλογκ των “Εφτανήσων” Ξεκινάμε και πάλι τους περιπάτους στα πανέμορφα νησιά του Ιονίου για να γνωρίσουμε τον πολιτισμό τους, την ιστορία τους τηνλαογραφία τους τις παραδόσεις τους, αλλά και τους πραγματικά αξιόλογους ανθρώπους που τα εκατοίκησαν και τα κατοικούν Ξεκινάμε λοιπόν σήμερα με έναν όμορφο και απολαυστικό περίπατο στα χωριά της νότιας Κεφαλονιάς.
Είναι γεγονός ότι το νότιο τμήμα του νησιού της Κεφαλονιάς διακρίνεται για την ξεχωριτή ομορφιά του, τις γραφικές παραλίες του αλλά και τα χαρακτηριστικά σπιτάκια, τα περισσότερα των οποίων πάνω τους κουβαλάνε σημαδια τις ντόπιας αρχιτεκτονικής.
Όμως ας μου επιτραπεί να κάμω μιά μικρή παρέκλιση για να παρουσιάσω το χωρίο Παλαιά Περίθεια στη Βόρεια Κέρκυρα το οποίο παρέλειψα από την τελευταία μου ανάρτηση.
Και να ευχαριστήσω την καλή μου φίλη Χαρά Θεοδωρίτση που μου έκαμε αυτήν την υπόδειξη. Ας γνωρίσουμε λοιπόν αυτό το, πραγματικά, αξιοπρόσεκτο χωριό.

Η Παλαιά Περίθεια

Π οικισμός της Παλαιάς Περίθειας βρίσκεται στην περιοχή της Βόρεια Κέρκυρας και συγκεκριμένα σε μια κατάφυτη πλαγιά στη μέση του όρους Παντοκράτωρ. Πρόκειται πραγματικά για έναν οικισμό-στολίδι όπου συνυπάρχει το μαγευτικό πράσινο της περιοχης με τον αρχιτεκτινικό πλούτο. Η Παλαιά Περίθεια έχει περίπου 130 σπιτια τα περισσότερα των οποίων είναι χτισμένα με βάση την ενετική αρχιτεκτονική και φυσικά όλα είναι χτισμένα με ντόπια πέτρα. Στέκουν εκεί επιβλητικά μα κουρασμένα καθώς πάνω τους έχει περάσει αδηφάγος ο χρόνος. Η θέση του οικισμού, στη μέση του μεγάλου βουνού της Κέρκυρας, έχει επιλεγεί από το φόβο των επιδρομών των πειρατών αλλά και της ελονοσίας που κείνο τον καιρό ταλαιπωρούσε τις ακτές των Ιόνιων νησιών.
Ιδιαίτερα εντυπωσιακές είναι οι εκκλησιές του, χτισμένες σε κυκλική διάταξη γύρω από τον οικισμο.
Το καμπαναριό του Αγίου Ιακώβου του Πέρση

Στην είσοδο του οικισμού επιβλητικό στέκει το καμπαναρίο του Αγίου Ιακώβου του Πέρση, ένα αξιόλογο θρησκευτικό μνημείο

Εντυπωσιακό αρχοντικό είναι το σχολείο του χωριού με το οικόσημο του άρχοντα Σκορδίλη στην είσοδό του.
Πριν από πολλά χρόνια οι κάτοικοι της Περίθειας άρχισαν να εγκαταλείπουν τον οικισμό εξ’ αιτίας μιας μέγάλης επιδημίας που τους είχε χτυπήσει. Τα απομεινάρια των αρχοντικών που επιμένουν να αντιστέκονται στο χρόνο, δίνουν στον οικισμό την όψη του “χωριού φάντασμα” Η ερημιά της περιοχής αφήνει τη δική της γοητεία και κάνει τον επισκέπτη, καθώς περιδιαβαίνει τα σοκκάκια, να ταξειδεύει στην περασμένη βενετσιάνικη εποχή. Πραγματικά πρόκειται για ένα αξιόλογο στολίδι της βόρειας Κέρκυρας.

Νότια Κεφαλονιά

Τα Μεταξάτα.
Ένα από τα πλέον όμορφα χωριά της νότια Κεφαλονιάς είναι αναμφησβήτητα τα Μεταξάτα. Ένας αξιοπρόσεκτος οικισμός ο οποίος αποτελεί τμήμα του Δήμου Λειβαθούς. Το παλιό όνομα του οικισμού ήταν Φρατζάτα. Το σημερινό του όνομα το οφείλει στον βυζαντινό αξιωματούχο Μαρκαντώνιο Μεταξά, ο οποίος ήλθε και εγκαταστάθηκε σ’ αυτή την περιοχή του νησιού μετά την πτώση της Κωνσταντινούπολης. Μαζύ του ήρθαν στο χωριό και τα αδέλφια του Ανδρέας και Κωνσταντίνος οι οποίοι ηγήθηκαν δύναμης Κεφαλονιτών η οποία συμμετείχε στην επανάσταση της Πελοπονήσου. Η προτομή του Λόρδου Βύρωνα
Στα Μεταξάτα και συγκεκριμένα στο σπίτι του Στραβόλαιμου Μεταξά, γιατρού του Αλή-Πασά φιλοξενήθηκε για τέσσερους μήνες ο λόρδος Βύρων, ο οποίος εκεί έγραψε και αρκετά ποιήματά του. Σήμερα μάλιστα στην κεντρική πλατεία του χωριού υπάρχει και ο αδριάντας του.

Τα Σπαρτιά Σπαρτιά. Η παραλία
Το χωριό Σπαρτιά βρίσκεται στην νότια πλευρά της Κεφαλονιάς και συγκεκριμένα στην περιοχή της Λειβαθούς. Ο οικισμός είναι χτισμένος σε μια υπέροχη τοποθεσία στην αγκαλιά των γαλανών νερών του Ιονίου και ακουμπισμένος σε μια σειρά από καταπράσινους λόφους
Τα Σπαρτιά έχουν μεγάλη ναυτική παράδοση. Κατά τον 19ο αιώνα ο στόλος τους είχε ενενήντα ιστιοφόρα που εξυπηρετούσαν το εμπόριο ταξειδεύοντας από τον Εύξεινο Πόντο μέχρι το Γιβραλταρ.
Συχνά τα Σπαρτιά εδέχοντο επιθέσεις πειρατών για τούτο σε πολλά παλιά σπίτια υπάρχουν υπολοίματα κτισμάτων και αντικειμένων που βοηθούσαν τους κατοίκους να αποκρούουν τις επιθέσεις των πειρατών.
Στα Σπαρτιά έχουν αναδειχθεί μεγάλες προσωπικότητες όπως ο Ευάγγελος Πανάς, ο οποίος, σαν αρχηγός των Κεφαλονητών συνέτριψε τους Τούρκους στη μάχη του Λάλα κατά τη διάρκεια της Επανάστασης του 1821. Επίσης ο φημισμένος γιατρός Φωτεινός Πανάς του οποίου το έργο αναγνωρίζεται μέχρι σήμερα στη Γαλλία.
Η διαδρομή μέχρι τα Σπαρτιά προσφέρει ένα σπάνιο θέαμα σε έναν συνδιασμό από πράσινους λόφους με άσπρες χαραμάδες και καταγάλανα νερά. Ο οικισμός πλαισιώνεται από αρκετά γραφικά λιμανάκια τα οποία εξυπηρετούν τα ιστιοφόρα. Ένα από αυτά τα λιμανάκια διαθέτει και μια πάρα πολύ ωραία παραλία από την οποία υπάρχει μια άνετη και φανταστική θέα προς το βουνό Αίνος και τον κόλπο του Λούρδα.
Στα Σπαρτιά λειτουργεί ένα πραγματικά πρωτότυπο μουσείο. “Το μουσείο της κουκουβάγιας και του σκαντζοχειρου“ Το μουσείο αυτό είναι αφιερωμένο στη ζωή και τις συνήθειες αυτών των των δύο ζώων.

Ο Λούρδας Η παραλία του Λούρδα
Ακριβώς δίπλα από τα Σπερτιά βρίσκεται ο οικισμός Λούρδας. Ο οικισμός αυτός είναι γνωστός για την περίφημη παραλία του και την αμμουδιά που διαθέτει η παραλία αυτή. Κοντά στην παραλία υπάρχουν μεγάλες εκτάσεις με εληές, πορτοκαλιές και τροπικά φυτά.
Στο Λούρδα υπάρχει η μικρή ιδιωτική εκκλησιά του Αγίου Γερασίμου στην οποία μπορεί κανείς να θαυμάσει το πανέμορφο καμπαναριό της το οποίο χρονολογείται από τον 15ο αιώνα.
Δίπλα στο Λούρδα είναι τα μικρά χωριά Κοριάννα και Κλείσματα στα οποία ο επισκέπτης μπορεί να θαυμάσει παλιά αρχοντικά σπίτια, δείγματα της ντόπιας αρχιτεκτονική

Το Ρατζακλί
Το Ρατζακλί είναι ένα πανέμορφο γραφικό χωριό της Νότια Κεφαλονιάς
Ανήκει στο Δημοτικό διαμέρισμα της Σκάλας του Δήμου Εληού-Πρόνων. Η παραλία του χωριού στη θέση Ποταμάκια, αποτελεί βιότοπο αναπαραγωγής της θαλάσσιας χελώνας careta-careta.

Τα Καμίνια.
Τα Καμίνια είναι ένα ακόμη όμορφο και χαρακτηριστικό χωριό της Νότιας Κεφαλονιάς. Σημείο αναφοράς του οικισμού των Καμινίων η τεράστια ερημική παραλία που διαθέτει και η οποία είναι από τις κυριώτερες παραλίες της Νότιας Κεφαλονιάς. Την παραλία αυτή ο επισακέπτης θα την αντικρύσει από ψηλά στο δρόμο που πάει για τη Σκάλα. Η παραλία είναι προσβάσημη και ο επισκέπτης μπορεί να φτάσει με τα πόδια στα κυριώτερα σημεία της.

Ο Κατελειός Άποψη του Καστελειού
Θα τελειώσουμε τον σημερινό μας περίπατο με μια επίσκεψη στον γραφικό οικισμό Κατελειός

Βασικά ο οικισμός χωρίζεται στον Άνω και Κάτω Κατελειό με τον Άνω να είναι και ο πλέοπν κατοικημένος
Είναι ένα γραφικό παραλιακό ψαροχώρι της νότιας Κεφαλονιάς και ανήκει στο Δήμου Ελειού-Πρόνων.Βρίσκεται 35 χιλιόμετρα νότια της πρωτεύουσας του νησιού, του Αργοστολίου και κοντά στην παραλία Μούντα και στον οικισμό της Σκάλας. Το χωριό έχει ναυτική και αλιευτική παράδοση και παλαιότερα τα καϊκια του χωριού μετέφεραν τα αγαθά των ανθρώπων που εμετακινούντο προς Ζάκυνθο και Ηπειρωτική Ελλάδα.
Στο πλησίον σπήλαιο της Σάκκας έχουν εντοπισθεί ευρήματα της λιθήνης εποχής, στα γειτονικά Μακράτα υπάρχει τάφος της μυκηναϊκής περιόδου ενώ πίσω από την παραλία της Αγίας Βαρβάρας διακρίνονται ρωμαϊκά ερείπια. Η παραλία του Κατελειού
Στην παλιά αποβάθρα, και στο μώλο του μικρού λιμανιού υπάρχουν κτίσματα που υποδηλώνουν ότι κατά την ενετοκρατία ο Κατελειός αποτελούσε εμπορικό κέντρο.
Τον οικισμό του Κατελειού διασχίζει ένα ποτάμι, μοναδικό στην Κεφαλονιά, στο οποίο τα νερά τρέχουν καθ’ όλη τη διάρκεια του χρόνου.
Θα συνεχίσουμε τους περιπάτους μας στα νησιά του Ιονίου, με την επόμενη ανάρτηση να είναι αφιερωμένη στα χωριά της Λευκάδας.